29-04-07

Turtles can fly ...

Gisterenavond, gezellig languit in de zetel… filmpje kijken. Maar wat voor één…

Turtles can fly (van Bahman Ghobadi). Een film die aan de ribben kleeft, die nazindert, een film die je niet koud kàn laten... een ode aan het doorzettingsvermogen van de gewone mensen in het mistroostige Iraaks Koerdistan, gespeeld door niet-professionele kindacteurs.

 

Vannacht, ik kon niet goed slapen door de steeds weerkerende pijn in al mijn gewrichten … , rolden de beelden steeds weer voor m’n ogen… Je vergeet op slag dat je pijn hebt als je de film in gedachten herbekijkt.

 

TurtlesCanflyDe film gaat over een dorpje in het Irakese deel van Koerdistan, op de grens tussen Iran en Turkije. Daar proberen de dorpelingen wanhopig een satellietontvanger te bemachtigen om op de hoogte te blijven van de op handen zijnde aanval van het Amerikaanse leger op Irak. Maar de komst van een ernstig verminkte jongen met zijn jongere zus en haar kind brengen slecht nieuws: de oorlog is in aantocht en komt steeds dichterbij…

 

Als je naar de film kijkt zou je denken dat het honderd jaar geleden gebeurt maar dit is harde realiteit… dit alles gebeurt nu in de huidige tijd ergens op de wereld… ongelooflijk wat mensen moeten ondergaan en voor wat? Vooral kinderen zijn er de dupe van… zij moeten de mijnen helpen opruimen, om aan een beetje geld te komen, met alle gevolgen vandien.

De film belicht vooral de lichamelijke en geestelijke verminking bij oorlogskinderen.

 

Hier hebben we het ‘ver-van-mijn-bed-gevoel’ maar stel je eens voor dat je daar bent geboren…

26-04-07

Waterpokken of Indiaantje spelen ...??

We hebben momenteel een soort van een Indiaantje in de familie... je zou het ook een rode paddenstoel met witte stippen of omgekeerd een wit kindje met rode stippen kunnen noemen... Rune heeft de waterpokken en haar mama heeft haar zo'n mooi kleurtje gegeven. Alle blaasjes worden aangestipt met eosine - om alles een beetje droog te houden - maar omdat Rune nogal beweeglijk is worden er in plaats van bolletjes, streepjes gezet... Ze ziet er echt leuk uit zo...

Ze is er gelukkig niet al te ziek van. Die blaasjes jeuken natuurlijk wel en daardoor wrijft ze steeds met haar vuistje aan haar neusje en aan haar oortjes; maar gelukkig is ze nog te klein om de vlekjes open te krabben.

Eigenlijk is Rune een heel gemakkelijk kindje als ze ziek is. Ze reageert wel wat anders dan gewoonlijk en ze is een beetje rustiger en slaapt meer... Hopelijk is dat de volgende keer als ze een kinderziekte doormaakt ook nog zo.

 

P1010573waterpokkenP1010574waterpokkenP1010576waterpokken

 

 

klik op de foto om te vergroten


Een beetje uitleg over waterpokken of windpokken of varicella:

Bijna iedereen krijgt als kind waterpokken, meestal in de winter of de vroege lente.
Water- of windpokken worden veroorzaakt door het zoster-varicella-virus, dat tot de familie van de herpesvirussen behoort. Huiduitslag is het eerste, kenmerkende verschijnsel van de infectie. Wie de ziekte heeft gehad, is levenslang immuun. Maar het virus blijft in de zenuwcellen van het lichaam latent aanwezig en kan op een later tijdstip weer actief worden en gordelroos of zona (herpes zoster) veroorzaken.
Waterpokken is een erg besmettelijke ziekte. Ze worden overgedragen door de minuscule druppeltjes die in de lucht worden verspreid als iemand niest of hoest. Ook door contact met het vocht uit de blaasjes kan het virus worden overgedragen. Daarna duurt het twee tot drie weken voordat de vlekjes ontstaan. De ziekte is heel besmettelijk, vanaf één dag voordat de vlekjes zichtbaar worden totdat de blaasjes zijn ingedroogd. Dit duurt ongeveer tien dagen.
Omdat de waterpokken en gordelroos door hetzelfde virus worden veroorzaakt, kun je als volwassene met gordelroos je kind besmetten met de waterpokken en andersom.
Bron

22-04-07

Pluk de dag - Carpe Diem ...

