21-09-06

In nood kent men ZIJN VRIENDEN ... (deel 2)

Gisteren haalde ik een stukje artikel aan die verscheen in het recente nummer van LEVEN van de VLK. Vandaag wil ik hier het vervolg vermelden... hoe je als patiënt om kan gaan met die reacties en hoe de 'omgeving' het best om kan gaan met kankerpatiënten.

Hoe ga je als patiënt het best om met die reacties?
Dhana De Ville: ‘Als mensen komen aandraven met indianenverhalen of over hun eigen problemen beginnen, mag je gerust “neen, dank u!” zeggen. Krop het niet op, dat vreet energie. “Ze zijn het niet waard”, zeg je misschien, maar het blijft toch wel hangen. Dan is het beter hen erover aan te spreken. En mensen die niets van zich laten horen gewoon op te bellen. Ook al is het niet vanzelfsprekend om zélf de eerste stap te zetten. Als de ziekte langer aansleept, neemt de aandacht meestal af. Maar het is niet omdat mensen minder van zich laten horen, dat ze je vergeten zijn. Als ze beloofd hebben er te zijn, moet je ze durven aanspreken, ook al is dat maanden later. Ik merk vaak dat patiënten meer leren opkomen voor zichzelf, en dat is goed.’

'Als mensen niets van zich laten horen, bel hen het beste gewoon op. Ook al is het niet vanzelfsprekend om zélf de eerste stap te zetten.'

Hoe ga je als ‘omgeving’ het best om met kankerpatiënten?
Dhana De Ville:
‘Mensen hebben geen behoefte aan medelijden, wel aan medeleven. Heel belangrijk is dat je nadenkt hoe je zelf behandeld zou willen worden. Vraag de patiënt hoe je kan helpen. Als je echt niet weet wat te zeggen, is het soms ook beter te zwijgen. Of gewoon toe te geven dat je sprakeloos bent. Laat in elk geval weten dat je er bent. Stel het ook niet uit. Na een tijdje durf je misschien niet meer, omdat je zolang niets van je hebt laten horen. Vaak heb je het gevoel dat je iets moet zeggen of doen, maar ook een kleine attentie kan veel betekenen: een kaartje, een bloemetje, een potje soep… Of samen een terrasje doen en het over andere dingen hebben. Van mens tot mens, het hoeft zeker niet altijd over kanker te gaan.’

'Mensen hebben geen behoefte aan medelijden, wel aan medeleven.'

Woorden van troost, een bemoedigend schouderklopje, gewoon laten weten dat je er bent... Vrienden en familie kunnen een belangrijke steun zijn als je kanker hebt. Die steun heb je nodig, verwacht je ook. Maar soms laten je dierbaren het juist afweten.

Bron: LEVEN VLK nr. 32 - oktober 2006

09:03 Gepost door Lucretia in Kanker | Permalink | Commentaren (10) | Tags: steun, troost, cancer, kanker, medeleven |  Facebook

Commentaren

Hoi hier staan zoveel waarheden he.
En dat over dat medelijden versta ik maar al te goed,
al heeft het bij mij niets met ziek zijn te doen.
Meeleven is idd iets anders, en velen kunnen dat niet.
Ik lees hier graag, ik zal je straks linken.
Een zonneke en een lieve lach,
en nog een mooie dag.

Gepost door: Sunny-Kay | 21-09-06

:-) is zeker de waarheid wat er hier staat
heb dat gemerkt toen mijn schoonzus die ziekte kreeg
een fijne donderdag je toegewenst
groetjes

Gepost door: Borriquito | 21-09-06

*** dat ziet er wel een heel goed boek uit! Het is inderdaad zo als het erin staat. Lieve groetjes en tot straks

Gepost door: emmy | 21-09-06

*** Als je even ziek bent, is er geen probleem. Als je voor langere tijd, lees jaren, ziek bent geraak je gewoon in de vergeethoek. Mensen willen niet ( meer) horen hoe het met je gaat. Ze verwachten toch dat je gaat klagen. Ze begrijpen niet dat je het nodig hebt om ook eens gewoon met mensen te praten. Niet over ziekte maar over alledaagse dingen. Ik zal zelf nooit terug contact opnemen met mensen die me links laten liggen omdat ik ziek ben. Zo iemand is mijn energie niet waard.

Gepost door: nana | 21-09-06

*** Ik ben al ziek van juni 2003.Ik weet we hoe het is om in de vergeethoek te geraken..Eerst is er wel "belangstelling" , zo van "hoe gaat het" enzo als ik eens even langsging bij de "collega's" maar na een tijdje voel je je niet meer welkom ...Zo heb ik het ervaren...Ik hoef ook geen medelijden..
Groetjes
Marc

Gepost door: marc | 21-09-06

*** Het is beangstigend als ik erover nadenk dat misschien mijn beste vriend of vriendin me juist zo laten vallen als ik kanker zou hebben.. Misschien is dat nog véél erger of de ziekte zelf..

Groetjes en nog een fijne avond!

Gepost door: Soulmates | 21-09-06

fijn Hoi Lucretia, het is fijn zo jij het onder woorden brengt. Een luisterend oor een kaartje het kan zoveel deugd doen. Een telefoontje kan soms ongepast aankomen als je je niet goed voelt, maar ik vind persoonlijk een kaartje is altijd mooi en kun je ook mensen mee steunen. Ik weet nog als ik pas chemo en geopereerd was dat hier thuis de telefoon niet stil stond, ik weet die bezorgdheid van iedereen is ook verwarmend maar kan soms dan toch ook teveel worden. Ik vind in die eerste momenten , die horen je huisgenoten toe, en als je beter bent dan kun je zelf beslissen of je telefoontje wil of niet van vrienden of kennissen. Dat is mijn eigen mening hoor. Groetjes andrea

Gepost door: andrea | 21-09-06

.... zoveel waarheid hier!!! tot morgen

Gepost door: mama van 2 | 21-09-06

:-) 'k ben blij dat ik je aan het lachen heb gekregen
daar doe ik het tenslotte voor om anderen even hun zorgen te laten vergeten en een glimlach op het gelaat te brengen
een goeie nacht Lucretia, slaap lekker
groetjes

Gepost door: Borriquito | 21-09-06

Het vertellen tegen de mensen dat ze kanker hebben, is volgens veel patiënten één van de moeilijkste opdrachten. Daarnaast zijn er nog andere beproevingen: het medelijden van de mensen, het gevoel van eenzaamheid, de onwetendheid soms. De ziekte in het algemeen maakt bang, doet vluchten… zelfs mensen waarvan men dacht dat ze dicht bij stonden… En het gebeurt ook dat patiënten, zelfs al zijn deze omringd, zich alleen voelen in hun strijd… vandaar het belang van de dialoog met mensen die hetzelfde meegemaakt hebben of meemaken, via zelfhulpgroepen of praatgroepen bijvoorbeeld. Het kan ook zijn dat men verrast is door de hulp van bepaalde mensen… waarvan men het niet verwacht had… en teleurgesteld is door de afwezigheid van bepaalde mensen… waarvan men wel iets verwacht had. Een ding is zeker de mensen die gedurende het hele ziekteproces aanwezig zijn, is kostbaar voor de zieke !

Gepost door: Fabienne | 22-09-06

De commentaren zijn gesloten.