25-09-06

Ze zijn er in geslaagd ...

Wat ik helemaal niet verwacht had is ze donderdag dan toch gelukt ... de 'vrouwen' doctoren hebben me gebroken... Ze zijn er glansrijk in geslaagd om alles wat ik waarschijnlijk maanden verdrongen heb 'uit te doen breken'.

Wat is er precies gebeurd ...? Donderdag was het nogal een drukke dag voor mij (een beetje té druk eigenlijk). In de voormiddag was ik even binnengelopen in het Inloophuis van de VLK/Gent voor een babbel - om half twee naar het UZ voor het EuReka programma met een uur sport - dan nog documenten ophalen in de Poli Oncologie voor de NMR-scann en om kwart voor zes NMR laten nemen.

In eerste instantie werd ik vriendelijk onthaald maar eenmaal op het toestel plaats genomen begon de 'nachtmerrie'. Een verpleegster die een infuus moest steken voor de contrastvloeistof werd doodnerveus omdat het haar niet lukte de catheter in te brengen. De aders van mijn linkerarm zijn allemaal kapot gemaakt door de chemo en 2 weken geleden hebben ze met 4  personen ook moeten zoeken om nog een goeie te vinden... (in de meeste gevallen wordt een port a cath geplaatst tijdens de borstamputatie om dit probleem te voorkomen... maar bij mij was dit jammer genoeg niet het geval !!) Ik vertelde haar dat ik geen schrik had en dat ik mijn hand niet zou wegtrekken (hoewel het ferm pijn deed al haar gekoter...). Op een moment, toen ze dacht dat ik het niet zag, deed ze teken naar de radiologe om haar te komen helpen. (Het moest vooruit gaan: het machien moest werken en ik was de laatste patiënt...) Die dacht natuurlijk dat ik een 'moeilijke' was en begon al direct te reclameren dat ik moest stilliggen, dat ik mijn hand niet mocht wegtrekken, enzomeer... Zelf heeft ze toen het zaakje overgenomen en is overal in mijn arm, hand, pols beginnen steken -  ook in de blauwe plekken waar de anestesisten 2 weken geleden ook al eens geprobeerd hebben...  De radiologe gaf continu commentaar: "begint uw bloed altijd zo direct te stollen" en "hoe komt het dat als wij het infuus openzetten dat het bloed direct stolt...? Op een bepaald moment - het deed verdomd pijn, maar ik zei niks... liet ze zich ontvallen: ' je zou er verdorie depressief van worden'. Op dat moment brak er iets in me en ik dacht: 'nog een geluk dat gij dan geen kanker hebt...' maar ik zei niets. Ik lag me ook af te vragen of ik dit wel moest toelaten...maar heb zonder iets te zeggen mijn gezicht afgewend; de tranen schoten in mijn ogen en ik 'voelde ze denken': 'wat een kleinzerig madammeke'. Na nog een paar pogingen hebben ze het hele zootje maar opgegeven en mij zoals een brood in de oven (scanner...) geschoven met de melding dat het zo maar moest gaan. De hele 20 minuten heb ik in dat machien liggen wenen; ik kon niet meer stoppen. 't Moet een schoon zicht geweest zijn aan de andere kant... een schokkend lichaam dat zullen ze nog niet gehad hebben in hun machientje...Na de scannbeurt werd ik losgemaakt en ben ik naar het kleedhokje gestapt en daar ben ik onbedaarlijk beginnen huilen - 10 minuten lang en op een moment dacht ik: als er nu iemand die deur durft open te trekken verkoop ik ze een oorvijg. (Geen mooi gedacht, ik weet het...). Bij het weggaan zag ik dat mijn hele hand en pols onder het bloed zat en ik ben toen op mijn stappen teruggekeerd. Zo wilde ik niet weg... Ze hadden me daarnet behandeld zoals een varken... Mijn arm gebruikt en vergeten dat er een patiënt aanhing... 'k Ben in de deuropening blijven staan tot er iemand kwam met het verzoek dit toch even af te wrijven... Er kwam nog een flauw: 'mevrouw, het is niet omdat er geen contrastvloeistof gebruikt werd, dat we niet kunnen zien wat we willen zien...' maar ik heb gedaan of ik het niet hoorde.