Met z'n vijven zijn we... 5 vrouwen met een borstkankerverleden die samen sporten. 't Is te zeggen, vier ervan Nordic-walken samen op woensdagnamiddag (ikke niet meer...) en na het uurtje Nordic-walken wordt er samen een uurtje gewandeld 'rond' de Blaarmeersen in Gent en meestal wordt er nogal wat 'afgekletst'. Onze tong sport ook een rondje mee... wat we te vertellen hebben? Veel eigenlijk. Dat kan over allerlei onderwerpen gaan maar ook over wat ons samen bindt: borstkanker; het opnieuw genieten van het leven; het 'pluk-de-dag-gevoel'. Een reden om er samen eentje op te drinken vinden we ook wel altijd. Zo wou ik vorige woensdag samen met hen klinken op mijn verjaardag - alweer een jaartje erbij - en zoals C. schreef op haar kaartje voor mijn verjaardag: “Een jaartje meer, daar treuren wij niet om hé, da’s weer een jaartje dichter bij de wijsheid”.

Gr. wilden we ook vieren want zij gaat op pensioen… nog meer tijd dus om te genieten van het leven.

’s Morgens gauw een lekkere rijsttaart gemaakt (speciaal receptje trouwens… ‘ongebakken’ rijsttaart… ik zet dit receptje wel eens op mijn blog want het bleek achteraf bijzonder geslaagd…) – picknickmand klaargemaakt met thermosje kokend water (voor thee), kopjes, glazen voor Cava, een fles ijsgekoelde Cava, vorkjes , lepeltjes, servetten, melk, etc… Een paar stoeltjes in de auto gezet, tafelkleedje meegenomen en aan Gr. gevraagd of zij voor de koffie wou zorgen (… ik was vergeten dat ik m’n grote thermos stuk had gemaakt dus heb ik een noodlijn ingeroepen…).

2 uur van puur genot werden het… met een prachtig uitzicht over het water was het zalig om daar in het zonnetje te genieten van ons glaasje Cava, het stukje taart, de koffie, de thee…

21-04-07

Afscheid van R...

Gisteren, terwijl ik naar de kinesiste reed, kreeg ik het in mijn wagen heel benauwd. Het zweet brak me uit en ik had moeite om mijn tranen te verdringen. Een paar uur later zou ik naar de afscheidsdienst van R. gaan in het crematorium. Tot dan had ik geen rekening gehouden met de impact dat dit wel zou kunnen hebben op mij...

Toen ik bij Gerda, de kinesiste, aankwam heb ik er met haar over gesproken en terwijl ik zo mijn twijfel uitsprak voelde ik dat ik geleidelijk aan rustig werd. 'Woorden werken helend' zeg ik altijd... Ik zei haar op een bepaald moment dat ik dat perfect kon 'de knop omdraaien'; ik heb dat in die anderhalf jaar dat ik ziek ben zo dikwijls gedaan... mijn echte gevoelens 'verstopt'. Even in een klein doosje gestoken... dekseltje erop... Dus nu zou ik dat opnieuw doen. Ik wist dat ik sterk genoeg was.

Thuisgekomen heb ik een mooie tekst geschreven op een condoleancekaart, heb me mooi gemaakt en ben naar het crematorium gereden. Daar heb ik mijn ventje opgewacht - die kwam rechtstreeks van zijn werk daarheen  - en samen zijn we hand in hand het gebouw binnengegaan. Stil - ingetogen...

Tijdens het wachten zag ik L. (een vriendin) Zij verloor haar man Cl. (de beste vriend van mijn man...) toen hij pas 42 was aan kanker .... Dit afscheid nemen moet dus opnieuw een moeilijk moment geweest zijn voor haar ... waarschijnlijk kwamen bij haar opnieuw alle jeugdherinneringen boven.

Het was een intens-mooie afscheidsviering. Ik heb enorm veel bewondering voor de moed van T. (de echtgenoot van de overledene) en hun beide dochters. Zij verwoordden heel openlijk hun gevoelens en lieten de lievelingsmuziek van R. horen... ook het liedje waarop R. haar kleinkindje had leren dansen... Dit alles getuigde van zoveel liefde...

