21-04-07

Afscheid van R...

Gisteren, terwijl ik naar de kinesiste reed, kreeg ik het in mijn wagen heel benauwd. Het zweet brak me uit en ik had moeite om mijn tranen te verdringen. Een paar uur later zou ik naar de afscheidsdienst van R. gaan in het crematorium. Tot dan had ik geen rekening gehouden met de impact dat dit wel zou kunnen hebben op mij...

Toen ik bij Gerda, de kinesiste, aankwam heb ik er met haar over gesproken en terwijl ik zo mijn twijfel uitsprak voelde ik dat ik geleidelijk aan rustig werd. 'Woorden werken helend' zeg ik altijd... Ik zei haar op een bepaald moment dat ik dat perfect kon 'de knop omdraaien'; ik heb dat in die anderhalf jaar dat ik ziek ben zo dikwijls gedaan... mijn echte gevoelens 'verstopt'. Even in een klein doosje gestoken... dekseltje erop... Dus nu zou ik dat opnieuw doen. Ik wist dat ik sterk genoeg was.

Thuisgekomen heb ik een mooie tekst geschreven op een condoleancekaart, heb me mooi gemaakt en ben naar het crematorium gereden. Daar heb ik mijn ventje opgewacht - die kwam rechtstreeks van zijn werk daarheen  - en samen zijn we hand in hand het gebouw binnengegaan. Stil - ingetogen...

Tijdens het wachten zag ik L. (een vriendin) Zij verloor haar man Cl. (de beste vriend van mijn man...) toen hij pas 42 was aan kanker .... Dit afscheid nemen moet dus opnieuw een moeilijk moment geweest zijn voor haar ... waarschijnlijk kwamen bij haar opnieuw alle jeugdherinneringen boven.

Het was een intens-mooie afscheidsviering. Ik heb enorm veel bewondering voor de moed van T. (de echtgenoot van de overledene) en hun beide dochters. Zij verwoordden heel openlijk hun gevoelens en lieten de lievelingsmuziek van R. horen... ook het liedje waarop R. haar kleinkindje had leren dansen... Dit alles getuigde van zoveel liefde...

Op het herdenkingskaartje staat o.a. dit: Het doet zo verschrikkelijk veel pijn, maar jij bent verlost van pijn.

Dit stukje tekst geeft tegerlijkertijd weer hoe iemand zich voelt bij het afscheid van een geliefde maar het geeft ook een beetje troost ... te weten dat zij eindelijk geen pijn meer heeft...

Er was iemand in de reakties die het niet zo’n goed idee vond dat ik naar die afscheidsdienst ging. Ik kan hier alleen maar op zeggen dat ik BLIJ ben dat ik dit heb kunnen doen.

Ik heb dit gedaan uit naam van MARKANT, uit naam van ons GEZIN èn als LOTGENOTE. Dit is nu eenmaal het leven. Het is niet omdat ik borstkanker heb/gehad heb… dat ik me moet verstoppen voor de dingen die om me heen gebeuren. Ik wil geen struisvogelgedrag vertonen... Neen hoor… het leven gaat door met al zijn vrolijke èn verdrietige momenten. Ik wil niet in een gouden kooitje leven en daardoor afgesloten worden van de realiteit. Als lotgenote - ook als je iemand niet persoonlijk kent - wil je dit zeker doen. Tenminste ik toch. Misschien vinden jullie dit raar maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Ik zit hier niet te huilen … maar probeer dit een plaats te geven. Ik voel echt verdriet om iemand die de strijd heeft moeten opgeven maar voor mezelf probeer ik vooral positief te denken. Ik heb het leven lief en wil dat graag houden zo...

De dag voor deze uitvaartdienst zat ik samen met 4 andere ‘borstkankervrouwen’ te genieten van een glaasje Cava en zelfgebakken taart in de Blaarmeersen in Gent… het leven zit raar in elkaar… de ene dag feest, de andere dag verdriet.

Mijn leuze is dus ook: CARPE DIEM - Pluk de dag .... en zoals Isabel terecht schrijft in de reacties: 'zorg voor elkaar'

Hierover morgen meer…

Commentaren

hey Ik herken dit gevoel zeer goed. Mensen willen je beschermen voor dit soort gebeurtenissen. Maar ze gebeuren nu éénmaal en ze horen jammer genoeg bij het leven. Ook ik krijg telkens weer een klop van de hamer en het filmpje van mijn kankerverhaal draait dan weer honderden keren voor mijn ogen. Maar het doet me ook beseffen hoeveel geluk ik gehad heb, hoe ik er anders door naar het leven gaan kijken ben, hoe ik anders naar mensen ging kijken. Inderdaad Lucretia: "CARPE DIEM"

Gepost door: beesken | 21-04-07

Een zeer goede vriend van ons is overleden...vele jaren geleden...aan kanker...ik ken dus wel de pijn. Wij denken nog zeer dikwijls aan hem....
Een prettig weekend gewenst.

Gepost door: Denkertje | 21-04-07

Lucretia, "Carpe diem", het is het sleutelwoord voor iedereen. Genieten van iedere dag, genieten van elk klein moment waarop men zich vrolijk voelt. Zonder daarbij de minder vrolijke momenten uit de weg te gaan.
Ik wens jou een heel fijn weekend toe.
Groetjes.

Gepost door: Piet | 21-04-07

Inderdaad, pluk de dag. Ik probeer dat onder andere te doen door nooit met woorden (dus met onenigheid) te gaan slapen. We hebben enkel elkaar, dus waarom moeilijk doen? Ik vind ook dat je bij "pluk de dag", "zorg voor elkaar" mag toevoegen. Want dat gebeurt soms nog veel te weinig. Velen zijn zo met zichzelf bezig waardoor ze eigenlijk zichzelf, het leven en anderen voorbijhollen. Even stilstaan bij de mooie mensen rondom je heen kan elk moment een geluksmoment maken. Ik kan alleen maar zeggen dat ik gelukkig ben met zo'n lieve vriend, ouders die zijn wie ze zijn en (blog)vrienden met een peperkoekenhart. Al de rest is niet van tel.

Gepost door: Isabel | 21-04-07

Carpe diem is inderdaad een heel mooie levensvisie, die ook de mijne is, al zijn de moeilijke momenten ook dan soms nog wel erg zwaar natuurlijk.
Ik wens je een heel aangenaam weekend (ik vond je blogje via de blog van Frank). Heel veel groetjes

Gepost door: Muziekje | 21-04-07

Inderdaad, ook ik hou niet zo van dat struisvogel gedoe. Het is hard, maar het is het leven. En het is niet omdat je struisvogel speelt dat het niet gebeurt.
Groetjes en een dikke knuffel

Gepost door: Katy | 21-04-07

Carpe diem Natuurlijk moest je gaan, zeker als dat jouw keuze is. Het is misschien raar en egoistisch van mij, maar alles delen geeft een zekere voldoening, zowel het verdriet als het plezier!

Gepost door: gidsjoris | 21-04-07

**** Da's sterk als je dat kunt, zo het knopje omdraaien.
Ik vind ook dat je er goed aan gedaan hebt om te gaan.


Liefs en groetjes
Inge

Gepost door: inge | 21-04-07

Ik vind het schitterend dat je gegaan bent, in naam van zovelen. Sterkte.

Gepost door: adem | 22-04-07

Hoi! Goed dat je gegaan bent en fijn dat het achter de rug is...je hebt er een mooi gevoel over en dat kan alleen maar goed zijn. Het leven bestaat niet alleen uit goede dingen, dat weet jij maar al te goed hè...je toont je een heel sterke vrouw dat je dit kunt en wilt.
En geniet ook maar van al het goede, mooie, fijne, lekkere en leuke dat op je pad komt...CARPE DIEM is een fantastische lijfspreuk!
Liefs.

Gepost door: mizzD | 22-04-07

Hallo Lucrèce dat was jij weer eens écht! Je weet steeds wat je moet doen en wat goed voor je is.
Spijtig dat het voor sommigen zo afloopt.
Veel liefs van ons allebei en ook de groetjes aan Rune en ouders.

Gepost door: emmy | 22-04-07

Antwoord op je reactie. Neen Rosa is zo geen zotte trees als ik ;-) maar ze doet gewillig mee. Als ik haar zeg daar of daar eens te staan voor een foto doet ze dat braafjes met het gekende resultaat. Gelachen word er wel. Alhoewel het dit keer wat minder was. Zouden we aan het verouderen zijn?
Ciao Lucrèce tot binnenkort nog eens.

Gepost door: emmy | 22-04-07

dag Lucrèce, fijn dat je je hart volgde. Je gaat er heen met een klein hartje ,maar komt toch voldaan terug.
Ik moet er niet meer aan toevoegen het is hier allemaal al gezegd in de reacties.Ik heb mijn moeder verloren aan kanker na jarenlange behandelingen. Ik weet een klein beetje hoe jij je voelt in zo'n situatie en daarom staat er bij mij ook Carpe Diem op de blog! Geniet van de momenten waarop het kan,en denk niet teveel aan morgen.

Gepost door: magda | 22-04-07

De commentaren zijn gesloten.