Ik zou daarna nog even de was van mijn schoonmama naar huis brengen maar dat kon ik niet meer. De hele rit en de hele avond heb ik zitten wenen. Waarom? Ja, waarom eigenlijk...? Waarschijnlijk heb ik me de hele ziekteperiode zo 'flink' en 'sterk' moeten houden en nu door zo een klein voorval 'loopt het emmertje over'! Dit spookt nu al het ganse weekend door mijn hoofd en telkens als ik er aan terug denk word ik niet goed. Er is blijkbaar nog werk aan de winkel ...

Commentaren

**** Das wel een verschrikkelijke ervaring die je daar hebt gehad...Sommige van die verpleegsters zijn echt cru...Kweet er ook alles van..Mijn aders zijn zeer fijn en snel stuk..das dus ook miserie voor infuus...
Ik hoop dat je een rustige nacht kan hebben
Groetjes
Marc

Gepost door: marc | 25-09-06

*** Wat een onbeschofte behandeling Lucrece! Ja had je toch moeten afreageren want ze doen soms zo tot ze eens op hun plaats gezet worden! En had haar het ook nog naar haar hoofd mogen slingeren over kanker. Ik zit hier te koken als ik het hoor. Ik ben geen opvlieger en eerder een rustig mensmaar heb toch al veel bij geleerd in zo'n situaties. Van mij krijg je in ieder geval een dikke knuffel,meer kan ik niet doen;

Gepost door: emmy | 25-09-06

dju!! Lucretia, je had beter gezegd wat je dacht toen ze over depresief worden begon, je moest ze echt niet sparen dat rotjong. Het is verdorie heel normaal dat je zo moest wenen. Al die tijd die jij je sterk hield...het moet niet makkelijk geweest zijn. En door zoiets "knakt" het dan....ik hoop dat het je nadien (ondanks die dwazen)toch goedgedaan heeft om eens tranen met tuiten te wenen. 't Klinkt mss cru maar zo bedoel ik het niet, ik wil zeggen dat je mss wat spanning kwijtgeraakt bent die je toch wel zal gehad hebben door je steeds goed te houden.
Lucretia, je bent een moedig, lief mens....lig van hen maar niet wakker!
veel groeten

Gepost door: dingske | 25-09-06

.... voortaan moet je je gedacht zeggen hoor!!! amaai ik kan me niet voorstellen dat ik zo reageer op een bewoner van ons(geen verpleging,maar toch)
en mocht ik toch zo gaan reageren dan neem ik ontslag want dat is een teken dat ik geen plezier meer in mijn werk heb.
en ik denk inderdaad dat het proces zo stilletjes aan gaat beginnen nu je genezen bent. toen je ziek was had je daar geen tijd voor.
ik geef je in ieder geval een warme knuffel want ik vind je een enorme sterke vrouw. veel liefs

Gepost door: mama van 2 | 25-09-06

Lucretia dat is een straf verhaal , en dan zeggen ze dat de patient verzorgd moet worden , ik zo bij de huisarts of een ander specialist ééns gaan , om indien u daar nog naar toe moet , éérst de orde van geneesheren in te lichten , ze zullen daar dan wel kalmer en vriendelijker zijn , want die lachen er niet mee , en intussen moet u maar met die pijn bijven lopen , ik wens je in ieder geval veel beterschap
groetjes Lucretia

Gepost door: uiltje4 | 25-09-06

hey Bedankt voor de lieve verjaardagswensen.

Wat een akelig verhaal, zeg, je had ze beter een mep verkocht. Soms begrijp ik niet hoe iemand zo tactloos kan zijn. Ik heb daar op dat gebied gelukkig nooit last van gehad, maar bij mijn vader, nota-bene zowat op zijn sterfbed, zijn er ook enkele van die voorvallen geweest. Hij is toen naar een andere afdeling gegaan waar hij een fantastische verzorging gekregen heeft. Ben die mensen daar nog steeds dankbaar.
Een vriendelijk woord kan veel doen en een onvriendelijk woord kan inderdaad genoeg zijn om heel wat opgekropte emoties los te maken.
We moeten altijd sterk zijn, maar eens goed uithuilen moet toch ook eens kunnen. Hoop alleen dat het volgende keer in aangenamere omstandigheden kan.