Op het herdenkingskaartje staat o.a. dit: Het doet zo verschrikkelijk veel pijn, maar jij bent verlost van pijn.

Dit stukje tekst geeft tegerlijkertijd weer hoe iemand zich voelt bij het afscheid van een geliefde maar het geeft ook een beetje troost ... te weten dat zij eindelijk geen pijn meer heeft...

Er was iemand in de reakties die het niet zo’n goed idee vond dat ik naar die afscheidsdienst ging. Ik kan hier alleen maar op zeggen dat ik BLIJ ben dat ik dit heb kunnen doen.

Ik heb dit gedaan uit naam van MARKANT, uit naam van ons GEZIN èn als LOTGENOTE. Dit is nu eenmaal het leven. Het is niet omdat ik borstkanker heb/gehad heb… dat ik me moet verstoppen voor de dingen die om me heen gebeuren. Ik wil geen struisvogelgedrag vertonen... Neen hoor… het leven gaat door met al zijn vrolijke èn verdrietige momenten. Ik wil niet in een gouden kooitje leven en daardoor afgesloten worden van de realiteit. Als lotgenote - ook als je iemand niet persoonlijk kent - wil je dit zeker doen. Tenminste ik toch. Misschien vinden jullie dit raar maar zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Ik zit hier niet te huilen … maar probeer dit een plaats te geven. Ik voel echt verdriet om iemand die de strijd heeft moeten opgeven maar voor mezelf probeer ik vooral positief te denken. Ik heb het leven lief en wil dat graag houden zo...

De dag voor deze uitvaartdienst zat ik samen met 4 andere ‘borstkankervrouwen’ te genieten van een glaasje Cava en zelfgebakken taart in de Blaarmeersen in Gent… het leven zit raar in elkaar… de ene dag feest, de andere dag verdriet.

Mijn leuze is dus ook: CARPE DIEM - Pluk de dag .... en zoals Isabel terecht schrijft in de reacties: 'zorg voor elkaar'

Hierover morgen meer…

18-04-07

MARKANTE vrouw overleden ...

Curvy_CallasHet leven zit raar ineen…

Gisteren was ik toevallig met mijn schoonzus op een vergadering van Markant en er werd gevraagd om een ogenblik ingetogen stilte… een dame – lid van Markant uit een andere gemeente – was overleden.

 

Aan mijn schoonzus werd gevraagd dat zij de begrafenisdienst zou bijwonen als Vertegenwoordigster van Regio-Markant en als Voorzitter van Markant L.

 

Zijdelings las ik kort mee op het overlijdensbericht; ‘k las haar voornaam en zag dat ze slechts 14 dagen jonger was dan ik. Geboren in 1956…Net geen 51 geworden… Kippenvel kreeg ik en was even de kluts kwijt.

 

Later, toen we thuiskwamen, dacht H. (schoonzus) er plots aan dat zij helemaal niet naar de begrafenis kon omdat zij een andere dringende afspraak had… Ze vond dat zeer vervelend maar we gingen er op dat moment niet verder op door.

 

Vannacht..., ik sliep niet goed en dacht aan de overleden dame… het liet me niet los en er spookte van alles door mijn hoofd. Ik besloot H. voor te stellen om in haar plaats naar de afscheidsdienst te gaan . Ik had het gevoel dat ik dit moest doen.

Toen ik haar vanmorgen opbelde was ze blij met dit voorstel; ze had het me niet durven vragen…

 

Vandaag ging ik de condoleancekaarten ophalen bij H. samen met het overlijdensbericht – daar staan de gegevens qua adres en uur op…

Bij het terugrijden stond ik voor de verkeerslichten te wachten en nam snel even het overlijdensbericht om het door te lezen: oh… overleden aan borstkanker… (dat zag ik omdat de borstverpleegkundigen en een bekende oncoloog werden vermeld) … ik huiverde… en de 2de shock kwam toen ik de naam van haar echtgenoot las. Een bekende dus… een jeugdvriend van mijn man.

