31-03-06

Bosje tulpen ...

Ergens in november vorig jaar - ik kwam van het ziekenhuis en had net vernomen dat ik enkele chirurgische biopsiën moest laten nemen - kwam ik een dame tegen die me zeer vriendelijk met mijn naam aansprak en vroeg hoe het met me ging. Ik was maar steeds aan 't denken: " wie is dit - ik ken haar, maar weet niet meer precies wie ze is". Ik kon m'n gedachten niet goed ordenen; was nog onder de indruk van het gesprek met de gyneacoloog...

Bij haar vraag hoe het met me ging begon ik spontaan te wenen; het kwam er plots allemaal uit... zij was de eerste die ik tegenkwam... Zij was geschrokken en wou met mij ergens een kop koffie gaan drinken. Waarom ik precies bij haar huilde weet ik niet... nadien heb ik dit niet meer voorgehad. Ik kon lange tijd niet meer wenen... Plots schoot me te binnen wie ze was: een zus van mijn nonkel C.  en ik vroeg haar dan ook om dit voorlopig aan niemand te vertellen want m'n ouders wisten nog niets. Ik kon hen dat maar vertellen na 26 november: ze vierden hun 50ste huwelijksverjaardag en ik wou hun feest niet 'verknallen'. Na dit gesprek zag ik haar niet meer. Tot gisteren... ik kwam haar tegen tijdens het boodschappen doen. We praatten wat over wat er ondertussen was gebeurd en zetten elk onze weg weer verder.

 

Vandaag stond ze plots voor mijn deur met een mooie bos tulpen. De lente kwam binnengewandeld... Dank voor de bloemetjes L. en dank dat jij toen m'n klankbord was...

00:31 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook

30-03-06

Katertje Nijn ...

We hebben een kater en zijn naam is Nijntje. Gedurende de hele ziekteperiode heeft hij het wel naar zijn zin. Sinds ik eind december uit het ziekenhuis kwam, week hij niet meer van mijn zijde. Hij verovert zich af en toe letterlijk een plaatsje bovenop mij als ik even neerlig in de zetel of als ik reeds slaap durft hij stilletjes onder het deken kruipen. Eigenaardig hoe een dier aanvoelt dat er iets mis is... Voordien beet hij me regelmatig in m'n benen: hij is namelijk zeer ongeduldig als hij honger heeft! Ik kon hem dit moeilijk afleren en moest dus steeds op m'n hoede zijn. Dit doet hij nu plots niet meer, maar hij vlijdt zich steeds spinnend rond mijn benen als hij om eten schooit... Lief van hem want ik vind hem een echte snoezepoes.

23:45 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

Kaalheid ...

Kaal zijn is een raar gevoel. Je hebt het plots heel koud. 's Nachts kan je niet slapen en dus moet je op zoek naar iets dat de isolerende warmte van je eigen haar vervangt. Zo heb ik me 2 slaapmutsjes gekocht bij Damart. Super! Ze zijn lekker warm en ze zien er niet uit. In 't begin echt hilarisch maar het went. M'n pruik draag ik enkel als ik op stap ga... en binnenshuis wissel ik af: ofwel m'n kale hoofdje ofwel één of ander mutsje of sjaaltje of de combinatie van de twee. Hangt een beetje af van m'n garderobe. Eigenlijk kan je daarin erg creatief zijn; met een paar sjaalknooptechnieken heb je een behoorlijk resultaat. Het is niet omdat ik ziek ben dat ik me af en toe niet mag optutten hé.

Zo vond ik in een sportwinkel een Buff. Dit is een 'tunnelsjaal' die je op verschillende manieren kan gebruiken. Erg handig maar een beetje prijzig...Als alternatief vind je bij Veritas nu in de zomercollectie gelijkaardige sjaaltjes in frivole kleurtjes die een stuk minder kosten.

Heb hiernaast een paar links geplaatst ivm hoofdeksels.