Lieve groetjes van beesken

Gepost door: beesken | 25-09-06

fijn dagje pfffffffffffffff krijg er kippevel van , ze zouden beter eens nadenken dat zij daar zouden hebben kunnen liggen , verdorie ben kwaad zenne !!
knuffels
A friend is someone who makes you smale,
and makes you forget the bad times for a whil.
A friend is someone to whom you can say
I love you in a very special way!


gr lien

Gepost door: LIEN | 26-09-06

Een onwaardige behandeling!!! Ik zou klacht indienen als ik jou was geweest. Dat huilen heeft je misschien toch opgelucht, maar je bent een zeer sterke vrouw, als je zo kunt reageren op zo'n situatie. Verpleegsters kunnen duivels zijn ipv engeltjes.
Groetjes.

Gepost door: Denkertje | 26-09-06

Sterkte Kan je dit voorval aankaarten bij de borstverpleegkundigen van jouw ziekenhuis? Een kwestie van eens stoom af te laten en het geen tweede maal te moeten meemaken. Communicatie ook al is het achteraf kan alleen maar verbetering brengen denk ik. (ik heb natuurlijk nog niet veel meegemaakt). Sterkte.

Gepost door: Katy | 26-09-06

*** Ikzelf heb zoiets nog nooit moeten meemaken en hoop ook dat dit voor jou de laatste keer was. Niet meer zwijgen in 't vervolg, zou ik zeggen. En af en toe eens huilen is nodig. Ook al ben je nog zo sterk. Dikke knuffel!

Gepost door: nana | 26-09-06

Soms is het net die ene druppel die de emmer doet overlopen...maar dit is wel heel cru.Ik zou me in alle geval laten horen hebben. Door hun ondeskundigheid en harteloze manier van doen je zo pijn doen! Die zijn hun beroep niet waardig!
Sterkte, lieve groeten;-)

Gepost door: nicole | 26-09-06

Het gedrag van het verplegend personeel laat soms te wensen over, zij het op gebied van communicatie of in de houding naar de patiënt en/of de familie toe. Uw getuigenis is daar een spijtig voorbeeld van. Meerdere studies op dit gebied tonen bovendien de ontevredenheid van vele patiënten hierover aan. Hopelijk zorgen deze resultaten voor enige reactie bij dit ‘respectloos’ verplegend personeel en worden er maatregelen getroffen.

Prettige dag

Gepost door: Fabienne | 26-09-06

Sjeezes!!!! Dat soort lui hoort daar echt niet te werken zeg...niet te geloven!! Ik ben maar voor een eenvoudig onderzoekje naar het ziekenhuis geweest en moest ook een infuus. Mijn aderen liggen heel diep en zijn dus ook moeilijk aan te steken. Wat een moeite die verpleegkundige heeft gedaan om mij helemaal op mijn gemak te stellen en mij geen pijn te doen en daarna, toen het haar niet lukte de radioloog, die heel rustig was en mij op m'n gemak stelde...En dan krijg jij, met al je ellende, een stel van die...grrrrrrrr ik heb er geen woorden voor!!!! Trek je er absoluut niks van aan...en zet het van je af! Je hoeft je niet steeds groot te houden, huilen mag gerust, maar tegen dat soort mensen moet je gewoon zeggen wat je op je lever hebt, en bovendien een klacht tegen indienen...dit is echt niet normaal!!!
Heel veel liefs!

Gepost door: mizzD | 26-09-06

=^..^= ik krijg 't er zelf koud van..... die lomperikken!!!!!

Heb jij geen port-a-cat voor de chemo??? Dan moeten ze niet meer in je arm prikken

kom hier dak jou een dikke knuffel geef.... en volgende keer ( hopelijk gebeurt dit echter NOOIT meer ) maar anders doe jij je mond open hé... Zoiets MAG je niet over je laten gaan!!!!!
Kweet kweet, 't is gemakkelijk gezegd maar toch....

Gepost door: Talleke | 26-09-06

Lucretia ik vind het erg dit te moeten lezen....ls ik jou was zou ik mijn gedachte zeggen, misschien helpt het een beetje...heel veel liefs viv

bedankt nog voor je gelukwensen xxx

Gepost door: viv | 26-09-06

Eikes! Lomperiken! Ze vergeten dat ze met een mens van vlees en bloed bezig zijn, onbeschoft. Ach, ze weten niet beter. Je zou van minder gaan huilen!

Gepost door: Cancer Chick | 26-09-06

hallo Ik zit hier stom verbaast , gewoon afgrijselijk is dit
zo met mensen om te gaan die mensen daar moeten dringend een vorming krijgen om hun curccus "hoe ga ik om met een patient " ééns terug op te frissen
Mijn vader die in de tijd heel lang en heel ziek in het ziekenhuis lag ging tijdens een bezoek uur ééns naar het toilet op zijn kamer een verpleegster trok gewoon de deur van het toilet open om te vragen wil je koffie of thé , ik ben toen echt uit den bol gegaan wegens geen enkel respekt ik vroeg haar hoe zou jij dat vinden als je op het toilet zit en je deur zonder te kloppen gewoon opengedaan wordt als er veel mensen op staan te zien , ik eiste een verondschuldiging aan mijn vader die het zo al moeilijk genoeg had en zelfs beschaamd was als mensen hem zo zagen aftakkelen , de hoofdverpleegster kwam erbij bleek dat die verpleegster een burn out had ja zeg het gaat hier wel om patienten hé
Je ziet maar dat je als patient soms nog heel sterk in je schoen moet staan
Liesf Ninne

Gepost door: Ninne | 26-09-06

gewoon vreselijk wat een onmensen zijn dit zeg - volgens mij zijn die de naam "verpleegster" niet eens waardig. Ik vind dat je echt een heel moedige dame bent en dat je begon te huilen is gewoon een reactie op het gebeurde - de onmacht - je niet begrepen voelen - een mens zou van minder gaan huilen. Net op het moment dat jij eerder een dikke knuff nodig hebt en geen snauwende verpleegkundigen ! Heel veel sterkte toegewenst.
lieve groet

Klaproosje1

Gepost door: klaproosje1 | 26-09-06

hey Slaap lekker, tot morgen. :-)

Beesken

Gepost door: beesken | 26-09-06

Ik dacht dat verpleegsters begrip hadden maar als ik zo iets lees. Vind je heel moedig en dapper, en tranen die mogen ook eens komen hoor. Heel veel sterkte nog.

Gepost door: merel | 26-09-06

Echte ploerten zitten er tussen dat verplegend personeel. Ik heb al vaker zo iemand verwenst en heb ondertussen geleerd onmiddellijk te reageren. Je hoeft niet over je te laten lopen hoor.
En het zal inderdaad die spreekwoordelijke druppel geweest zijn die de sluizen open gezet heeft. Sterkte!

Gepost door: Elly | 27-09-06

Moed U moed toewensen is een veelgebruikt cliché. Toch moet men in uw positie moed hebben en veeeel, en dat hebt u me dunkt. Dat er af en toe iets breekt en de traantjes vloeien, nou ja ... . Dat is niet abnormaal zeker!?
Enfin, ik vind toch dat ze over het algemeen wel wat meer tijd mogen uittrekken voor een patiënt zoals u!
Groetjes en sterkte,
Dyke

Gepost door: Dyke | 27-09-06

Goedeavond. Ik heb jouw blog ontdekt via de mensen van de Blog Guido en Yvette uit Kuurne,ik weet niet goed hoe ik met die verhalen moet omgaan (ik heb vrienden die dat ook hebben meegemaakt) maar ik wil je toch het beste wensen en dat is welgemeend hoor jongedame.
Groetjes van een gekke Bluesdrummer uit Aartrijke ,Joeltjeblues.

Gepost door: joel loose | 29-09-06

zomaar Ja Lucretia, ik heb ook dergelijke dingen meegemaakt, ik ben aan de mollige kant, en ben ook dikwijls de dupe van dergelijke onbeschoftheden. Ben toch eenmaal naar de ombudsman van de kliniek geweest en gaf me groot gelijk om het aan te klagen. Maar de big boss van de oncologie spreek je zomaar niet tegen. Maar mijn kwaadheid was toen toch verdwenen. Is het dan verwonderlijk dat je moed in je schoenen zinkt en je niet graag naar de kliniek gaat. Er zou veel meer begrip moeten komen want zij zijn de koningen van dit rijk en wij moeten maar laten doen. Ik word hier ook woedend van als ik lees wat je moet verdragen en denk dat hier de emmer meer dan vol was .
groetjes andrea van borstkankermaatjes

Gepost door: andrea | 02-10-06

De commentaren zijn gesloten.