 

R. is mama van 2 dochters, oma van een kleinzoontje, een tweede kleinkind op komst…

 

R., morgen kom ik samen met mijn man afscheid nemen van jou … ik heb je niet persoonlijk gekend; heel waarschijnlijk heb ik je ooit ontmoet bij gezamenlijke vrienden … ik weet niet waarom maar vannacht had ik het gevoel dat ik naar jouw begrafenis moet komen. Ik zal er zijn en denk aan jou.

Morgen vertegenwoordig ik Markant maar ik kom vooral omdat ik weet dat je een zware strijd hebt gestreden ...

Waarom zijn er zoveel vragen

Waarom is er zoveel pijn

Waarom zijn er zoveel dingen

Die niet te begrijpen zijn?

 

Ria Schut-Diks

16-04-07

La vie en rose ...

logo

Vandaag kreeg ik een grappige foto van Rune doorgemaild door K.
Rune is duidelijk aan de beterhand en bekijkt de wereld door een roze bril ... la vie en rose ...

We zouden dat met z'n allen wat meer moeten doen, is het niet?

21:58 Gepost door Lucretia in Kleinkind R. | Permalink | Commentaren (15) | Tags: roze bril, la vie en rose, rune |  Facebook

14-04-07

Barcelona ...

Eind Januari waren we in Barcelona en het was de bedoeling hier regelmatig wat foto's te laten zien van deze bruisende stad ...

De fotoreeks hieronder is deels genomen vanop het monument van Columbus (Monument a Colom) op de Plaça del Portal de la Pau, aan het einde van de bomenrijke Ramblas. 

Columbus kijkt in het hart van de Port Vell (de Oude Haven) uit  over zee vanaf een 60 m hoge zuil. Je kan vanop deze Colon de promenades en kaden zien waarmee deze nieuwe wijk nieuw leven is ingeblazen.

Een tip voor Barcelonareizigers: als je een Barcelona Card koopt  - Een vervoersbewijs voor alle vormen van regulier openbaar transport in Barcelona en een kortingskaart voor een heleboel toeristische activiteiten en gelegenheden in de stad. - krijg je een boekje met tickets voor enkele gratis aktiviteiten. Met één van die tickets kan je gratis met de lift naar boven op het monument van Columbus. De Barcelona Card kan je van thuis boeken (betalen met Visa...) en zo bekom je nog eens 10% korting!! Bij aankomst in Barcelona kan je die kaart met je voucher dan ophalen hetzij op de Luchthaven van Barcelona (Aeroport Internacional de Barcelona - El Prat del Llobregat )(!!! niet in Gerona) of in het toeristisch bureau op Plaça Catalunya. Daar bekom je dan alle documentatie en een stratenplan...


Daarnet goed nieuws gekregen: Rune mag naar huis... vandaag mocht het infuus weg en ze is koortsvrij. Gisteren kon ze haar linkerhandje niet gebruiken omdat het was ingetaped wegens het infuus. Nu zal ze terug beide handjes kunnen gebruiken om haar speeltjes vast te houden... en ik denk dat ze straks zal slapen als een roosje in haar eigen bedje.

Prettig weekend allemaal. Profiteer van het zonnetje!

weekend16ew4ep

12-04-07

Update over Rune ...

Vandaag ben ik even bij Rune geweest in het ziekenhuis. K., heeft bij haar overnacht en wou even over huis gaan om wat extra spullen te halen.

Ondertussen heb ik bij Rune aan haar bedje gezeten. Er kon al terug een lachje af en stilletjes was ze ook wat aan het brabbelen... ze maakt van die leuke geluidjes: lalala...lalalala...lala. Het klonk alleen heel erg hees.

Ze ligt met een infuus en dat vond ze blijkbaar wel interessant. Vannacht had ze al aan het verband zitten pulken en nu speelde ze met de plastic darmpjes van het infuus. Tot mijn verwondering heeft ze toen ook een uurtje geslapen... dat is niet zo evident omdat ze toch niet in haar eigen omgeving is; er is ook steeds van alle lawaai.

Voorlopig mag ze nog niet naar huis. Ze moet minstens 24 uur koortsvrij zijn en ze moet ook voldoende plassen. Door de hoge koorts van de laatste dagen had ze uitdrogingsverschijnselen en dat moet eerst worden opgelost.