Slaap lekker,

Lucretia

01:08 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

29-03-06

Een bloemetje voor Lieve ...

Ze bracht me reeds 2x naar het ziekenhuis voor m'n zo gehate levensnoodzakelijke driewekelijkse bezigheid: chemoshot!

En...ze deed het met plezier! Ze wou persé op de wachtlijst staan van de vrijwilligers. Fijn dat je er bent Lieve! Dikke knuffel!

Ze kreeg vandaag een 'bloemetje' maar ze moest het wel zelf snoeien...

22:58 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook

 Oprechte vriendschap ...

Je hebt iemand nodig, stil en oprecht, die als het erop aan komt voor je bid of voor je vecht.. pas als je iemand hebt die met je lacht en met je grient, dan pas kun je zeggen: 'k heb een vriend.

Langs deze weg wil ik al onze vrienden bedanken! En... dat zijn er veel heb ik ondervonden !! Jullie steunen me oprecht... vooral de 24 mensen van de 'Italiëreizigers'!! Het doet echt deugd af en toe eens iets van jullie te horen - hetzij met een bezoekje, een mailtje, een belletje, een kaartje...Ik heb het geluk dat er weinig mensen zijn die mij laten 'vallen' hebben...ja, ja, dat gebeurt soms. Mensen weten soms niet om te gaan met een 'kankerpatiënt' - hebben schrik om iemand te kwetsen - durven daarom ook niets vragen - en kijken je met zielige ogen aan. Van in de beginne van m'n ziekte heb ikzelf zoveel mogelijk geprobeerd er met iedereen over te praten - sereen, ernstig, zonder er doekjes om te doen en ik ondervind dat ik waarschijnlijk juist daardoor niet geïsoleerd geraak. Mensen durven me bellen, durven komen en laten geregeld iets van zich horen.

Van één persoon lig ik soms wel nachten na elkaar wakker... een vriendin waarvoor ik in 'het vuur zou springen' heb ik nog niet gezien. Ik mis haar - ik weet niet wat er aan de hand is... Het doet me verdriet.

22:22 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

Chemotherapie ...

Na mijn 2 operaties eind december 2005 kreeg ik even tijd om op krachten te komen. Half januari 2006 vernam ik dat ik toch chemotherapie moest hebben wegens metastasen in de sentinelklier.

Bij chemotherapie zijn er natuurlijk een aantal bijwerkingen afhankelijk van welke producten er gebruikt worden. Bij mij bestaat de cytostatica (=antikankermedicijnen) uit Cyclophosfamide - Epirubicine - 5 Fluorouracil.

Alle medicatie wordt in afzonderlijke infuuszakjes klaargemaakt, en via een infuusleiding in een bloedvat gebracht. Voordien geeft men nog een infuuszakje met Zofran (dit is een middel om eventuele misselijkheid en/of braken zoveel mogelijk te beperken) gecombineerd met een kleine dosis cortisone.

Naast de klassieke nevenwerkingen (moeheid, misselijkheid, braken, daling van het aantal rode- en witte bloedcellen, daling van het aantal bloedplaatjes...) zijn bepaalde producten verantwoordelijk voor volgend ongemakken:

  • Rood gekleurde urine door de kleurstof van het product Epirubicine, kort na de toediening
  • Volledige haaruitval
  • Verandering van huid en nagels op lange termijn
  • Daling v.d. witte bloedcellen ...
  • Mondslijmvliesontsteking (goede mondhygiëne is hier zeker aan te raden)
  • Huidirritatie
  • Prikkeling v.d. ogen alsof er zand in de ogen zit
  • Prikkeling v.h. neus- en mondslijmvlies
  • Lichte vorm van blaasontsteking
  • enz...

