31-03-06

Bosje tulpen ...

Ergens in november vorig jaar - ik kwam van het ziekenhuis en had net vernomen dat ik enkele chirurgische biopsiën moest laten nemen - kwam ik een dame tegen die me zeer vriendelijk met mijn naam aansprak en vroeg hoe het met me ging. Ik was maar steeds aan 't denken: " wie is dit - ik ken haar, maar weet niet meer precies wie ze is". Ik kon m'n gedachten niet goed ordenen; was nog onder de indruk van het gesprek met de gyneacoloog...

Bij haar vraag hoe het met me ging begon ik spontaan te wenen; het kwam er plots allemaal uit... zij was de eerste die ik tegenkwam... Zij was geschrokken en wou met mij ergens een kop koffie gaan drinken. Waarom ik precies bij haar huilde weet ik niet... nadien heb ik dit niet meer voorgehad. Ik kon lange tijd niet meer wenen... Plots schoot me te binnen wie ze was: een zus van mijn nonkel C.  en ik vroeg haar dan ook om dit voorlopig aan niemand te vertellen want m'n ouders wisten nog niets. Ik kon hen dat maar vertellen na 26 november: ze vierden hun 50ste huwelijksverjaardag en ik wou hun feest niet 'verknallen'. Na dit gesprek zag ik haar niet meer. Tot gisteren... ik kwam haar tegen tijdens het boodschappen doen. We praatten wat over wat er ondertussen was gebeurd en zetten elk onze weg weer verder.

 

Vandaag stond ze plots voor mijn deur met een mooie bos tulpen. De lente kwam binnengewandeld... Dank voor de bloemetjes L. en dank dat jij toen m'n klankbord was...

00:31 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook

Commentaren

*** Vaak komt hulp en begrip uit de meest onverwachte hoek. Dat kan een mens echt deugd doen hé. Veel sterkte nog met de rest van de behandeling. Ik zal je blog zeker blijven volgen.

Gepost door: Elly | 31-03-06

De commentaren zijn gesloten.