Het komt allemaal wel goed met haar. Het is een vechtertje... en waar ze nu is is ze in goede handen. Gelukkig mag haar mama bij haar blijven. Dat is voor zo'n kleintje toch wel belangrijk.

Met mij gaat het vandaag al wat beter. Soms heb je van die dagen dat alles tegelijk op je af komt en dan lukt het niet goed om dat allemaal te assimileren... een goed gesprek kan wonderen doen; een lieve reactie van jullie bloggertjes kan 'helend' werken. Waarvoor mijn dank!

11-04-07

Bad day ...

Je hebt zo van die dagen dat je het voelt aankomen... intuïtief voel je dat er iets boven je hoofd hangt. Vandaag is zo'n dag.

Ik kan er weinig over kwijt maar het nieuws dat ik kreeg was allerminst okay. 'k Voel me down en machteloos en ik zal er overheen moeten. Terug sterk zijn maar ik voel dat het minder goed gaat dan vroeger. 'k Ben gevoeliger geworden ... en met dit kan ik niet goed om.

Vanmiddag heb ik dan maar m'n sportkleren aangetrokken en ben naar de Blaarmeersen gaan wandelen met ons Rekanto-groepje. Toen ik aankwam, kwamen zij net terug van het Nordick-walken (dat kan ik niet meer doen door de ontsteking in mijn schoudergewricht)... we hebben samen dan nog een uurtje door het groen gelopen en heb een beetje mijn hart gelucht aan Gr.

Toen we daarna op een terrasje zaten kreeg ik telefoon van mijn dochter K. Rune is opgenomen in het ziekenhuis. Ze maakte hoge koorts (40°) en at niet meer. Oh help... m'n hart krom ineen... een kindje kan natuurlijk af en toe hoge koorts maken maar ik had het voelen aankomen. Maandag, op mijn verjaardag, was ze al wat ziekjes (K. was met haar al naar de spoedafdeling gegaan ... ) en toen vertrouwde ik het al niet.

Daarnet vernam ik dat ze een longontsteking heeft en aan het uitdrogen was doordat ze niet meer at... Ik zit zo met haar in en met haar mama en papa. Het zal natuurlijk allemaal wel goed komen... Ik wil het niet dramatiseren, maar het komt opnieuw allemaal bijeen: het 'nieuws' welke ik kreeg, Rune behoorlijk ziek en opgenomen in het ziekenhuis en morgen de begrafenis van Pépé (de overgrootvader van Rune...).

'k Heb zin om te wenen maar het 'lukt' weeral niet... en ik weet dat opkroppen ook niks uithaalt...

Ik wil hieronder nog een tekstje plaatsen... een heel mooie tekst vind ik.

Die kreeg ik gisteren van mijn vriendin Lieve (de schat). Ze bracht me voor mijn verjaardag een windlicht: de onderkant is een arduinen tegel met daarop een glazen windlichtje en daar rond staat een soort 'perkamenten' kapje met die tekst erop:

Gisteren is slechts een herinnering
Morgen is slechts een droom
Maar vandaag prettig geleefd
Maakt van ieder gisteren
Een prettige herinnering
En van iedere komende dag
Een droom vol hoop
Geniet daarom van vandaag!

P10104069april2007
P10104179april2007
P10104009april2007

10-04-07

Oproep ! Wie stuurt een kaartje naar Marc? ...

Dit vond ik op Marc Vloeberghs blogje (geschreven door Anita...)

"WIE DOET ER MEE???

Ik wil iedereen die hier een bezoekje brengt , vragen om een kaartje op te sturen naar Marc. Nu ben ik wel erg vroeg maar ik weet niet precies hoelang het duurt voordat de kaartjes bij hem bezorgd worden.

Hij is vrijdag aanstaande de 13e jarig en hij ligt nog in het ziekenhuis. Nu is er de mogelijkheid om een digitale kaart naar hem op te sturen en ik zou het leuk vinden als hij er héél veel zou krijgen. Dus klik even op deze link en dan hoef je alleen even deze gegevens in te vullen en wat gegevens van jezelf natuurlijk anders weet hij niet van wie de kaart afkomstig is.