De eerste kuur startte op maandag 23 januari en... goh wat ben ik ziek geweest... Op donderdag 26 januari ben ik uiteindelijk terug in het ziekenhuis beland wegens constant braken - met als gevolg uitdroging en 3 kilo lichter. Na enkele dagen was ik terug opgelapt en kon ik recuperen voor de volgende kuur 3 weken later.

 

De 2de week na de 1ste kuur begon m'n haar uit te vallen. Tegen het einde van die week ben ik m'n pruik gaan halen - had deze al besteld toen ik m'n eigen haardos nog had... Ik werd heel professioneel en met begrip en warmte opgevangen door Lydia Caelen - www.haarcenter.be Zij heeft m'n resterende haardos gekortwiekt. Dat was wel even schrikken... De volgende dag heeft m'n echtgenoot mij geholpen om met de tondeuze alles superkort te zetten. (Het vervelende bij drastische haaruitval is dat je steeds haren in de mond krijgt...) Dit was het meest confronterende moment. Ik noem het de naakte waarheid. Nu zie je dat je ziek bent... Ik ga tijdelijk kaal door het leven...

Ik moet eerlijk zijn dat ik dan alleen voor de spiegel staan huilen heb... Diezelfde avond moesten we naar een feestje en heb ik voor het eerst m'n pruik gedragen. Dat was echt wel wennen - je denkt dat iedereen het ziet... maar op  het einde van de avond zei iemand die me goed kent dat ze de hele avond niets gemerkt had; per toeval kwam dit onderwerp ter sprake; anders had ze het helemaal niet geweten.

De 2de keer verliep het iets beter; wel misselijker maar minder braken door extra medikatie (Litican, Motillium enz...).

Over de 3de kuur heb ik niet veel goeds te zeggen... Vooreerst werd die al met 1 week uitgesteld wegens te lage bloedwaarden. Op 15 maart dan toch gestart. Zodra ik thuis kwam begon de misselijkheid en het braken. Medicatie nam ik in maar die kwam er zo weer uit... met alle gevolgen vandien. Ben ongeveer anderhalve week ziek geweest. M'n maag ligt nog steeds overhoop en dat ziet er dus niet goed uit voor volgende week maandag - dan moet ik de 4de kuur krijgen. Tenminste als het niet terug wordt uitgesteld. Gisteren 2de bloedprik laten nemen - de bloedwaarden waren veel te laag. Als dit vrijdag nog niet beter is zal ik inspuitingen krijgen om alles terug wat op peil te krijgen voor de volgende shot (chemo). Ik kijk er echt niet naar uit... De arts stelde voor om mij gedurende 4 dagen te laten slapen zodat ik niet meer zo ziek ben... ben benieuwd hoe dit dan zal gaan. Volgende week wordt ik 50 en ik vermoed dat ik door mijn verjaardag heen zal slapen...

18:51 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook

Zomaar een dag...

Eigenlijk heb ik jullie nog veel te vertellen: o.a. over de behandeling na mijn operatie. Ik heb ondertussen al de 3de chemokuur achter de rug en die was niet mis. Momenteel heb ik even de kracht niet om dat allemaal in 1 bericht te zetten. M'n verhaal komt er dus zeker aan...

Vandaag even kort op stap geweest. T-shirt gekocht bij m'n schoonzusje. M'n zus was daar ook toevallig, dus we hebben met z'n drieën nog wat koffieklets gehouden. Alhoewel, koffie staat bij mij momenteel niet op het menu wegens 'smaakaantasting' door de chemo.

Zaterdag organiseer ik een groot familiefeest en ik wil er piekfijn uitzien. Met m'n pruikje op en een nieuwe outfit moet dat wel lukken. Een beetje bruinen-zonder-zon en weinigen die zullen weten dat daaronder een bleekscheethuidje zit. Velen verwachten me met een 'ziek' gezicht maar 'al bij al' vind ik dat het er mee door kan.

