08-11-06

Eén jaar later ... 8 nov. 2005 - 8 nov. 2006

verdriet28 november 2005 - een doodnormale dag - geen feestdag - gewoon een werkdag. Voor mij terug één van die dagen die in mijn geheugen gegrift staan. En vandaag is het dus 8 november 2006 - één jaar later...

Na de echo en de mammografie op 4/11/2005 diende ik DRINGEND een afspraak te maken bij mijn gyneacoloog. Via de huisdokter er een beetje druk achter gezet (heeft zelf voor me gebeld) en zodoende kon ik 4 dagen later al gaan... Echtgenoot meegenomen - kwestie van een 'luisterend' oor mee te hebben want al wat ze me toen vertelden daarvan bleef enkel het woord 'KANKER' nog hangen. Verdoofd was ik toen.

Fotootjes afgegeven aan gyneacoloog met een 'kwinkslag' : "ja, ik heb deze keer iemand meegenomen - als het interessant wordt dan komt mijn echtgenoot graag mee..."

Bij het bekijken van de foto's bleef hij verdacht fronsend kijken en zonder woorden stond hij plots recht en... verdween voor 20 minuten. Nog nooit hebben 20 minuten zoooooooo lang geduurd. Kwestie van ons wat bezig te houden kwam de verpleegster 'over koetjes en kalfjes' vertellen en ik kon alleen maar denken: ik wil dit niet horen...

De gyneacoloog keerde terug met de melding: "ziet er inderdaad niet goed uit...  je zal beide borsten verliezen... maar... maar... (alsof hij me daarmee troostte...) we kunnen dit tegenwoordig met reconstructie weer helemaal goedmaken... je zal er haast niets van zien... je kan daarna gerust monokini op het strand lopen ... " Ik dacht: "ik wil helemaal niet monokini lopen. Wat kan mij verdomme het strand en mijn borsten me schelen op dit moment. Als het kanker is, dan... ja dan weg ermee. Die kanker moet weg en als dat ten koste is van mijn borsten... ja dan moet dat maar..."

Ik hoorde hem nog zeggen: 'ik ben naar Prof. M. v.d. radiologie geweest en je dossier met haar besproken..... ik heb al de afspraken al geregeld... blablabla...

Op dat moment kon ik eigenlijk niet meer reageren en zag alleen in koeien van letters het woord HELP verschijnen... telkens weer. (Heb dat woord HELP echt waar verschillende dagen voor mijn ogen zien verschijnen in een soort neonlicht... telkens weer: HELP HELP HELP). Wat er verder bij de gyneacoloog is besproken weet ik niet meer. Ik las nadien op mijn afsprakenkaartje dat ik de volgende week voor een NMR-scann terug moest gaan en 2 dagen later voor de puncties. Wachten heeft nog nooit zo lang geduurd. En op dat moment wist ik nog niet dat ik nog veel langer zou moeten wachten...  tot eind december om te worden geopereerd.

Wordt vervolgd...

Eigenaardig genoeg wou ik vanaf dat moment sterk zijn... ik voelde me heel triestig vanbinnen maar ik kreeg iets over me dat me zei: ' het komt wel goed'. Dat wou ik zo graag... alleen weet je dan nog niet waaraan je begint...

(bij het begin van mijn blogje op 4 december 2005 kon ik dit alles niet opschrijven... er ontbreekt eigenlijk een maand... en nu met de 'verjaardag' van de diagnose krijg ik het er plots wel uit...)

Commentaren

. Je verhaal klinkt zo bekend... eind november 2003 kreeg ik mijn laatste chemo. Maar de tijd gaat snel, er we nemen ons leven weer op hé!
Groetjes

Gepost door: Veke | 08-11-06

:-) Bedankt voor je bezoekje aan m'n blog.
knuff van Leekske

Gepost door: leekske | 08-11-06

*** Amaai Lucretia, dat is niet niks allemaal... Maar ik ben 'blij' dat je het kunt vertellen. Ik hoop dat dat betekent dat het beter met je gaat en je vol goeie moed zit, en is die kop haar in de rechterkolom gegroeid in amper vier maanden???!!! En zo blinken! En als het nu grijs is, och ja, kleurtjes genoeg op de markt hé. Ik kom later nog eens terug om de rest van je blogje te lezen. Moet nu nog een hemdje of drie strijken, heb dat beloofd aan mijn ventje. En belofte maakt schuld hé (ook al had hij vergeten de hemdjes te wassen (hij wast en ik strijk).

Liefs en groetjes
Inge

Gepost door: inge | 08-11-06

Goed dat je er nu kunt over schrijven! Als ik dit zo lees, weet ik niet of ik zo moedig zou kunnen zijn. Jij bent een sterke vrouw, Lucrèce! Ik bewonder je daarvoor.
Lieve groetjes.

Gepost door: Ilona | 08-11-06

Hallo Wat een verschikkelijk moment moet dat zijn geweest toen 1 jaar geleden en toen moest het allemaal nog beginnen gelukkig is het nu één jaar verder en heb je al een hele weg gegaan
Liefs Ninne

Gepost door: Ninne | 08-11-06

....... een teken dat je het nu allemaal aan het verwerken bent. want als je er midden in zit gaat dat toch niet denk ik.enne...dat extra % hebben ze ditmaal toch echt niet gekregen hoor hun rapport was alles behalve oké vooral die van de oudste amaai. wens je nog een fijne nacht.

Gepost door: mama van 2 | 08-11-06

Ik. begrijp je volledig Lucretia.....De wereld stort in als je zoiets te horen krijgt...

Lieve groetjesRTHDJ

Gepost door: Marc | 09-11-06

een goed morgen ik zou niet weten hoe ik zou reageren, denk alles behalve rustig....Beesken had verteld dat jullie elkaar gezien hadden, was ook een heel toffe ontmoeting zegde ze....liefs vivke

Gepost door: viv | 09-11-06

Raar nietwaar Dat een mens zo reageert van, kom we staan ervoor en we moeten erdoor. Gelukkig weet men als men eraan begint niet wat er allemaal gaat komen, want anders denk ik dat het veel moeilijker zou zijn om ons sterk te houden. Ik voel het een beetje aan alsof ik op een TGV gestapt ben en de anderen beslissen wat er met mij moet gebeuren. Ik heb zelf weinig inbreng.
Ik wens je nog héél véél sterkte,
groetjes
Katy

Gepost door: Katy | 09-11-06

Goede morgen Lucretia En vandaag... één jaar later... sta je er sterker dan ooit terug !!! Als dit geen (voorlopige) overwinning is op je lichaam !!! Je hebt toen de enige goede beslissing genomen die er te nemen viel. die "rotkanker" moest er uit en pas DAN kon jij aan de strijd beginnen ... alhoewel nee, de strijd was eigenlijk reeds begonnen de dag dat je besloot tot die operatie.

Je mag vooral de moed niet opgeven want je zit echt op de goede weg... getuige daarvan die mooi bos haar die zo prachtig en weelderig weer je hoofd gaat tooien... en grijs haar? Pfff, ga maar eens naar mijn foto kijken op mijn blog, ik voel me daar helemaal niet slecht bij hoor, wel integendeel !!!

Maak er en hele fijne dag van Lucretia en geniet van het herfstweer in al zijn charmes...

Lieve groetjes
Lucky

Gepost door: Lucky | 09-11-06

sorry, even vergeten.. Met mijn schoonzuster gaat alles relatief goed. Ze zijn net met ons meegegaan (verleden week-end) voor een minitrip naar de Alsace. Haar toestand blijft (voorlopig) stabiel. Ze heeft net nieuwe testen achter de rug en het is telkens weer bang afwachten op het resultaat... begin dit jaar was er sprake van dat de longen nu eveneens aangetast waren maar dat schijnen ze onder controle te hebben.

Lieve groetjes
Lucky

Gepost door: Lucky | 09-11-06

Je denkt altijd dat miserie alleen bij anderen voor komt... todat het ook jou overkomt! En ook al zakt de grond onder je voeten weg... je hebt uiteindelijk maar 1 keuze... doorgaan en vechten! Een mens is eigenlijk heel erg sterk. Goed van je dat je 't nu al kan verwoorden... dit is een stap vooruit in de verwerking! Knap van jou! En, genoten van de kleindochter in de week? Alvast een fijne dag gewenst!