Hij heet dus Marc Vloeberghs en komt uit Putte. De afdeling is 445 en de kamer is nummer 11." (geschreven door Anita)


Ik zou het fijn vinden dat we met z'n allen een digitale kaart zouden sturen. Het kost niets en ik denk dat we er Marc een groot plezier zouden mee doen. Denken jullie ook niet??? Klik dus op die link hierboven en vul de nodige gegevens in. In het ziekenhuis wordt de kaart voor hem geprint en aan hem bezorgd. DOEN DUS !!

(ps: de afdeling en kamernummer zijn vandaag gewijzigd - ik heb ze dus hierboven al aangepast!!)

 

09-04-07

The day of no return ...

The Day of no return…

 

jarigVandaag 51 jaar geworden… er is geen weg terug… maar geen probleem. Ik heb trouwens nooit een probleem gemaakt van mijn leeftijd.

Eigenlijk was ik blij dat ik 51 kon worden… vorig jaar zat ik in volle chemoperiode toen ik mijn 50ste verjaardag vierde. Vele mensen voelen zich ongelukkig eenmaal ze de 50 zien naderen; het is zo’n magisch getal is het niet?

 

Vorig jaar – ondanks alle ellende – voelde ik mij die dag gelukkig. Ik keek hoopvol naar de toekomst. Het enige waar ik toen een probleem van maakte was dat mijn geplande feest moest worden afgeblazen. ‘k Had er al zo lang naar uitgekeken; de zaal was gehuurd en ik wou er terug een themafeest van maken maar die kanker gooide roet in het eten.

Nadien heb ik gezegd dat ik na de behandelingen en net voor ik 51 jaar zou worden, dat ik dan mijn 50ste verjaardag zou vieren. Een groot feest met alle vrienden en iedereen die me gesteund heeft het voorbije jaar… Men is immers toch een gans jaar 50, is het niet? … maar door allerlei omstandigheden is dat ook niet gelukt.

 

Vanmorgen werd ik dus eigenlijk met een beetje tegenzin wakker. Wat ik mezelf had beloofd heb ik dus niet waargemaakt, maar ik meen aan mijn ventje’s reactie te hebben gezien dat hij nog wat in petto heeft…’k moet blijkbaar nog even geduld hebben; niks vragen dus – niet te nieuwsgierig worden heb ik begrepen. Dus ik laat het maar op me af komen.

 

‘k Kreeg trouwens een heel mooi cadeau van hem vandaag: een cursus Spaans ‘Tell me more’ – de 3 delen. Hij heeft blijkbaar gehoord, toen we vorige week in Madrid waren, dat ik mijn manneke kan staan in het Spaans. Tenminste: ik kan me behelpen… Ik heb ooit 1  jaar Spaans gevolgd… maar dat is me niet voldoende. Ik wil meer in ‘volzinnen’ kunnen spreken; meer tijden kennen en niet zoals ik nu doe, enkel in de tegenwoordige tijd spreken. Dus vanaf nu: regelmatig proberen studeren en mijn brein terug aanscherpen.

 

A’ke kwam me vandaag ook opzoeken. Daar was ik zeer blij mee… ze weet hoe ik me voel. We hebben samen met m’n ventje, buiten in het zonnetje, genoten van een glaasje champagne en ‘bubbelend’ geklonken op ons ‘nieuw’ leven. ‘k Ben niet zo’n alcoholdrinker maar ‘bubbels’ kan ik niet aan mij laten voorbijgaan.

 

SachertorteVerder was het de ganse dag rustig. Ik had gisteren, op Pasen, reeds enkele familieleden gezien. M’n vader kwam smullen van de zelfgebakken Sachertorte  (door mij gebakken hé, niet door m'n vader...) en K., V. en Rune kwamen ook verjaardagskussen geven. Later op de avond nog een flesje Champagne gekraakt met broerlief en schoonzus en met hen samen gezellig ‘gekaastafeld’.

Ik heb genoten van een heerlijke dag en, echt waar, niks gevoeld dat ik een jaartje ouder werd. In mijn hoofd voel ik mij 30 maar mijn lieve lijf laat mij af en toe wel eens voelen dat ik mis ben!!

Voor al diegenen die mij een gelukkige verjaardag kwamen wensen vandaag: een dikke knuffel terug en ik drink er nog gauw eentje op jullie gezondheid! Proost.

 

champagne2-1

07-04-07

Knuffel ...