 

4 jaar geleden kwam ik op het idee om de familie eens allemaal samen te brengen. Eén van m'n tantes was overleden en de familie zag elkaar bij de koffietafel. Ik vond dit zo jammer dat men elkaar alleen bij die treurige gebeurtenissen terugzag en tussendoor leeft ieder z'n eigen leventje. Ik vertelde dit aan een nicht en zij was direct voor het idee gewonnen. Ik droeg het 1ste familiefeest op aan m'n grootmoeder Clara. Ben toen een hele tijd bezig geweest een powerpoint reportage te maken met oude foto's - een soort stamboom maar dan met fotomateriaal en uitleg.

Zaterdag doen we dit voor de 4de keer over en gaan we met 66 personen eten in www.hoveke.be en met een goede discjockey moet de sfeer er zeker in zitten.

16:29 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

25-03-06

"MARKANT" gedichtje ...

Op 10 februari ontving ik een uitnodiging van MARKANT - Netwerk voor ondernemende vrouwen - (waar ik lid van ben) met op de rechterbovenhoek een 'markant' gedichtje:

Geeft niet op wanneer de dingen niet gaan zoals je zou willen.Wanneer alles tegen lijkt te zitten. Geef niet op als het niet gaat zoals je had gewenst, ook al lijkt het dat de hele wereld zich tegen je keert. Blijf knokken, blijf hopen, het komt goed! Je zult zien.... achter de wolken schijnt de zon. Zet door. Geef alles wat je hebt. Juist nu, want je bent dichterbij dan je denkt!

Wel ik geef het niet op en met o.a. de steun van deze markante vrouwen voel ik me sterker dan ik voordien had gedacht!

Lucretia

 

12:15 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook

Ons eerste kleinkindje op komst ...

Ik schreef jullie dat onze dochter K. zwanger is. We vernamen dit heel goede nieuws tegelijkertijd met het nieuws dat ik borstkanker had.

Wel, ondertussen is ze reeds 23 weken en 3 dagen zwanger en wil ik jullie een  fotootje tonen van ons eerste kleinkind.

Ik kijk heel erg uit naar de geboortje van dit bijzonder wezentje. Het geeft me zoveel moed om sterk te blijven. Of het een jongentje wordt, of een meisje weten we nog niet... we laten ons verrassen.

Lucretia

11:55 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

Boven water....

Ja, eindelijk vind ik terug de interesse om even te schrijven! Ik heb me niet echt down gevoeld maar alle concentratie is weg en om m'n gedachten op papier te kunnen zetten heb ik die concentratie echt wel nodig. Sinds m'n operatie heb ik dus niets meer laten horen. Nogthans mag ik niet zeggen dat het me slecht is gegaan. Even samenvatten: op 21/12/05 onderging ik dus een borstamputatie met onmiddellijke reconstrucie. De operatie was zwaar - dat wist ik op voorhand - en daar wil ik dus zeker niet over klagen. Het resultaat is prima. Op 27/12/05 - ik was nog in het ziekenhuis - kwam men me melden dat er jammergenoeg uitzaaiingen waren in de sentinelklier ; met als gevolg dat ik op 28/12/05 nogmaals werd geopereerd. Dit keer voor het wegnemen van nog eens 13 okselklieren. Even doorbijten ... en op oudejaarsavond ben ik terug thuis gekomen. Ik probeer hier zo positief mogelijk mee om te gaan en door de enorme steun van mijn echtgenoot, mijn kinderen en zeker niet te vergeten de vele vrienden en enkele familieleden lukt me dit wel. Wat me ook bijzonder geholpen heeft - en nog altijd helpt - is de bijzonder goede opvang in het ziekenhuis. Zowel tijdens de hele duur van de opname als nu tijdens mijn verschillende dagopnames op oncologie. Een vriendelijke, begrijpende babbel doet veel. De pijn en het verdriet moet je eigenlijk zelf verwerken maar als je daarbij een beetje ondersteuning krijgt is dat mooi meegenomen.

 

11:19 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook