30-09-06

Bright sunshiny day ...

board-auth

Soms heb ik zo van die dagen dat ik mij goed voel en dan komt dit liedje telkens in me op... vandaag had ik zo'n dag... was het maar altijd zo...

Klik hier even dan heb je er het muziekje bij!

 I can see clearly now the rain has gone
I can see all obstacles in my way
Gone are the dark clouds that had me blind
It's going to be a bright, bright sunshiny day

I think I can make it now the pain has gone
All of the bad feelings have disappeared
Here is the rainbow I've been praying for
It's gonna be a bright, bright sunshiny day

Look all around there's nothing but blue skies
Look straight ahead nothing but blue

I think I can make it now the pain has gone
And all of the bad feelings have disappeared
I can see clearly now the rain has gone
It's going to be a bright, bright sunshiny day

Bron

23:50 Gepost door Lucretia in Muziek | Permalink | Commentaren (19) | Tags: muziek, gevoel, liedje, bright, sunshiny, day |  Facebook

29-09-06

Een 'dot' van een kind ...

Heb daarnet Runeke naar haar beddeke gebracht. Ze hield nochtans koppig vol dat slapen nikske voor haar was...

100_8429slapenisvoorwatjes2

Nee hoor, ze sliep binnen de 5 minuten. Het is zo een dotje.

Ze zend een speciaal groetje naar Emiel

Een fijn weekend allemaal.

Morgen ben ik te vinden op de informatiedag "Borstkanker"  in Gent georganiseerd door de Stichting tegen Kanker.

23:29 Gepost door Lucretia in Kleinkind R. | Permalink | Commentaren (9) | Tags: rune, kind, baby, slapen, borstkanker |  Facebook

28-09-06

Ontboezemingen ...

large_213796Toen ik hoorde dat Frieda Joris getuigenissen over borstkanker gebundeld had in een nieuw boek 'Ontboezemingen over borstkanker' had ik direct interesse om dit boek aan te schaffen.

Het is raar... zelf heb ik al de ganse procedure doorlopen: denken dat je kerngezond bent en van de ene op de andere dag valt alles in duigen... de angst voor de toekomst, de chirurgische puncties, het zeer lange wachten voor de 1ste operatie (anderhalve maand...), de toch wel zware operatie 'borstamputatie met onmiddellijke borstreconstructie met eigen weefsel', 8 dagen later nogmaals onder het mes wegens uitzaaiingen in de Sentinelklier, de chemotherapie en de daarmee gepaard gaande (bij mij toch) onvermijdelijke kotsmisselijkheid, 4 à 5 kilo gewichtsverlies bij elke chemokuur, smaakaantasting, reukaantasting, haarverlies, het zwarte gat waar je invalt na de behandeling, het stilletjes weer overeind kruipen, die verdomde moeheid, concentratiestoornissen, botpijnen door de Arimidex, fysieke toestand ZERO, enz... toch word ik telkens weer aangetrokken tot dit onderwerp en wil ik lezen, horen, hoe andere mensen dit ervaren; hier mee omgaan. Precies of ik het nog niet zelf ondervonden heb.

Ik wou dit boek ook kopen omdat de auteur een deel van de opbrengst schenkt aan de Vlaamse Liga tegen Kanker, de organisatie achter Kom op tegen Kanker.

phara.MMIn het woord vooraf kijkt Phara de Aguirre, bij wie in juni borstkanker werd vastgesteld, terug op de diagnose en de operatie.

Phara de Aguirre: ,,De vragen knagen. Wie zal ik zijn als ik over die berg ben? Wie zal ik niet meer zijn?''

 

Inderdaad... wie ben je daarna en wie ben je niet meer...? Je kijkt toch heel anders tegen de dingen aan. Ziet precies alles veel 'dieper' - in een andere dimensie. Je wordt gevoeliger: een zesde zintuig misschien? Je bent niet meer de oude... dit voel ik dagelijks. Misschien... na een tijd, slijt dit wel en kan ik dit alles achter mij laten...???

In Vlaanderen wordt één vrouw op de negen geconfronteerd met borstkanker, een ziekte die vooral in geïndustrialiseerde landen voorkomt. In Vlaanderen krijgen jaarlijks meer dan 31.000 mensen te horen dat ze kanker hebben. In 35,5 pct van die gevallen gaat het om borstkanker. Heel weinig bekend is dat ook mannen de ziekte kunnen krijgen, maar bij hen is de kans wel veel kleiner.
Voor alle honderd vrouwen die borstkanker hebben, is er één man met de ziekte. Ontboezemingen over borstkanker is een uitgave van Standaard Uitgeverij. Het telt 240 bladzijden en kost 18,95 euro. (belga/hln)

27-09-06

Babysitten ...

Zaterdag was het dan zover! Rune - mijn kleindochtertje - kwam voor de eerste keer slapen. Ze is ondertussen 10 weken - toch nog heel klein eigenlijk. K. had alles goed voorbereid: flesjes, pampers, zalfjes, lotion, siroopje tegen krampjes, enz... Alles zat in de luiertas en met een goeie 'gebruiksaanwijzing' en de nodige instructies om het plaatje uit haar mondje te halen en het er opnieuw in te steken nam K. - waarschijnlijk toch met een 'klein hartje' - afscheid van haar kleine schat. Om 21 u een laatste flesje gegeven en een beetje geknuffeld en om 22 u heb ik Runeke in haar beddeke gelegd. K. had ook een alarmpje geplaatst... (een alarm tegen wiegedood). Ikke - oma Nijn genoemd ! - was er toch niet gerust in en ongeveer elk uur van de nacht ben ik stilletjes opgestaan en ben ik telkens aan haar handjes gaan voelen. Ze sliep zo rustig en maakte eigenlijk geen enkel geluidje en dus wou ik zeker zijn dat alles ok was... Wat heeft ze het goed gedaan! De schat is pas wakker geworden om 8 uur 's ochtends en oh wat is het een heerlijk 'ochtendmensje'. Ze trakteerde me voortdurend op brede smiles en maakt er ook al geluid bij. Ze liet zich ook heel graag wassen en waande zich in een beautycenter denk ik: al dat gewriemel met lotion, zalfje, enz... Ik schreef al dat Rune een gelaatsafwijking heeft - schisis of lip-, kaak- en gehemeltespleet - en op 22 december is het voor haar (en voor haar mama en papa) een groot moment: dan wordt ze voor het eerst geopereerd en wordt haar lipje gesloten. Spannend allemaal - ze zal er terug zoveel anders uitzien - we zullen opnieuw een beetje moeten wennen aan haar snoetje.IMG_8398IMG_8368IMG_8396

 

 

Tot vlug... klein schatje !

00:09 Gepost door Lucretia in Kleinkind R. | Permalink | Commentaren (17) | Tags: babysitten, kleinkind, baby, rune |  Facebook

25-09-06

Ze zijn er in geslaagd ...

Wat ik helemaal niet verwacht had is ze donderdag dan toch gelukt ... de 'vrouwen' doctoren hebben me gebroken... Ze zijn er glansrijk in geslaagd om alles wat ik waarschijnlijk maanden verdrongen heb 'uit te doen breken'.

Wat is er precies gebeurd ...? Donderdag was het nogal een drukke dag voor mij (een beetje té druk eigenlijk). In de voormiddag was ik even binnengelopen in het Inloophuis van de VLK/Gent voor een babbel - om half twee naar het UZ voor het EuReka programma met een uur sport - dan nog documenten ophalen in de Poli Oncologie voor de NMR-scann en om kwart voor zes NMR laten nemen.

In eerste instantie werd ik vriendelijk onthaald maar eenmaal op het toestel plaats genomen begon de 'nachtmerrie'. Een verpleegster die een infuus moest steken voor de contrastvloeistof werd doodnerveus omdat het haar niet lukte de catheter in te brengen. De aders van mijn linkerarm zijn allemaal kapot gemaakt door de chemo en 2 weken geleden hebben ze met 4  personen ook moeten zoeken om nog een goeie te vinden... (in de meeste gevallen wordt een port a cath geplaatst tijdens de borstamputatie om dit probleem te voorkomen... maar bij mij was dit jammer genoeg niet het geval !!) Ik vertelde haar dat ik geen schrik had en dat ik mijn hand niet zou wegtrekken (hoewel het ferm pijn deed al haar gekoter...). Op een moment, toen ze dacht dat ik het niet zag, deed ze teken naar de radiologe om haar te komen helpen. (Het moest vooruit gaan: het machien moest werken en ik was de laatste patiënt...) Die dacht natuurlijk dat ik een 'moeilijke' was en begon al direct te reclameren dat ik moest stilliggen, dat ik mijn hand niet mocht wegtrekken, enzomeer... Zelf heeft ze toen het zaakje overgenomen en is overal in mijn arm, hand, pols beginnen steken -  ook in de blauwe plekken waar de anestesisten 2 weken geleden ook al eens geprobeerd hebben...  De radiologe gaf continu commentaar: "begint uw bloed altijd zo direct te stollen" en "hoe komt het dat als wij het infuus openzetten dat het bloed direct stolt...? Op een bepaald moment - het deed verdomd pijn, maar ik zei niks... liet ze zich ontvallen: ' je zou er verdorie depressief van worden'. Op dat moment brak er iets in me en ik dacht: 'nog een geluk dat gij dan geen kanker hebt...' maar ik zei niets. Ik lag me ook af te vragen of ik dit wel moest toelaten...maar heb zonder iets te zeggen mijn gezicht afgewend; de tranen schoten in mijn ogen en ik 'voelde ze denken': 'wat een kleinzerig madammeke'. Na nog een paar pogingen hebben ze het hele zootje maar opgegeven en mij zoals een brood in de oven (scanner...) geschoven met de melding dat het zo maar moest gaan. De hele 20 minuten heb ik in dat machien liggen wenen; ik kon niet meer stoppen. 't Moet een schoon zicht geweest zijn aan de andere kant... een schokkend lichaam dat zullen ze nog niet gehad hebben in hun machientje...Na de scannbeurt werd ik losgemaakt en ben ik naar het kleedhokje gestapt en daar ben ik onbedaarlijk beginnen huilen - 10 minuten lang en op een moment dacht ik: als er nu iemand die deur durft open te trekken verkoop ik ze een oorvijg. (Geen mooi gedacht, ik weet het...). Bij het weggaan zag ik dat mijn hele hand en pols onder het bloed zat en ik ben toen op mijn stappen teruggekeerd. Zo wilde ik niet weg... Ze hadden me daarnet behandeld zoals een varken... Mijn arm gebruikt en vergeten dat er een patiënt aanhing... 'k Ben in de deuropening blijven staan tot er iemand kwam met het verzoek dit toch even af te wrijven... Er kwam nog een flauw: 'mevrouw, het is niet omdat er geen contrastvloeistof gebruikt werd, dat we niet kunnen zien wat we willen zien...' maar ik heb gedaan of ik het niet hoorde.