Lieve P.,

We ontmoeten elkaar heel toevallig op de startavond van de ‘PINK RIBBON-week’ in Antwerpen en we gaven elkaar spontaan een knuffel. Een knuffel… we kenden elkaar niet persoonlijk maar we maken wel hetzelfde mee; we behoren tot dezelfde ‘club’ en dat schept een band.

Die avond raasden allerlei gevoelens door mij heen; die avond, de  Pink Ribbon-avond was emotievol… Zo was er ook K. die spontaan naar me toekwam… ook haar had ik voordien nooit ontmoet maar we volgen elkaars blog… toen zij daar plots voor mij stond heb ik haar ook de beloofde knuffel gegeven. Live… Ik schreef het heel dikwijls bij een berichtje dat ik achterliet op haar blog (als ik voelde dat K het moeilijk had...) en ik vond het super dat ik haar die nu in het echt kon geven. We hebben het af en toe eens nodig om eens een steuntje – een knuffel – een oppepper te krijgen maar ik geniet er evenveel van dit aan anderen te kunnen geven …

Op het moment dat ik vernam dat jij HET ook had, voelde ik mij treurig… de zoveelste vrouw in een lange rij… nog een stuk jonger dan ik…

Ik weet nog dat ik zei: “oh nee, niet zij. Niet P. Zo’n sterke vrouw.” Maar dit hield geen steek natuurlijk. HET heeft niets te maken met sterk zijn; HET kan elk van ons overkomen. HET houdt nergens rekening mee. Eén op negen vrouwen krijgen borstkanker - Russische roulette vind ik dat... je weet nooit of èn wanneer HET je zal treffen.

Die knuffel die ik jou toen gaf in Antwerpen, wou ik je al geven van op het moment dat ik het ontstellende nieuws vernam en het heeft me zo geraakt dat ik dit dan ook werkelijk heb kunnen doen. Ik wil je ook feliciteren voor de manier waarop je er naar buiten toe mee omgaat… zonder poeha… zonder veel woorden maar wel met de juiste. ‘k Hoop oprecht dat het je verder heel goed gaat en mochten we elkaar ooit nog eens tegen het lijf lopen dan wil ik er samen een glas bubbels op drinken. Een glas op de toekomst; een glas op onze andere ‘IK’.

 

Prev-Laat%20naar%20je%20borsten%20kijken2007Gisterenavond keek ik naar de startshow van KOM OP TEGEN KANKER en eigenlijk had ik daar ook willen zitten om concreet iets te doen; nu zat ik bovenop mijn keukentafel ‘vastgenageld’ voor de tv – niet de normale plaats om televisie te kijken is het niet? - met een krop in m’n keel door al de getuigenissen en ik kon op dat moment niets doen om mijn steentje bij te dragen…ik had eigenlijk een beetje mijn ‘verkoopstalent’ willen gebruiken en fondsen helpen winnen voor de oh zo nodige begeleiding van Vrouwen met Borstkanker. Want u en ik en anderen met ons weten meer dan ooit dat alle hulp welkom is bij deze strijd. Trouwens, wat een superbedrag hé gisteren: 621.455 Euro! Hopelijk wordt het recordbedrag van 2005 overschreden dit jaar. Toen was het 10.090.308 Euro.

 

P., ik weet dat je af en toe hier komt lezen; vermits ik geen contactadres heb wou ik je dit 'briefje' op die manier toesturen...

Ik wens jou en iedereen een fijn Paasweekend – geniet er van – Carpe Diem.


(Pink Ribbon was in 1992 een initiatief van Evelyn Lauder, schoondochter van cosmeticagigante Estée Lauder. Toendertijd stond borstkankeronderzoek nog in zijn kinderschoenen. Nu is het roze lintje bekend in 40 landen, staat borstkanker wereldwijd op de agenda en zijn er Pink Ribbon magazines in Amerika, Australië, Groot-Brittannië en Nederland

Om dit initatief door te trekken naar Vlaanderen en hier borstkankerpreventie en sensibilisering onder de aandacht te brengen, lanceerde Sanoma Magazines, met steun van tal van partners, op 15 maart 2007 de eerste Vlaamse Pink Ribbon, een magazine waarvan de opbrengst integraal naar Kom Op Tegen Kanker gaat.)

coverlang