26-03-07

Gesprekken in de wachtkamer ... (in Milo - nieuw maandblad)

covermilo3-150_rdax_141x178Enkele weken geleden werd ik samen met Katty en Hilde gecontacteerd door de journaliste en jeugdauteur Kathleen Vereecken of we een interview wilden doen voor het nieuwe maandblad MILO rond het thema 'borstkanker'.

Op het moment dat ik dit voor het eerst te horen kreeg had ik zo mijn bedenkingen ... wil ik wel in een maandblad verschijnen? Wat als de tekst verdraaid wordt? Kan ik voor het drukken de tekst nog inkijken en eventueel laten aanpassen?

Tegen het blad Milo had ik geen bezwaar. Ik had het eerste exemplaar toevallig ontvangen samen met de Humo en ik vond het een mooi, glossy, interessant maandblad - een maandblad voor 40-plussers met heel veel interessante informatie in. 

Ik ben er toen maar voor gegaan ... want ik vond, als ik de kans kreeg om mijn steentje bij te dragen om borstkanker en alles wat er mee te maken heeft bespreekbaarder te maken bij de mensen, dat ik dat zeker moest doen. Er hangt bij nog te velen onder ons een taboe rond deze ziekte...

We hadden met ons vieren een boeiende gespreksnamiddag over alles wat ons zo een beetje - of een beetje veel - geraakt heeft voor, tijdens en nà de behandeling... We gingen geen enkel onderwerp uit de weg...

Alles werd opgenomen op geluidsband en nadien kregen we van Kathleen de tekst ter inzage via e-mail doorgestuurd. Zelf heb ik er (voor wat betreft 'mijn' gedeelte) nog enkele aanpassingen laten aan doen maar veel veranderen kon ik niet... er was ook een heel deel van het interview weggevallen. Kathleen had geen onbeperkte ruimte om zo'n artikel te plaatsen maar 'k vond het geheel van de reportage wel meevallen.

Later werden we ook nog gecontacteerd door de fotograaf  en de stylist  van Milo.

Het telefoongesprek met de stylist vond ik wel grappig:

"hallo met ... hier, de stylist van Milo. Mag ik uw confectiemaat weten?" "Eh... ja, 38/40..." En: "hoe groot bent u?" "Eh... 165,5 cm..." "En mag ik uw schoenmaat ook weten?" "Eh... 39." Wat is de bedoeling hiervan? Is dit een grap, dacht ik... Toen ik hoorde dat hij ons zou 'kleden' voor de fotoshoot die zou worden gemaakt in de Stadsbibliotheek van Gent, reageerde ik dat ik wel 50 ben maar dat ik absoluut niet wou gekleed worden als een oude bomma...

Nu bleek er geen gepast topje, truitje, bloesje, jurkje voor mij te zijn. Allemaal Large en X-large... dus absoluut niet om aan te zien... zo wou ik niet op de foto en zo komt het dat ik als enige mijn eigen shirt en mouwloos linnen vestje mocht aanhouden - het enige kledingstuk dat me paste was een rokje... ook mocht ik mijn eigen laarzen aanhouden want mijn schoenmaat had ik een beetje onderschat. Ik kon niet in de pumps met superfijne punt... pech dus voor hem want hij had 2 zakken met merkkledij en schoenen mee...

Een sobere, aangepaste maquillage kregen we van een dame ... we voelden ons zo een beetje 'sterren-van-één-dag'.

Katty had zelfs een privé-chauffeur ingehuurd: Greta, een vriendin uit ons EU'REKA-groepje haalde haar thuis op en Caroline (uit hetzelfde groepje) kwam ons ook vervoegen en 'supporteren' bij de verkleedpartij... Zij had zelfs Champagne met bijhorende glazen meegebracht zodat we nadien, als echte bv's (hm...), konden klinken op de geslaagde missie.

De reportage 'gesprekken in de wachtkamer) vind je terug in het aprilnummer (verschenen op 21 maart) op pagina 86.

25-03-07

Houd de dief ...

Kopie van 32401_zoomVrijdag... gauw even boodschappen doen in de Colruyt... Zoon H. wil voor zijn verjaardag tracteren met een dessertenbuffet op de Universiteit en heeft me gevraagd om een paar zaken voor hem mee te brengen. Ik neem m'n superhandige koeltas mee - opgevouwen neemt ze bijna geen plaats in en er kan heel wat in. Handig hebbeding...

Begeleid van mijn winkelwagen stap ik gezwind de Colruyt binnen; niet veel volk ... gelukkig... want op zaterdag is de winkel overvol en moet je oppassen dat je geen kindertjes omverrijdt of tegen oma's aanbotst en moeten je zenuwen bestand zijn tegen Colruytfiles tussen de rekken en aan de kassa's.

Even langs het chocoladerek voor chocoladegallets; 'lange vingers' voor in de tiramisu mag ik ook niet vergeten; oh ja... melk moet ik ook hebben. Even racen langs de melkjes en de vla'tjes... tussendoor neem ik telkens m'n koeltas onder m'n arm - kwestie dat die niet meegegraaid wordt uit mijn karretje... maar even ben ik onoplettend; of nee... ik denk: " laat die maar in het karretje terwijl je melk neemt; 't is handiger en wie neemt nou zoiets mee...!!??". En daar... ja daar bij die gedachte had ik moeten stilstaan en mij onmiddellijk omdraaien en snel m'n koeltasje terug onder m'n armen nemen maar neen... ik neem rustig de melk - ik neem ook nog de verkeerde - ik moet geen literflessen hebben maar halvelitertjes en zo ben ik enkele seconden langer bezig met terugzetten en opnieuw nemen... ik draai mij om en wat zie ik? Of wat zie ik niet? Juist... koeltasje weg... riebedebie... door ene piekedief met heel lange vingers uit mijn karretje gegraaid.

Nu ben ik niet zo'n materialist dat ik zo'n koeltas echt niet kan missen maar als iemand nou echt m'n koeltas hebben wou, kon die dat dan niet gewoon even vragen?

Even was ik een paar seconden uit m'n lood geslagen maar met rasse schreden spurtte ik richting kassa's... daar moest die onverlaat zeker passeren. De kassaman vroeg me vriendelijk of ik iets vragen moest. Hij zag het vast in m'n ogen dat ik 'radeloos' was... en ikke: "kan u even in alle karretjes kijken die langs de kassa passeren of er geen zilvergrijze koeltas-met-opdruk-OETKER-en-roodomrand in iemand zijn karretje ligt aub?" "Die is namelijk van karretje verwisseld - ze heeft blijkbaar voetjes gekregen".
2 seconden later crosste ik opnieuw alle rekken door speurend naar mijn handig-hebbeding: langs de melk, via de chocolade, richting koelafdeling, opnieuw richting vleeswaren en daar vraag ik nogmaals aan een vriendelijke Colruytmeneer of ie geen koeltas-met-voetjes heeft gezien. De meneer zou me helpen speuren tussen de rekken en nogmaals richting kassa's gaan (EN HET DAAR NOGMAALS HARDOP GAAN VRAGEN...) en ja hoor na enkele minuten komt de jongeman me breedlachs m'n gegeerde tasje terugbezorgen in de koelafdeling.

Normaal is het daar koud in de koelafdeling, maar m'n hart maakte een sprongetje en ik kreeg het er helemaal warm van. ' t Zou ook kunnen dat ik een warmteopwelling (hotflash) kreeg door de Arimidex... 'k weet het niet... Is me om het even... maar ik was wel superblij met de 'vondeling'!

De Colruytmeneer vond de koeltas terug 'WEGGEGOOID IN HET KOEKJESREK'! Het zal de piekedief te warm onder zijn (of haar) voeten geworden zijn...

c10_houd_de_diefEn weten jullie wat ik in de koelafdeling zag? Net voor ik m'n koeltasje terugkreeg zag ik een oudere dame een heel dik pak plastiekzakjes losscheuren (waar fruit of groenten in wordt verpakt...) en die heel stiekem onderaan in haar tas wegbergen. Ik denk niet dat het de bedoeling was om 20 zakjes appels/peren of iets dergelijks te kopen maar die zakjes kon ze thuis wel gebruiken voor haar toiletemmertje ... Ongelooflijk...

Als kind heb ik geleerd: 'eerlijk duurt het langst' maar ik was toen nog zo naïef te geloven dat iedereen eerlijk is.

23:29 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (12) | Tags: dief, koeltas, colruyt |  Facebook

24-03-07

Wild te keer ...

Kopie van poetsvrouwHallo, hallo,... hier ben ik weer, al is het even heel snel.

Heb geitenwollensokken en rubberlaarzen aangetrokken, huishoudhandschoenen aan, een oude sjaal rond m'n hoofd gewikkeld en emmer met sop bij de hand en heb toch ook maar even Mr. Proper ingehuurd... Samen gaan we hier wild te keer - een echte tornado door m'n huis... stoffen, zemen, stofzuigen, dweilen, schrobben, pffffffff.... alles even laten blinken en hopen dat nu ook het zonnetje snel zal beginnen schijnen.

03-11-clean

 

 

 

 

Misschien kom ik straks nog wel even terug hier met een postje met als titel: HOUD DE DIEF... over iets dat me gisteren overkwam.

Tot strakjes en aan iedereen een fijn weekend.

19-03-07

Herhalingen Medisch dossier: 'Pink Ribbon Special'...

Voor diegenen die de uitzending Medisch dossier: 'Pink Ribbon Special' over borstkanker van gisterenavond op Vitaya niet hebben gezien, wil ik even doorgeven dat er heruitzendingen zijn voorzien op :

Dinsdag, 20 Maart, 07:55
Woensdag, 21 Maart, 12:50
Donderdag, 22 Maart, 23:50
Vrijdag, 23 Maart, 15:55
Zaterdag, 24 Maart, 06:05

In de 50 minuten durende reportage worden een aantal vrouwen - waaronder Journaliste Frieda Joris - aan het woord gelaten over hun 'ervaring' met borstkanker en wordt er een vrij goed beeld gegeven over borstreconstructie met eigen weefsel. Prof. Dr. Ph.Blondeel (plastisch chirurg), Prod. Dr. H. Depypere Gynaecoloog) en Dr. H. Denys (Oncologe) becommentariëren het geheel met duidelijke informatie.

Doorheen de reportage zitten stukjes verweven over o.a. het kiezen van aangepaste lingerie en badpakken; het kiezen van een pruik of hoofddeksel bij haarverlies, gelaatsverzorging-wellness-make-up, enz. (De gelaatsverzorging die ik kreeg en die gefilmd werd voor dit programma werd gedaan door Jenny Haaze-Claeys in het kader van 'Look good, feel better' - een project van de VLK rond verzorging en make-up bij kankerpatiënten).

Zeker kijken dus op één van bovenvermelde dagen!

Ontroerd was ik vooral door het getuigenis van Serge. Mannen die borstkanker krijgen is voor velen onder ons nog onbekend en ik was blij dat er in dit programma ook aandacht aan werd besteed.
Als je goed keek kon je op Serge's T-shirt 'Circle 66°' zien staan. Circle 66° is de expeditie in Groenland waar ik naar verwees in mijn postje van 9 maart. (klik hier) Als ik het goed voorheb heeft Serge de voorbereidingen voor deze expeditie er ondertussen opzitten en mogelijks vertrekt hij in mei-juni samen met 5 vrouwen met een borstkankerverleden naar Groenland. Ter hoogte van de poolcirkel trekken zij van de west- naar de oostkust. De teamleden op tourski's, de bagage op hondensledes. De tocht over de ijskap is ter hoogte van de 66e noorderbreedtegraad en duurt 22 dagen.

Met de expeditie willen zij laten zien dat 'kanker niet het einde betekent' en vragen zij aandacht voor mannen die borstkanker kunnen krijgen.

UPDATE : via Emmy kreeg ik het het herhalingsschema van bovenvermeld programma op Vitaya... (waarvoor dank Emmy, want het stond niet correct aangegeven in mijn TV-blad!)

18-03-07

Pink Ribbon Week ... kijk vanavond op VITAYA om 22 u

vitayaDeze week startte op woensdag, 13 maart, de 'Pink Ribbon' week op Vitaya. Vitaya neemt wat vrouwen aanbelangt graag ter harte. Zij willen hun steentje bijdragen aan het initiatief van 'Pink Ribbon' en de strijd tegen borstkanker.

Vanavond is er o.a. de film:

The Gift 18/03 - 20.25 uur 

Wanneer Lynn Ransom te horen krijgt dat haar overwonnen borstkanker zich heeft uitgezaaid, stort haar wereld in. Ook voor haar man David Ransom, haar dochtertje Amy en haar vader is dit een zware klap. Lynn’s moeder had ook borstkanker en verloor de strijd. Ze wil niet dat Amy pijnlijke herinneringen overhoudt aan haar eventuele sterven. Daarom beslist ze om het zelf allemaal in de hand te nemen.
Ze is vastberaden om haar familie voor te bereiden op haar dood en om het einde van haar leven niet door haar ziekte te laten controleren.

en

BcancerA4Medisch Dossier: Pink Ribbon® Special 18/03/07 - 22.00 uur

Medisch Dossier staat deze week volledig in het thema van borstkanker. Monica Moritz praat ongegeneerd met vrouwen over hun borsten en hun ziekte. Zo ontrafelt ze de belangrijkste misverstanden rond borstkanker. Ze praat over seks na een borstamputatie. Twee op de drie vrouwen krijgt namelijk seksuele problemen eens ze een borst minder hebben. Maar ze bekijkt ook de badpakkenmode voor vrouwen met een borst minder.
En wat na een borstmastectomie? Loop je aan één kant plat door het leven? Prop je een beha vol met watten of kies je voor een borstprothese? Tegenwoordig willen steeds meer vrouwen een borstreconstructie. En dat is dan niet steeds de siliconenvulling. Er zijn ook operatietechnieken waarbij er op de billen wat af gaat, en op de borst wat bij komt.

Wie goed kijkt zal zien dat ik vandaag in deze uitzending zit. Er werd mij een paar weken geleden gevraagd of ik wou meewerken rond een stukje over 'gelaatsverzorging, wellness en make-up' bij borstkankerpatiënten.

Jenny Haaze, de dame die voor het VLK op de onco-afdelingen in de ziekenhuizen schoonheidstips ('Look good, feel better') geeft voor mensen met kanker en die ook meewerkte aan Eu'reka (revalidatieproject voor kankerpatiënten in  het UZ Gent) bezorgde mij een heel fijne namiddag.

Eerst kreeg ik advies en tips rond het reinigen en verzorgen van de huid. Zowel kanker als de behandelingen ervan veroorzaken soms reacties, die weinig esthetisch of behoorlijk hinderlijk kunnen zijn. Een droge huid, uitdroging van de ogen, enzomeer komen frequent voor en men weet niet altijd goed hoe de huid dan het best wordt behandeld.

Daarna kreeg ik een anti-stressmasker opgelegd (pure verwennerij... zalig) en als laatste kreeg ik een aangepaste make-up.

Ik merkte helemaal niet dat er een cameraman aanwezig was; ik was heel relax....

Zelf heb ik de opnames nog niet gezien en ben wel een beetje benieuwd.

Eind deze maand komt het nieuwe nummer van MILO uit (nr 3 - aprilnummer). Daarin zal een reportage staan met als titel: 'gesprekken in een wachtzaal'. Ook dit onderwerp gaat over borstkanker... Samen met Hilde en Kathy zaten we een namiddagje bij journaliste Kathleen Vereecken. Zij loodste ons doorheen een reeks vragen en met z'n drieën probeerden we ieder op zijn manier de antwoorden 'in te vullen'... elk van ons vertelde hoe we bepaalde dingen beleefden tijdens die moeilijke periode.

Ook voor mij is het nu afwachten tot het nummer bij de dagbladhandel ligt.

12-03-07

Mijn Borst ...

Vandaag was ik op de afdeling 'plastische chirugie' in het UZ Gent en vond er een folder met onderstaande informatie over het verschijnen van een nieuw boek...

MijnborstMijn borst

Alles over borstchirurgie

Prof. Dr. Phillip Blondeel
Dr. Karlien Van de Sijpe

Heel wat reportages in de media over plastische chirurgie zijn momenteel enkel op sensatie gericht en het is dikwijls moeilijk om neutrale informatie te verkrijgen. Het boek Mijn borst, alles over borstchirurgie (prof. dr. Phillip Blondeel en dr. Katrien Van de Sijpe) heeft als doel op een objectieve, zonder al te wetenschappelijk te willen zijn, de huidige kennis omtrent borstaandoeningen te duiden.

Aan de hand van schetsen, foto’s en getuigenissen worden problemen geïdentificeerd en alle behandelingsmogelijkheden uitgelegd.

Prof. Dr.Phillip Blondeel is de pionier van een aantal moderne chirurgische technieken. Hij leidt ook binnen- en buitenlandse plastische chirurgen op, die zich verdiepen in borstchirurgie. Hij is ook een veel gevraagd spreker op internationale congressen.

Dr. Karlien Van de Sijpe is Plastisch, Reconstructief en Esthetisch chirurge, verbonden aan de Kliniek voor Dynamiek en Esthetiek in Ninove.


ProfBlondeelProfessor Phillip Blondeel over borstchirurgie

Een gewone chirurg neemt iets weg, ik kan iets géven

….“Borstchirurgie is méér dan wat je op televisie ziet bij Jeff Hoeyberghs”, glimlacht professor Phillip Blondeel van het UZ Gent. Daarom schreef hij, samen met enkele collega’s, het boek ‘Mijn borst’. Een handige gids voor vrouwen die vinden dat ze een borstprobleem hebben. En ook borstkankerpatiënten vinden er alle informatie in over de operatie die hen te wachten staat…..

 

….In het specifieke geval van een kankerpatiënte: bent u er voorstander van dat er vlak na het wegnemen van de borst onmiddellijk een nieuwe borst wordt gereconstrueerd?

“Hier, in het UZ van Gent, zijn we uitgerust om het in één operatie te doen. Dat kan helaas nog niet overal. Vandaar dat ik onlangs in het parlement nog eens een hartstochtelijk pleidooi heb gehouden voor de borstklinieken. De patiënte heeft er alle baat bij: er moet bijvoorbeeld maar één keer anesthesie gebeuren en de kans op complicaties is kleiner. En daarnaast betekent het ook een kostenbesparing voor de ziekteverzekering.”


….Niet elke vrouw bij wie een borst is geamputeerd, wenst toch een reconstructie?

“Nee. Voor zelfs de helft van de patiënten met borstkanker hoeft dit niet. Dat is een persoonlijke keuze. Sommigen willen er zelfs een soort statement mee maken: “Een vrouw is meer dan twee borsten.” Ik zal zo’n vrouw nooit proberen te overhalen om wél een reconstructie te laten uitvoeren." (bron)

 

Het boek ‘Mijn borst’, geredigeerd door professor Phillip Blondeel en dokter Karlien Van de Sijpe, is verschenen bij de Standaard Uitgeverij
Paperback - 224 blz - € 24,95 ISBN 978 90 02 22005 0
  (bron)

Wie ben ik? ...

Dit vond ik op Emiel's blog ... en ben op zijn vraag 'wie ben jij?' ingegaan...

Dank je wel Emiel !!

17:22 Gepost door Lucretia in Algemeen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: wie ben ik, emiel, visual dna |  Facebook

11-03-07

Zin in een wandelingetje? ...

Hebben jullie zin om even een virtuele wandeling te maken in Barcelona?? Deze keer neem ik jullie mee van Plaça Catalunya naar de Ramlas tot aan Plaça Colon.

 

Als we aankomen in Barcelona gaan we steevast eerst naar Plaça de Catalunya – een groot open plein met prachtige gebouwen, fonteinen, … het wemelt er van de duiven die een graantje willen komen meepikken van de ‘toeristenkruimels’… Ook ondergronds wemelt het daar, maar dan van mensen die van overal komen en naar overal gaan: een immens metrostation dat ook nog eens de Renfe (spoorweg) huisvest.

Van de Plaça de Catalunya richting Port Vell (Oude Haven) slingert zich de historische, lange avenue La Rambla (eigenlijk bestaat die uit 5 Rambla’s…).

De naam komt van het Arabische ramla, het geen droge rivierbedding betekent.

La Rambla is dag en nacht vol leven. Het is een brede door bomen omzoomde promenade met stalletjes met vogels en bloemen, kiosken, muzikanten en mimespelers. Deze laatste zijn steeds heel prachtig uitgedost en sommigen blijven urenlang roerloos staan … niet altijd even gemakkelijk om zo je brood te verdienen.

In september was ik op zoek naar de Font de Caneletes op La Rambla. Tenminste, we waren met vieren op zoek naar deze fontein…(ik had hierover een beschrijving in een reisgids gelezen en wou die persé vinden) een paar keer over en weer gelopen… terug naar Plaça Catalunya… nog eens oversteken… neen hoor, geen fontein te vinden … dachten we. Nu, eind januari heb ik ze gevonden: je kon er eigenlijk niet naast kijken en ik weet niet waarom, maar ik was zo blij als een klein kind. Wel een beetje raar: een fontein waar helemaal geen water meer uitkomt en daar nog blij mee zijn ook… maar ’t voelde als een trofee krijgen…

Hierboven zien jullie een reeks foto’s die allemaal zijn genomen op La Rambla: je ziet er o.a. de Font de Canalets, Reial Acadèmia de Ciènces i Arts (dit gebouw, sinds 1910 een theater, draagt de eerste officiële openbare klok van de stad), de Mercat de Sant Josep (La Boqueria), op de Plaça de la Boqueria zie je een art deco-draak ontworpen voor een parapluwinkel, een drinkplaats met mooie keramische tegels, la Isglésia de Betlem , enz…

Er ontbreken nog enkele foto’s van bijzondere gebouwen o.a. van  Teatre del Liceu: Barcelona’s meest prestigieuze theater dat in 1999 na uitgebreide renovaties werd heropend. (dit gebouw werd reeds 2x zwaar door brand geteisterd…)

Helemaal op het einde van La Rambla - aan de Plaça Portal de la Pau -  staat het 60 meter hoge Monument a Colom – het Colombus-monument – dat werd ontworpen voor de Wereldtentoonstelling van 1888.  

09-03-07

Eenzame hoogte ...

kvhpMomenteel lees ik het boek 'EENZAME HOOGTE' (Klimmen nà borstkanker) van Katelijne Van Heukelom.

Katelijne van Heukelom (Belgische) beklom in 2003 met zeven vrouwen die borstkanker hadden de Acongagua (6900m). Deze hoogste berg van Zuid Amerika was toen het decor voor de internationale expeditie 'Beyond the White Guard'.

Over deze expeditie schreef zij het boek 'Eenzame hoogte'...

De teamleden zijn Europese vrouwen met een borstkankerverleden. Samen hebben ze de krachten gebundeld om te vechten tegen het stigma van patiënt dat hun leven begrenst. Ze willen een signaal geven dat er een rijk en intens bestaan na borstkanker mogelijk is.

Katelijne Van Heukelom selecteerde vrouwen uit Finland, Denemarken, Duitsland, België, Frankrijk, Luxemburg en Schotland.

De bergtocht werd een onvergetelijk avontuur. EENZAME HOOGTE is een spannend en machtig verhaal over sterke vrouwen die de strijd tegen kanker niet opgeven.

Eenzame_hoogte

Eén van haar teamleden schreef het volgende:

Surviving cancer is feeling all the more close to Mother Earth

Surviving cancer is having limitless dreams

Surviving cancer is being finished with mediocrity and indifference

The link between surviving breast cancer and the expedition ?

It is the realization of these three ideas.

Annemie D'Haveloose, teamlid Beyond the White Guard

Katelijne Van Heukelom is radiomaakster. Ze werd in 2004 door Knack Weekend genomineerd voor ‘Mensen van het Jaar’.

Momenteel is ze volop bezig aan de voorbereiding van een nieuwe expeditie:

CIRCLE 66° in Groenland.

Vandaag heb ik ook een beetje een 'bergje' beklommen; helemaal niks in vergelijking met wat de vrouwen - beschreven in het boek - gedaan hebben: ik zwom vandaag (samen met A'ke) 700 m - al pratend - zonder naar lucht te moeten happen!! 

Er vroeg me vandaag iemand of dat veel was. Ja hoor, voor mij is dat best veel als je weet dat ik vorig jaar in september al liep te hijgen als ik 5 rondjes moest doorstappen in een sportzaal. Ik kan dus best zeggen dat mijn sportrevalidatie "Eu'reka" zijn effect niet heeft gemist. Alleen moet ik er voor zorgen dat ik blijf doorgaan. Dat ik het sporten niet laat vallen want het verjaagt mijn muizenissen, mijn vermoeidheid. De laatste weken heb ik niet veel kunnen sporten door een bursitis (ontsteking van de slijmbeurs) in mijn schouder maar zwemmen blijkt hierop toch helend te werken.

Eens hoop ik ook een echte berg te beklimmen - het is misschien een utopie ... maar dromen maken het leven mooi!

198_9825

"Kanker kan cellen doden, maar niet je spirit"

200_0029

(Picos de Europa - Spanje  mei 2004)

07-03-07

Je wil ook nog wel eens wat ...

“Je bent jong, je voelt je jong, of je wil terug jong zijn en je wil ook nog wel eens wat… maar het lukt niet zo goed…”

 

Ik heb hier lang zitten over tobben of ik “hierover” wel wil schrijven en nog meer of ik het wel op mijn blog zou gooien… Ik waag het er toch maar op want ik vind dat “dit” onderwerp te weinig wordt besproken met de patiënten…

 

Ik las onlangs in een brochure van Sanofi Aventis (Gezondheid boven alles) met als titel “Beter begrijpen … Beter leven” – Enkele antwoorden op uw vragen en bezorgdheden. Een goede brochure trouwens. Ik vond ze op de onco-afdeling in het UZ Gent.

 

De brochure behandelt het thema borstkanker en is uiteraard onderverdeeld in hoofdstukken. Eén van die hoofdstukken heeft als titel: Vragen en antwoorden over het leven tijdens en na de behandeling…. Vragen zoals: ‘Zal ik pijn hebben?’, ‘Psychologische hulp?’, ‘Contact en omgeving?, ‘Kan ik blijven werken?’ en dan komt het ‘Mijn seksueel leven?’ (niet het mijne hé maar dat is de vraag…), enz…

 

Ik dacht over het laatste item iets meer te vernemen want dat is en blijft – ook bij de artsen – een ‘stiefmoederlijk behandeld’ onderwerp.

 

In het boekje staat het volgende: “Het is mogelijk (LEES: het is zo !) dat uw seksualiteit kan worden beïnvloed door uw emoties en psychologische reacties bij het vernemen van de diagnose. Ook de behandeling zelf kan (LEES: het is zo !)  een invloed hebben op uw seksueel leven. Zo worden de regels onderdrukt door chemotherapie. De hormonale therapie kan leiden (LEES: het is zo !) tot libidoverlies (geen zin in vrijen) of vaginale droogte met eventueel (LEES: het is zo !) pijn tijdens betrekkingen. Voor dit laatste probleem kan uw arts u een vochtinbrengende crème voorschrijven.

 

Dat lijkt gemakkelijk tot het je overkomt.

Na de behandeling (chemotherapie) denk je: ‘en nu vooruit met de geit’ alles wordt beter nu…. Maar na enkele maanden komen allerlei kwaaltjes als gevolg van de behandeling naar boven. O.a. dus atrofie van de slijmvliezen door het gebruik van bv. Arimidex. Dan zal je zeggen: ‘haal toch gewoon effe een glijmiddeltje in de apotheek’ en het probleem is opgelost. MIS DUS… daarmee los je zoiets niet zomaar op. Ja, en dan raap je op een dag al je moed bijeen om voor de 2de maal raad te vragen aan je gynaecoloog en die zegt dan doodleuk: “ wat moeten we daar mee doen?” Hij wist het zelf precies niet zo goed…

 

Uiteindelijk wordt er dan een zalfje voorgeschreven – Aacifemine – en wat blijkt: dit zalfje is op basis van hormonen (Estriol) en wordt (volgens de bijsluiter) eigenlijk niet aangeraden bij eventuele borstkanker (meerbepaald bij hormoongevoelige borstkanker)… Als je vraagt: “kan dat dan geen kwaad…?” dan krijg je een ontwijkend antwoord in de zin van “gebruik een heel klein beetje”. Volgens mij betekent dat zoveel als zeggen: “gebruik het liever niet”. Als je dan bij een volgend bezoek aan de gynaecoloog de vraag krijgt of je de zalf hebt gebruikt en je antwoordt doodleuk: “neen ik heb ze in de vuilbak gekieperd” wordt dit met onbegrip onthaald.

 

Dan maar de vraag herhalen bij de oncologe… en wat hoor je daar? “Neen, niet gebruiken… het product komt in de bloedbaan en men kan niks garanderen .”

 

Dit blijkt o.m. een twistpunt te zijn tussen de oncologen en de gynaecologen… en dan zit je als patiënt met een probleem: naar wie moet je luisteren?

Nu, voor ons (mijn man en ik…) was het probleem snel opgelost: mijn gezondheid gaat voor en die hormonenzalf wordt niet gebruikt – NO WAY.

