11-05-07

 Pizza, 'gatenkaas' en psychologie ...

Ook al voorgehad...? Je zit in een pizzeria een overheerlijke pizza rucola/parmezaan te eten en voor je zitten 2 jongedames... hm... je denkt waar heb ik dat ene gezicht nog gezien... en ondertussen eet je verder maar je blikken dwalen steeds af naar die ene persoon... nee, ken ik niet... of toch... maar van waar dan wel...? Je ziet bij het opkijken dat ook zij naar je kijkt... en nog een keer en ergens in haar ogen ligt ook een blik van herkenning.

En ondertussen is die pizza verorbert maar je hebt voor de helft niet geproefd wat je aan het eten was; telkens weer dwaal je rond in je hersenpan op zoek naar die ene flits, dat ene herkenningspunt... je wilt weten wie dit is.

De rekening wordt gebracht - (schuif ik lekker door naar mijn partner; handig en goedkoop... ) - en ja , plots weet je het!

 Ik stap op haar af en inderdaad: we ontmoetten elkaar vorig jaar op de afdeling oncologie - ik als patiënte en zij als psychologe (in opleiding vermoed ik...)

Gisteren hadden we in de pizzeria een korte aangename babbel maar het belangrijkste vergat ik haar nog te zeggen: bedankt! Bedankt voor wat je voor mij hebt betekend...

help3ioOp het moment dat je in zak en as zit ( wat je niet altijd wilt toegeven want je doet je sterker voor dan je bent...) doet het zo deugd dat er enige vorm van ondersteuning is; een beetje aandacht voor het zielige vogeltje dat je op dat moment bent (tenminste: je bent niet zielig maar je voelt je af en toe wel zo…) ook al doet het er op dat moment niet toe waarover er wordt gepraat; àls er maar gepraat wordt.

Praten heeft mij daadwerkelijk geholpen om te verwerken; woorden werken helend... ook geschreven woorden …

Het moet verschrikkelijk moeilijk zijn niet over problemen - als borstkanker - te kunnen praten; het te moeten verstoppen.

Zo kwam ik op heel korte tijd 3 vrouwen tegen waarvan niemand in hun buurt wist wat zij hadden doorgemaakt... 2 ervan mochten er van hun man niet over praten; het mocht niet geweten zijn... het woord kanker was taboe...

Maar hoe moet je dan zoiets verwerken?? Dat moet verschrikkelijk zijn; met al je angsten en frustraties blijven zitten.

Gelukkig is er tegenwoordig zoveel goede psychologische hulp voor patiënten met kanker: in de ziekenhuizen, bij de VLK (Vlaamse Liga tegen Kanker) met o.a. het Inloophuis en de Kankertelefoon, bij de Stichting Tegen Kanker (o.a. De Kankerfoon)...

Kort nadat je bent geopereerd komen er in de meeste ziekenhuizen ook vrijwilligers langs (vrouwen die het zelf meemaakten; ervaringsdeskundigen zeg maar...). Je kunt zeggen dat is niet echt psychologische hulp... maar toch: op dat moment komt daar een perfect opgemaakte en verzorgd geklede dame binnen en die vertelt je dat zij 2-3 jaar geleden hetzelfde meemaakte en dat er na de ellende terug leven is; dat je, na de operatie, na het pruikengedoe, de braakmomenten, het misselijk zijn, enz... enz... opnieuw kan leven zoals voorheen. Op dat moment denk je: 'als zij dit kon, dan ikke ook... Tenminste: je wilt het proberen... 

Toen ik chemotherapie kreeg, in de dagkliniek op de afdeling Oncologie, kwam de psychologe zelf regelmatig een praatje maken terwijl het infuus (chemo) liep en er werd gepolst of ik al dan niet verdere hulp nodig had.

Zelfs al praat je op dat moment niet over je diepste gevoelens, je twijfel, je angst voor de toekomst... je praat maar wat raak maar dat doet er niet toe... het zorgt voor de nodige afleiding. De keren dat ik alleen in die 'naar-chemo-ruikende' kamer zat wou ik worden afgeleid; wou ik dat misselijkmakende gevoel niet voelen en wou ik dat er me iemand door die ellende heen praatte.

Dus nogmaals: bedankt lieve mensen van de dienst psychologie !! Jullie hielpen mij een stukje op weg...

Bij de andere organisaties moet met de stap zelf zetten. Dat kan geheel anoniem via de Kankerfoon, de Kankertelefoon of je kunt het Inloophuis binnenlopen en daar contacten leggen. De vrijwilligers van deze organisaties zijn super!

Commentaren

Een aangrijpend verhaal. Lucretia,
Op zo'n moeilijke momenten erover kunnen praten is waarschijnlijk van levensgroot belang en oefend een helende werking uit in die benarde situatie, maar van evengroot belang is mensen die je een luisterend oor aanbieden.
Ik lees jou schrijfsels steeds met een krop in de keel,je bent een kranige dame en ik heb heel veel
bewondering voor je.
Het weekend staat voor de deur en we maken van
de gelegenheid gebruik om je aangename dagen te wensen.
Veel genoegen bij alles wat je gaat ondernemen.
Muzikale groetjes.
DJ-BO & CO.




Gepost door: DJ-BO & CO. | 11-05-07

Ja, ik kan me voorstellen dat zo iemand héél veel voor je betekent als je zoiets ingrijpends meemaakt in je leven. En dank u wordt soms té weinig gezegd hé?
Héél mooi postje!

Gepost door: Jientje | 11-05-07

Hallo... Kom nog laat eens langs om wat bij te lezen en je een fijn weekend te wensen, hopelijk laat het zonnetje ons niet in de steek. Groetjes

Gepost door: Chris en Kelly | 11-05-07

Hey meid! Dat heb je prima gezegd! Gewoon maar iemand om tegen aan te kletsen...dat is soms al zo fijn hè...dat kan ik me nou eens helemaal voorstellen! Ik heb in de loop der jaren heel vaak zussen en broers naar het ziekenhuis begeleid..ze willen mij graag mee hebben voor de broodnodige afleiding van de akelige dingen die je in zo'n ziekenhuis meestal moet ondergaan...en ik wil graag die afleiding zijn, ben er blij om als ik alleen dát al kan doen...want meestal kun je weinig méér hè!
Maar bij zulke ernstige dingen als kanker is professionele hulp toch wel heel erg nodig denk ik.
Eén zin valt me op in je postje... dat er nog steeds mensen zijn die kanker een taboe vinden en er niet over willen praten...dat is toch wel heel erg vind ik hoor! Hoop dat dat soort dingen snel tot het verleden gaat behoren...denk dat jouw blogje daar wel een goeie aanzet toe is! :-)
Lieve groetjessssssss!

Gepost door: mizzD | 11-05-07

Neeeee.... zeg dat nou niet!! Eerst dingske weg...nu Blah...ik ga twijfelen aan mezelf...jaag IK iedereen weg?? Blijven hoor Lucrèce...gewoon blijven! :-)))
Liefs.

Gepost door: mizzD | 11-05-07

Hihihihihiihiiii! Nee hoor...niks verkeerd begrepen...was ironisch bedoeld...da's nou mijn vreemde gevoel voor humor! hahahahahahhaahahahaaa!
Lieve groetjessssssssss!

Gepost door: mizzD | 11-05-07

praten Dat praten deugd kan doen weet ik maar al te goed. Ook al gaat het dan over iets totaal anders, praten is het beste medicijn.
Je weet het allemaal op zo'n mooie en aangrijpende manier naar voor te brengen , ik weet heel zeker dat je voor velen een lichtpuntje bent in hun onzekerheid

Lieve groetjes en een fijn weekend

Merel

Gepost door: merel | 11-05-07

Hoi Lucrétia Ja hoor,
ik denk dat dat iedereen wel eens overkomt dat gevoel van herkenning
en hier in jouw geval, kwam jij een lief iemand weer tegen
dat is leuk
en gelukkig bestaan er zulke opvangdiensten
zodat je voelt er niet alleen voor te staan
zonnekes en liefs:
btw Dit is de vrolijke blog-tandem die rijd
Ook van Boogie de groeten, die is druk
Met slapen en werken. Maar hij komt
Langs zo gauw hij kan,
Dus van hem alvast gevlam.


Gepost door: Sunny-Kay// Boogiepeter | 12-05-07

Hallo Lucrèce ik ben er nog hoor ;-) alleen lijk ik het erg, maar aangenaam druk te hebben. Ik wens je een fijn weekend en lieve groeten aan allen, dikke knuf aan Runeke!

Gepost door: emmy | 12-05-07

:-) dat zal zeker moeilijk zijn als je dat alleen moet verwerken
zoals je zegt vroeger werd dat woord niet uitgesproken
gelukkig maar dat daar nu verandering is in gekomen
fijne avond nog Lucretia
groetjes

Gepost door: Borriquito | 12-05-07

Hallo Lucretia fijn te lezen dat je toen ook mensen vond om een praatje te maken. Ik hoor dat het toch niet altijd zo gaat en er vaak wel een tekort aan is.
Ruikt die kamer letterlijk naar chemo dan? Ik was enkele keren bij patienten die aan het spoelen waren en ik had er toch geen geur bij.
groetjes

Gepost door: christine | 12-05-07

Dag Lucrèce,

praten helpt, maar vergt ook heel wat moed en kracht. Wat ik zo bijzonder vind, is dat je met je blog niet alleen een beetje jezelf maar ook heel wat anderen hebt geholpen en nog helpt.

Een grote chapeau voor jou!

Nog eens laten weten dat ik blij ben dat A'ke het goed stelt, maar was dat wel grof aan de ziekenhuisbalie hoor!!! Pfff zeg!

Heel veel groetjes, maak er een mooi weekend van.

Gepost door: Isabel | 12-05-07

Hallo, Lang geleden dat ik hier op bezoek ben geweest.
Praten is al een hele opluchting, in zon geval, denk ik.
Nog een leuk weekend verder!

Gepost door: Ilona | 12-05-07

Hey Lucrèce, Praten helpt wel....vrijwilligers doen prachtig werk, die mensen zijn te bewonderen.
Nog een leuk weekend.

Gepost door: Denkertje | 12-05-07

Verkeerd ingevuld op vorig berichtje!
Groetjes

Gepost door: Denkertje | 12-05-07

Misschien zonder dat je eht weet, help je via deze site ook een heel deel mensen. Iedereen kent wel iemand die borstkanker heeft of had. Door jouw manier van er gewoon over te vertellen, vaak heel nuchter en neutraal, steek je ook mij vaak een hart onder de riem. Dus ook jij bedankt!

Gepost door: Adem | 13-05-07

zwijgen en/of vertellen hallo,
Zelf zit ik nog in laatste weken radiotherapie, maar ik heb van in het begin van mijn behandeling beslist dat mijn 'naaste' familie niet geïnformeerd werden over mijn toestand.
Tijdens mijn chemoperiode heb ik het meeste steun mogen ervaren van mijn collega's, vrienden en buren.
Ook de 'peuten', vrijwilligers en verpleging in het ziekenhuis gaven de zo nodige ruggesteun om rottijd door te raken.
Soms, zoals in mijn geval, kan men beter negatieve invloeden en commentaren van familie mijden en de hulp aanvaarden van mensen die je helpen er terug bovenop te raken als je in een dip zit of na een deprimerende boodschap.
groeten

Gepost door: cathy | 13-05-07

De commentaren zijn gesloten.