Ik zou daarna nog even de was van mijn schoonmama naar huis brengen maar dat kon ik niet meer. De hele rit en de hele avond heb ik zitten wenen. Waarom? Ja, waarom eigenlijk...? Waarschijnlijk heb ik me de hele ziekteperiode zo 'flink' en 'sterk' moeten houden en nu door zo een klein voorval 'loopt het emmertje over'! Dit spookt nu al het ganse weekend door mijn hoofd en telkens als ik er aan terug denk word ik niet goed. Er is blijkbaar nog werk aan de winkel ...

22-09-06

Hulp gevonden bij menopauze ...

Hot flashes and hormones ???

Nu heb ik het gevonden hé mannekes (... eh vrouwkes...). Klik maar eens op de foto hierboven en je vindt waar je reeds lang naar gezocht hebt. Een complete menopauze-overlevingskit. Het heeft niet altijd met de leeftijd te maken hoor die nare klachten; je krijgt die er gratis bij als je borstkanker krijgt en je zo van die - met mooie namen bedachte pillekes - moet nemen zoals: Tamoxifen (Nolvadex), Toremifen (Fareston), Letrozole (Femara) of Anastrozole (Arimidex). We kunnen misschien samen een heel vrachtje bestellen dan zullen we wel een hoeveelheidskorting krijgen zeker ! ??

Het is weer vrijdag ... weekend in zicht ...

 

Start to run... het is bijna weekend !

13:16 Gepost door Lucretia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (7) | Tags: weekend, wochenende, friday, vrijdag |  Facebook

21-09-06

21 september ... seizoenswissel ...

'k Zou nog bijna vergeten dat vandaag de herfst is ingeluid... een seizoen waar ik wel van hou. Het spinrag in de tuin... de paddestoelen met hun typische geur... het zachte najaarszonnetje... Het doet mij ook terug verlangen naar een lange boswandeling in de Ardennen... slijk aan onze laarzen... de bedwelmende geur van het vroege-ochtend-bos... de natte neuzen door de eerste frisse nachten... de gezellige avonden binnen... oh, wat kan het leven af en toe wel heerlijk zijn...

23:08 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (7) | Tags: herfst, automn, 21 september, seizoen |  Facebook

In nood kent men ZIJN VRIENDEN ... (deel 2)

Gisteren haalde ik een stukje artikel aan die verscheen in het recente nummer van LEVEN van de VLK. Vandaag wil ik hier het vervolg vermelden... hoe je als patiënt om kan gaan met die reacties en hoe de 'omgeving' het best om kan gaan met kankerpatiënten.

Hoe ga je als patiënt het best om met die reacties?
Dhana De Ville: ‘Als mensen komen aandraven met indianenverhalen of over hun eigen problemen beginnen, mag je gerust “neen, dank u!” zeggen. Krop het niet op, dat vreet energie. “Ze zijn het niet waard”, zeg je misschien, maar het blijft toch wel hangen. Dan is het beter hen erover aan te spreken. En mensen die niets van zich laten horen gewoon op te bellen. Ook al is het niet vanzelfsprekend om zélf de eerste stap te zetten. Als de ziekte langer aansleept, neemt de aandacht meestal af. Maar het is niet omdat mensen minder van zich laten horen, dat ze je vergeten zijn. Als ze beloofd hebben er te zijn, moet je ze durven aanspreken, ook al is dat maanden later. Ik merk vaak dat patiënten meer leren opkomen voor zichzelf, en dat is goed.’

'Als mensen niets van zich laten horen, bel hen het beste gewoon op. Ook al is het niet vanzelfsprekend om zélf de eerste stap te zetten.'

Hoe ga je als ‘omgeving’ het best om met kankerpatiënten?
Dhana De Ville:
‘Mensen hebben geen behoefte aan medelijden, wel aan medeleven. Heel belangrijk is dat je nadenkt hoe je zelf behandeld zou willen worden. Vraag de patiënt hoe je kan helpen. Als je echt niet weet wat te zeggen, is het soms ook beter te zwijgen. Of gewoon toe te geven dat je sprakeloos bent. Laat in elk geval weten dat je er bent. Stel het ook niet uit. Na een tijdje durf je misschien niet meer, omdat je zolang niets van je hebt laten horen. Vaak heb je het gevoel dat je iets moet zeggen of doen, maar ook een kleine attentie kan veel betekenen: een kaartje, een bloemetje, een potje soep… Of samen een terrasje doen en het over andere dingen hebben. Van mens tot mens, het hoeft zeker niet altijd over kanker te gaan.’

'Mensen hebben geen behoefte aan medelijden, wel aan medeleven.'

Woorden van troost, een bemoedigend schouderklopje, gewoon laten weten dat je er bent... Vrienden en familie kunnen een belangrijke steun zijn als je kanker hebt. Die steun heb je nodig, verwacht je ook. Maar soms laten je dierbaren het juist afweten.