Gepost door: Dolinneke | 09-11-06

lucretia Een goede morgen, maak er vooral een heel fijne donderdag van
Dat moet verschrikkelijk nieuws geweest zijn ,maar je bent al een jaar verder en je kan het nog navertellen gelukkig .
Ik wens je nog heel veel sterkte …..muzikale groeten Tilly

Gepost door: Tilly | 09-11-06

:-) je gewoon even een fijne dag komen toewensen
groetjes

Gepost door: Borriquito | 09-11-06

Hopelijk kun je deze periode stilaan afsluiten, eraan terugdenken, maar met een positief gevoel van kracht en overwinning. Ik denk aan je en voel met je mee.
Liefs, Isabel

Gepost door: Isabel | 09-11-06

Begrijpelijk dat het nu pas je pen uitvloeit... of je toetsenbord eigenlijk! Dat je überhaupt wat op papier kreeg toendertijd vind ik al knap! Het is toch verdomme niet niks wat je overkwam! En die neonletters...zijn die nog teruggekomen, of was dat de pure machteloosheid van het begin?
Geen flauw idee hoe ik me er door zou slaan als het me overkwam hoor...en eigenlijk wil ik daar ook niet aan denken! Maar zoals ik eerder al zei...uiteindelijk zul je, als je nog wat langer wilt 'blijven' toch moeten vechten hè. Wáár je de vechtlust dan ook vandaan moet halen...er tegenaan gá je! Dat zal wel een soort oer-instinct zijn...!
Gelukkig heb je je humor niet verloren! Daar ben ik heel blij om! Maar wat is 'strootjes leggen?' :-))))
Je hebt gelijk bij Boogie...ik ben nooit zo gul met zoenen...geef ze alleen aan mensen die het verdienen! :-)))
Lieve groetjessssssss! XXXXXXXXXXXXXXX
hahaha de code is REKEL! Klopt het? :-)))

Gepost door: mizzD | 09-11-06

Ontzettend moedig van je als ik dit zo lees!!! Je hebt heel wat meegemaakt en nu je er kunt over schrijven is het waarschijnlijk toch al wat verwerkt.
Lieve groetjes.

Gepost door: Denkertje | 09-11-06

Lucretia, Het is misschien omdat je alle doorstane emoties al een beetje hebt kunnen verwerken dat je er nu kan over schrijven. En dat op zich vind ik al bewonderenswaardig.
Groetjes.

Gepost door: Piet | 09-11-06

Lucretia Met veel aandacht hier alles bijgelezen, je trip naar Italie zag er schitterend uit, van je receptje krijg ik water in de mond en ga ik zeker eens uitproberen.
Van je laatste postje, ben ik wel wat stil geworden, deels herinner ik me de dag dat het woord kanker viel bij mijn moeder, hoe ik schrok. Ik kan me dan niet inbeelden als de dokter het tegen mezelf zou zeggen. Ik bewonder je moed dat je er zo kan over schrijven, en ergens helpt het mij ook om anderen beter te begrijpen. Dus ik kom hier heel graag lezen...
Hehe, ik lees net de reactie van Mizzke, ze doet me blozen!!! Maar ik hanteer wel hetzelfde principe!!!
Dikke knuffel en dikke zoen en tot snel
XXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXXxxx

Gepost door: boogiepeter | 09-11-06

Ik kwam hier ook nog even lezen en het is hier ook droevig maar ik ben blij dat het voor jou toch betert. Ik zie op de photo hiernaast dat je al een flinke haardos terug hebt. Dat is zeker een positief teken.
Vriendelijke grot Lucretia

Gepost door: emmy | 09-11-06

tja Lijkt me een ijskoele geneesheer, zijn patienten behandelend als een stuk vee... sorry, maar zo komt jouw verhaal over. "kanker? Och ,dat is niets ergs, een paar vervangborsten en klaar is kees!" Ja wadde.
Maar van iets kan je wel zeker zijn: je hebt een enorme kracht, en dat is dodelijk voor kanker!
Proficiat overigens met het juiste antwoord op mijn blogvraag.
Hartelijke groetjes uit Niedersachsen

Gepost door: Sebastian | 09-11-06

dag! dag Lucretia,
ik kwam even bijlezen, ben blij met je reacties op mijn weblog! Wat valt er veel te lezen op jouw weblog, ik kom zeker terug!
Heb jij nog steeds heel erg moeilijke momenten? Krijg je er nog steun en begrip voor? Vallen is niet moeilijk, dat gebeurt gewoon. Maar het weer rechtkrabbelen...ik denk dat veel mensen dat onderschatten.
groeten
Freya

Gepost door: Freya Van den Bossche | 13-11-06

De commentaren zijn gesloten.