 

mithra De oncologe heeft me uiteindelijk wel een goed middel voorgeschreven: Mithra-Intim – Hydraterende Gel en is verkrijgbaar in de apotheek zonder voorschrift. Het is een gel zonder hormonen en kan probleemloos langdurig  gebruikt worden. Slechts 1 minpunt: de prijs! 20 Euro voor 60 g = 24 keer plezier! Joepie ! maar wel duur…

03-03-07

'Oma-Barcelona' ...

Daarnet toen ik bij de kinesiste zat te wachten las ik in de Flair het volgende: "oma's hebben tegenwoordig geen tijd meer om op hun kleinkinderen te passen; ze moeten met Ryanair naar Barcelona...". Nu is het inderdaad wel zo dat de 'huidige' generatie oma's meer dan vroeger gingen of nog gaan uit werken (en daarbij ook nog meestal zelf het huishouden draaiend houden) - door uit te gaan werken kunnen ze ook meer spenderen dan vroeger en er wordt ook meer gereisd... ja oma's evolueren mee hé. Maar dat ze geen tijd hebben om op de kleinkinderen te passen vind ik niet helemaal correct. Er zijn heel wat vrouwen die dit heel graag willen doen maar door allerlei omstandigheden het niet kunnen doen.

Nu ja, ik ben dus ook zo'n met Ryanair-naar-Barcelona-reizende-oma en tijdens mijn kort of lang leventje (ik ken mijn vervaldatum niet...) zal ik zoveel mogelijk trachten te genieten: én van het leven én van mijn kleinkind. Tegen zo'n uttefrutje kan je toch geen neen zeggen als ze mag komen logeren, toch!

Zie maar eens wat een dotje het is...

Aan iedereen en vooral aan alle oma's - reizend of niet reizend - geniet van het weekend, geniet van elkaar en geniet van wat het leven te bieden heeft !

14:04 Gepost door Lucretia in Kleinkind R. | Permalink | Commentaren (27) | Tags: rune, kleinkind, reizen, barcelona, leven, genieten |  Facebook

02-03-07

A'kes special day ...

 

Al maanden praten we er samen over A,ke en ik, over een borstreconstructie met eigen weefsel...

Bij de meeste vrouwen die een borstamputatie (totale mastectomie) ondergaan blijft het bij deze amputatie en moeten ze verder leven als amazone. Zo goed en zo kwaad het kan...

Heel wat mensen - dikwijls uit de directe omgeving - kunnen het moeilijk vatten dat het voor een vrouw niet altijd gemakkelijk is dit verlies te verwerken. Sommigen geven goed bedoeld een reaktie als: 'een vrouw is toch meer dan borsten alleen', of 'er bestaan toch speciale bh's en protheses dan ziet men dat toch niet'.... maar het gaat niet om wat men al dan niet ziet. Het gaat over een stuk van je eigen ik, je eigen vrouwelijkheid die aangetast wordt. Je wil eigenlijk terughebben wat je voordien had of je wilt terug zijn zoals je voor de 'borstkanker' was...

En inderdaad men kan zich behelpen door een prothese te dragen en op zoek gaan naar een comfortabele bh maar dat is niet altijd wat je wilt.

Zelf heb ik niet ervaren hoe het is als je wakker wordt na een amputatie... bij mij zat er na de operatie (mastectomie) opnieuw een 'heuveltje' op de plaats waar eens mijn borst was. Een heuveltje van eigen vlees en bloed - een heuveltje dat warm aanvoelt en dat van mezelf is... een heuveltje dat me blij maakte en het verlies om mijn borst ietsje minder erg maakte... Ik kan alleen maar zeggen dat ik ondanks alles me heel gelukkig prijs dat ik de keuze had tussen amputatie of amputatie met onmiddellijke reconstructie met behulp van eigen weefsel (diepflap of vrije flap ) - en dat ik toen mijn lot in de handen van de dokters heb gelegd want op dat ogenblik vond ik de keuze heel moeilijk... Op het moment van de diagnose komt er zoveel op je af en dan kan je dikwijls niet kiezen...of je hebt helemaal geen keuze...

Wel A'ke ik ben blij dat je nu ook een keuze hebt gemaakt en ik tel met je mee de dagen af.

(Er zijn natuurlijk nog andere vormen van borstreconstructie - voor meer info zie www.borstkanker.net)

pink ribbon wreath