Bron: LEVEN VLK nr. 32 - oktober 2006

09:03 Gepost door Lucretia in Kanker | Permalink | Commentaren (10) | Tags: steun, troost, cancer, kanker, medeleven |  Facebook

20-09-06

In nood kent men ZIJN VRIENDEN ...

HOE REAGEERT DE OMGEVING OP KANKER?

Ik heb al verschillende keren op mijn blogje geschreven over het belang van vriendschap toen ik kanker kreeg en in het laatste nummer LEVEN van de VLK vond ik toch een heel passende tekst. Het geeft precies weer hoe ik het ervaren heb bij een dierbaar iemand die het liet afweten. Ik mag me echter gelukkig prijzen dat het overgrote deel van vrienden en familie ontzettend attent gereageerd heeft... Ik neem de tekst hier integraal over:

Van familie en vrienden verwacht je dat ze je steunen, maar dat draait soms anders uit. De diagnose 'kanker' maakt ook bij hen grote emoties los.

Dhana De Ville, psychologe op de dienst medische oncologie van het UZ GENT: 'In nood leer je je vrienden kennen, ja. Kanker zet je leven op zijn kop. Alles komt op losse schroeven te staan. Op dat moment heb je houvast nodig, stabiliteit in de chaos.

Als mensen dan onvoorspelbaar reageren of vrienden het laten afweten, mag je boos zijn of teleurgesteld. Zelfs al heb je een goede prognose en zie je er goed uit. Schijn bedriegt. Kanker blijft een confrontatie met je eigen sterfelijkheid. Het zit niet alleen in je lichaam.'

Waarom laten mensen het juist dan soms afweten?

Dhana De Ville: 'Soms zijn mensen inderdaad onverschillig, maar meestal kunnen ze zèlf niet met de ziekte omgaan. Kanker confronteert ons met onze eigen kwetsbaarheid. Het dwingt ons om stil te staan. Voor veel mensen is dat niet evident. Anderen laten aanvankelijk niets van zich horen omdat ze zich niet willen opdringen. Wij Belgen zijn altijd een beetje discreet, en vanuit dat respect misschien te terughoudend. Of mensen durven geen contact opnemen, omdat ze niet weten wat te zeggen.'

Om dit even te laten bezinken... schrijf ik morgen het stukje verder!

15:33 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (11) | Tags: familie, kanker, cancer, vrienden |  Facebook

Drukke dag ...

Na een nacht te liggen woelen en steeds maar denken "zou ik niet beter terug uit mijn bed kruipen..." ben ik ergens tussen zeven en half acht dan toch in een diepe slaap geraakt en pas om 1O UUR !!!!terug wakker geschoten. Jeemejeetje... ik zou nog de ganse voormiddag een beetje proberen strijken maar dat zat er nu niet meer in. Gans de voormiddag eraan... Het wordt hier stillaan een rommeltje - manden vol strijkwerk... - ik kan mijn werk precies niet meer goed regelen. 'k Zal mij moeten herpakken!

Deze namiddag m'n sporttenuetje aangetrokken en voor het eerst terug gaan sporten. Op mijn niveau hé... Ik neem deel aan Eu REKA in het UZ Gent: "Reïntegratie van kankerpatiënten door middel van sport en levensstijlbegeleiding". Heb het toch wel een beetje onderschat: er zitten nog op 3 plaatsen in mijn lichaam draadjes van de ingreep van vorige week en k' moet zeggen dat ik dat vanavond wel voelde. Hopelijk krijg ik morgen geen uitbrander op Plastische chirurgie...

En ik wist blijkbaar van geen ophouden vandaag: vanavond was het startvergadering van MARKANT. Leuke avond met Franse chansons, hapjes en drankje. 'k Ben voor alle zekerheid maar vroeger opgestapt zodat ik misschien toch niet te laat naar bed ga. 'k Ben hondsmoe en zal dus vanavond geen blogronde maken.

Groetjes en sweet dreams ...

00:09 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: markant, sport, eu reka, druk, moe |  Facebook

18-09-06

Eerste spuitje ...

Morgen krijgt Rune - mijn kleindochtertje - haar eerste inenting. 't Moet natuurlijk maar het is nooit leuk voor de mama die er op staat te kijken...

Vandaag schreef ik een heel klein gedichtje voor Rune en plaatste het op haar website bij haar fanmail:

 

Hallo kleine bezemie...
Heb vandaag een gedichtje 'voor morgen' gemaakt:

Wat baal je vandaag
je zegt: "dat heb ik nie graag"
je eerste prik
je doet even 'slik'
je lipje trilt snel
misschien ween je ook wel
Maar... je mama is erbij
en al snel ben je weer blij.
(Copyright Oma Nijn)

Knuffel, knuffel, knuf... neem deze knuffeltjes mee voor morgen dan redt je het wel!

23:30 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (15) |  Facebook

De inktvlek ...

Mijn bijdrage tot de inktvlek ...het voorstel van mizzd :

Zonder woorden !

        

00:17 Gepost door Lucretia in Liefde | Permalink | Commentaren (13) | Tags: inktvlek, zoen, kus, kiss |  Facebook

17-09-06

Ode aan 'OdeGand' ...

Gisteren - zaterdag - een prachtige dag beleefd op 'Ode Gand' in Gent. Het weer zat mee - leuke sfeer in de stad en met ons 'OdeGand Pas' konden we, in de verschillende prachtzalen die de stad rijk is, de diverse muziekgenres gaan beluisteren.

 

We zijn gestart in de Groene Zaal met het SCHREEUWERSKOOR Huutajat uit Finland. Ik zeg wel duidelijk SCHREEUWERSKOOR hé... in keurig pak gestoken Finse jongelui schreeuwen liederen in plaats van ze te zingen en om dat te doen bewegen ze met gans hun lichaam... Soms wel hillarisch, vooral de 3 voorste 'koorknapen'. Ik weet niet of dat wel zo gezond is voor de stem...??? Genoeg voor een half uur; langer mocht het toch niet duren.

De volgende uitvoeringen brachten ons wel in vervoering:

 

 

  • Wannes Vandevelde met Amparo Cortès (Flamenco-muziek en dans)
  • Gustavo Gancede Quarteto (Argentijnse tango met dans!)
  • Operastudio - The 3 soprano's (de operastemmen van de toekomst: morgen in Milaan en nu reeds in Gent... om kippevel van te krijgen)
  • Familie De Cauter (Confrontatie met klassieke muziek en vooral met Mikhail Bezverkhny, de meesterviolist uit Rusland die in 1976 de Koningin Elisabethwedstrijd won.)
  • Igor Ruhadze (Russische vioolvirtuoos)

Op veel plaatsen in de stad waren podia's waar je ook zonder te betalen muziek kon beluisteren... 'k Zou zeggen mannekes: VOLGEND JAAR ALLEN DAARHEEN ! Het is vast en zeker de moeite. Mij kunnen ze deze belevenis alvast niet meer afpakken ...

16-09-06

OdeGand ...

Oeps... weeral zaterdag sé! Wat vliegt de tijd toch hé en vooral als er zo een paar van die rare dagen tussen zitten. Vandaag een beetje 'voorzichtig' opruimen want hier en daar trekt er nog wel wat tegen na de operatie van donderdag en deze namiddag ga ik mee met L. naar Gent. Als vrouwen onder elkaar een namiddagje genieten van muziek op het Festival 'OdeGand', de culturele seizoensopener van Vlaanderen.. Er is muziek - boottochten - vuurwerk en dit alles in de Gentse binnenstad. Ik zal zien hoe lang ik het kan uithouden.

Ik wens jullie allen een fijne zaterdag en een knuffel voor al die bezoekjes en de lieve reakties op mijn blogje.

In 't bijzonder A'ke wil hier een knuffel geven ... de schat zette heel discreet een bloemetje aan mijn deur. 'k Zal dat binnenkort toch eens moeten goedmaken!

 

 

10:15 Gepost door Lucretia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (19) | Tags: knuffel, odegand, gent |  Facebook

15-09-06

Dagje 'dagkliniek'...

Gisterenmorgen om 6.45 u aangekomen in UZ-Gent. Afspraak voor de tepelreconstructie en assymetrie om 7 uur op de dagkliniek. Je denkt dan dat ze er onmiddellijk kunnen aan beginnen... Fout gedacht dus. Ik was maar om 10.30 u aan de beurt.  Wachten is nooit leuk, dus had ik om wat afleiding te vinden mijn 'oude' cursus Spaans meegenomen en heb het hoofdstukje 'accenten' doorgenomen. Heb het wel 20 keer moeten herlezen - concentratie ZERO ...

Toen ik 's morgens zo vroeg in het ziekenhuis aankwam vond ik het raar dat de poetsdienst al zo druk bezig was en dan nog met mooie schortjes aan... helemaal uitgedost... geen enkel papiertje werd overgeslagen; ook buiten was het druk - de groendienst was overal het gras aan't afrijden. Wat bleek: Prinses Mathilde kwam op bezoek in het brandwondencentrum. Terwijl ik daar toch lag te wachten heb ik de 'boel' een beetje in de gaten gehouden en om 10 u kwam ze aan met een escorte. Journalisten kwamen aangehold om toch maar een fotootje te kunnen nemen. Ik zou eigenlijk niet graag in haar plaats zijn. Steeds gevolgd worden - altijd moeten glimlachen, ook als je een slechte dag hebt - lokaties bezoeken waar je geen verstand van hebt - enz...

Eenmaal opgehaald en naar het operatiekwartier gebracht dacht ik: " nu zal het hier wel vooruit gaan..." maar.... terug fout gedacht. Het begon al toen een verpleger op de PACU-afdeling (=Post Anesthesia Care Unit ) een infuus wou steken. Hij geloofde niet dat al m'n aders in mijn linkerarm kapot gemaakt zijn door de chemotherapie. De Epirubicine maakt nl. de aders 'stug': men kan er wel nog een naald insteken maar de catheter kan niet worden 'doorgeschoven'. Enfin, 'k heb hem toch maar laten proberen, maar helaas... Hij zou het door de anestesist laten doen in de operatiezaal. Daarna heeft hij een poging gedaan om mijn trouwring van mijn vinger te krijgen (met een koordje en gel): poging mislukt en pijnlijke vinger. Om een lang verhaal kort te maken: ze hebben met 4 personen geprobeerd een infuus te plaatsen - mijn hele arm was doorprikt - en uiteindelijk hebben ze er een professor bij gehaald. Gelukkig kon ik mijn verstand op nul zetten anders had ik daar het hele operatiekwartier bij elkaar geroepen! Oef... gelukt... leuk is anders... eindelijk kon ik naar 'dromenland'...

Wat ik nog altijd niet begrijp is dat ze bij de eerste operatie niet direct een port-a-cat geplaatst hebben; dan was het niet nodig om - tijdens de chemotherapie- telkens in een andere ader te steken in mijn arm. Nu is het quasi onmogelijk om nog 'deftig' een bloedafname te doen, of een infuus te steken. (Mijn rechterarm mag hiervoor niet meer worden gebruikt omdat de lymfeklieren uit de oksel werden weggehaald...)

Na de operatie wakker geworden in de PACU. Na een tijdje had ik het gevoel dat er iets loos was. Mijn elleboog voelde nat en koud aan en ik voelde het kriebelen aan m'n heup. Wat bleek: ik lag in een grote plas bloed. Verpleegster geschrokken... direct de artse terug opgebeld... blijkbaar had men bij het wegnemen van weefsel op mijn heup (litteken-herstelling) extra lokale verdoving moeten bijspuiten. Daardoor zetten de aders zich open... en is zo het hele zaakje terug aan het bloeden gegaan.

Verder is de operatie goed verlopen - weinig pijn - alleen een beetje vervelend bij het slapen. Ik kan me namelijk niet leggen zoals ik wil, maar binnen een paar dagen is dat ook wel weer over.

Ik zie er ook 'heel mooi' uit: m'n hele voorkant is volgetekend met zwarte alcoholstift door de plastisch chirurge. Het lijkt wel een stratenplan met hier en daar een grote pleister op. 'k Heb ook al gemerkt dat het er niet zo in een-twee-drie af te wassen is... Verder is mijn ringvinger opgezwollen en pijnlijk: de plastisch chirurge heeft tijdens de narcose een 2de poging gedaan - met succes blijkbaar - om er mijn trouwring af te wringen...

Vanmorgen voelde ik me eigenlijk heel blij dat ik toch gekozen heb voor de onmiddellijke borstreconstructie tegelijkertijd met de amputatie. 'k Heb een hele tijd gedacht dat ik achteraf misschien wel spijt zou krijgen en dat ik het verlies van mijn rechterborst op die manier niet zou kunnen verwerken maar het tegendeel is waar. Ik voel me goed met m'n nieuwe 'heuveltje' en sinds gisteren staat er nu ook terug een tepeltje op. Nu nog een tepelhoftatouage binnen 3 maanden en de reconstructie is compleet. Wordt vervolgt !

14-09-06

Time out ...

Hallo allemaal, dank voor jullie lieve reakties! Vandaag ben ik er niet toe gekomen om even op m'n blogje te schrijven en straks moet ik al om 7 uur in het ziekenhuis zijn voor de operatie. Het is gelukkig maar een dagopname en het zal wel meevallen. Ik laat het allemaal maar op me af komen ... Alhoewel ... ik heb mij vandaag onnozel gesnoept ... misschien toch wel een beetje nerveus. Who knows ?

Ik wens jullie een goede nachtrust en voor morgen terug een zonnig dagje! Geniet er van ... Als dit allemaal achter de rug is ben ik weer paraat met een 'dagverslagje'.

Liefs, Lucretia

07-09-06

Even pauzeren ...

Gisteren was ik terug in UZG voor het nemen van een ct-scann van mijn hals. De voortdurende vervelende botpijn en de uitstraling naar m'n beide handen vragen om verder onderzoek... Op het moment dat ik aan de beurt was komt de radioloog me zeggen dat hij eigenlijk liever geen ct-scann neemt omdat hij daar niet alles kan op zien en mochten het metastasen zijn, of een hernia, enz... dan kan dat het beste gezien worden door het nemen van een NMR. Ik een beetje beduusd: 'kan dit vandaag dan nog?' ... 'Nee dat zal niet gaan. Je krijgt een nieuwe afspraak; men zal je opbellen...' Daarmee moest ik het dan doen. Daarvoor had ik een hele rit naar Gent gemaakt... Toen ik buiten was, was ik er toch even niet goed van. Ik had het woordje 'metastasen' gehoord en het galmde in mijn hoofd. Het kankerspookje is nooit ver weg blijkbaar. Ik moet natuurlijk niet het ergste denken, en waarschijnlijk komen die tintelingen niet door metastasen maar het is natuurlijk nooit leuk om dat telkens weer te horen... We zullen maar terug aan leukere dingen denken hé.

Om op dat moment m'n zinnen even te verzetten ben ik eens langsgelopen op de afdeling Orthodontie. Heb lange tijd veel aan deze mensen gehad en in 't bijzonder aan Professor D. Wou hem nog even zien om hem het beste te wensen met zijn naderend pensioen.

Wel lieve bloggertjes, vrienden en vriendinnetjes, nu is tijd om even te pauzeren, maar ik kom zeker terug. Na een chemokuur adviseren de artsen om iets leuks te doen, een reisje te boeken, er even tussenuit te gaan... Wel, dat ga ik ook doen... even een paar dagen genieten samen met vrienden om al die toestanden van de laatste tijd even te vergeten.

Waarschijnlijk 'horen' jullie woensdag opnieuw van mij... Ik wens jullie ondertussen een fijne tijd en tot blogs! Knuffels,

Lucretia

19:32 Gepost door Lucretia in Vrije tijd | Permalink | Commentaren (20) | Tags: pauzeren, time off, knuffel, hug |  Facebook

06-09-06

3000ste bezoeker ...

Hij jaagt steeds op ronde getalletjes en vandaag was hij hier de 3000ste bezoeker. Als je op het manneke klikt kom je bij hem terecht.

Dank trouwens aan iedereen die af en toe eens mijn blogje komt lezen.

Jullie krijgen van mij een bloemetje !

Liefs,

Lucretia

21:37 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (14) | Tags: bezoeker, bloemetje, pluk de dag, carpe diem |  Facebook

05-09-06

Busy day ...

Jeetje... was me dat een dag vandaag! M'n agenda'tje stond boordevol... niet met leuke dingen maar met 'ziekenhuisdingen...':

  • 8.00 uur - afspraak op poli Oncologie - documenten ophalen voor bloedanalyse en voor ct-scann van de hals + proberen een nieuwe afspraak te regelen met Oncologe
  • 8.45 uur - afspraak op dagkliniek Oncologie - bloedafname voor reumatesten + preoperatieve + gesprek met psychologe ivm Eu'REKA project 
  • 10.00-11.00 uur - cardiogram + inspanningstesten op sportgeneeskunde ivm Eu'REKA project
  • 11.30 uur - 1STE mammografie en echografie sinds borstreconstructie door borstkanker (ojée... was dat spannend) - screening is nodig voor de operatie van volgende week donderdag.

Voor de inspanningstest liet de sportarts me op een loopband lopen. Nog nooit eerder gedaan; leek me leuk... maar ojee wat heb ik mijn fysieke conditie overschat. Ik moest telkens 3 minuten 'stappen' beginnende aan 3 km/uur en zo werd telkens na 3 minuten 1 km/uur opgebouwd zodat ik op het eind 8 km/uur moest stappen/lopen... Er werden electroden op m'n lichaam geplaatst voor een tussentijdse cardiogram en elke 3 minuten werd er een bloedprik genomen om de verzuring te meten... Het moet een mooi gezicht geweest zijn: truitje uit - electroden op lichaam - masker op de mond - en maar stappen - hollen op het eind... Ja, het leek inderdaad leuk bij aanvang maar op het eind hing m'n tong niet op de grond maar in het masker... ik viel bijna van de rolband af en ik zag scheel uit mijn ogen. Hartslag 195... en dan vraagt de dokter nog of het gaat... Ja hij is natuurlijk gewoon Kim Gevaertjes over de vloer te krijgen hé. Enfin, 'k ben niet doodgevallen en ik ben weer een ervaring rijker. Nu maar afwachten welk sportprogramma ze me volgende week voorschotelen: misschien 'blijven drijven in het zwembad'? Vraagt alleszins niet zoveel energie en om te beginnen is dat leuk. Jullie horen er nog van...

Na m'n 18 minuutjes lopen 'snel op een drafje' naar de mammografie. 'k Dacht: 'nog efkes en ik ben hier buiten...' maar terug fout gedacht. 2 UUR !!! heb ik in de wachtzaal gezeten en toen ik even vriendelijk  ging vragen of iemand mij zou kunnen zeggen wanneer ik eventueel aan de beurt zou zijn (kwestie van te weten of ik snel flauw zou vallen van de honger...+ er waren al 3 patiënten voor mogen gaan...) kreeg ik daar van mevrouw de Prof. Huppeldepup  een snauw: "wij moeten onze lunchpauze ook opgeven..." Kunnen ze dan niet een beetje begrip opbrengen als je zegt dat je al aan de gang bent van kwart over zeven en je toch niet meer zo ok voelt...??? 'Vermoeidheid na de kanker' zeggen ze dan...!!! Enfin, mammografietje en echografietje waren ok - ikke weeral blij en met deze positieve gedachten naar huis teruggekeerd. Geen goesting om nog ietske te doen - uitgeput - pffff.......................

04-09-06

14 september: Dag tegen Kanker ...

 
Van de VLK kreeg ik een uitnodiging met een overzicht van de activiteiten in het inloophuis Gent. Zij maakten ook van de gelegenheid gebruik om de Dag tegen Kanker in het licht te stellen. Deze dag gaat door in het provinciaal sport- en recreatiecentrum De Nekker te Mechelen op donderdag 14 september 2006.
 
Het thema is borstkankerscreening: een nieuw elan voor het bevolkingsonderzoek naar borstkanker. 12 uur lang kan men deelnemen aan infosessies, relaxatie-oefeningen en allerhande workshops. Doorlopend is er een tentoonstelling rond 'Kanker in beeld' en vinden er muzikale optredens plaats. Bovendien worden er getuigenissen naar voren gebracht door verschillende bekende Vlamingen.

Hoe er geraken? Het inloophuis Gent voorziet gratis vervoer met de bus van Gent naar Mechelen en terug. De opstapplaats is aan het inloophuis Gent. De bus vertrekt om 8u45. Graag inschrijven via inloophuis : 09-223 40 40.

Jammer, jammer, ik kan er niet bij zijn... juist op die dag ga ik 'onder het mes'. Een vervolgoperatie v.d. borstreconstructie na een borstamputatie door borstkanker. Hopelijk kan ik er een volgende keer wel bij zijn, al is het om aan andere lotgenootjes te tonen: 'ik sta er weer...'

03-09-06

Borstkankermaatje A'ke ...

Deze week een bezoekje gekregen van een 'borstmaatje' en dan nog wel eentje die me een bloemetje bracht! Lief van jou A'ke (ik noem je hier zo...) 'k Heb toen echt genoten van je bezoekje en ik hoop dat we dat nog eens kunnen overdoen.

Enkele weken geleden maakte ik kennis met haar; 'k had al veel over haar gehoord via een gezamelijke vriendin en zodoende wist ik, dat wat ik doormaak zij momenteel ook doormaakt. Het was raar -  ik kwam net terug van een gesprek in het ziekenhuis - en toen ik bijna haar huis voorbij reed deed iets me de oprit oprijden. Misschien wordt je als lotgenoten wel naar elkaar toegezogen; ik weet het niet maar zo voelde het alleszins op dat moment. We hebben toen - twee vreemden voor elkaar - anderhalf uur gepraat... raar eigenlijk... We hielden ons alletwee sterk - ik voelde dat zij ook innerlijk heel erg door elkaar geschud is door wat haar de laatste maanden is overkomen. We zitten met dezelfde angsten, dezelfde vragen, dezelfde gevoelens...

Vandaag schreef A'ke mij : 'We beseffen elk moment dat we moeten : "genieten van elk moment"'  en dàt mensen, is een waarheid als een koe! Ik ben het volkomen met haar eens en ben dan ook van plan om zoveel mogelijk en zo lang mogelijk van alles te genieten. CARPE DIEM - Pluk de dag !

A'ke, ik hoop dat met jou ook verder alles goed mag gaan. Ik ben blij dat ik je heb leren kennen... Ik was ook zo blij vandaag dat je schreef dat je voor 't eerst terug naar de kapper bent geweest. Terug een speciale datum in je leven hé. Hou dat mooie moment maar vast... Zelf kijk ik ook al uit naar m'n eerste kappersbeurt; nog efkes geduld ...

02-09-06

Goed afgelopen ...

Vandaag m'n ventje opgehaald in de spoedafdeling van het UZG.

Het voorval van gisteren is al bij al nog goed afgelopen. Hij heeft er wel een gekneusde rug en spierpijnen aan over gehouden maar dat komt op termijn wel goed. Een kwestie van enkele dagen rusten en pijnstillers nemen... Gisteren zag het er heel wat minder goed uit...

Even iets heel anders: ik heb de prinses 'zonder schoenen' gevonden... (zie bericht van 28/08). Zij heeft het schoentje gepast en het was haar maat... Dus mensen: niet meer bieden hé.  L. heeft toch iets met schoenen hoor... zie maar eens op bijgaande foto's. De ene keer wil ze pronken met haar mooie stapschoenen (en dan nog wel in een chique restaurant in Italië...) de andere keer laat ze opvallend sporen achter in mijn living... Misschien zat hier telkens de wijn toch voor iets tussen?

17:39 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: schoenen, rug, spierpijn, italie |  Facebook

STOP ...

Telkens als ik denk: "nu heb ik het wel gehad", en "nu kan het wel al eens gaan zeker" of "meer kan ik niet aan" gebeuren er hier de laatste tijd  toch nog dingen waarvan ik me afvraag: "moet dat er ook nog bij"? Trop is trop hé...

Wat vandaag begon als een beetje een 'mottige' dag voor mij - ik voelde mij niet ok doordat ik de laatste tijd nog heel weinig slaap door botpijnen - eindigde hier bijna in een nachtmerrie. M. zou me helpen in huis omdat we bezoek verwachtten, maar hij wou eerst nog een aantal zaken opruimen in de garage. 

Bij het wegbergen van de 'barbecuetent' op een zoldertje is hij het evenwicht verloren op een ladder - achterover gevallen met zijn rug op het stuur van een fiets en op de rug terechtgekomen op de grond. Gelukkig stond de garagepoort open en heeft de buurman hem om hulp horen roepen. Die heeft hem gevonden met de doos van de tent bovenop hem. Hij had vreselijke pijn in zijn rug en kon niet opstaan. Huisdokter gebeld - 100 gebeld - spoedopname ziekenhuis - vrees voor gebroken rug - .....

Ik zag de angst in M. zijn ogen. Hij had het 'horen' kraken in zijn rug. Zelf probeerde ik uiterlijk zo kalm mogelijk te blijven maar innerlijk huilde ik. Ik durfde niet denken aan de mogelijke gevolgen... Gelukkig is het beter afgelopen - geen breuken - wel veel pijn; met een inspuiting en een infuus met pijnstiller ging het al snel iets beter. M. moet nu een nachtje doorbrengen op de spoedafdeling voor observatie. Hopelijk kan ik hem morgen terug meenemen naar huis en mag hij vlug herstellen.

 En mag het dan nu even gedaan zijn alstublieft???

00:09 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: ziekenhuis, rugpijn, ladder, vallen |  Facebook