21-05-07

Toeval ...

Toeval. Ik vind dit een heel mooi woord. Meestal wordt dit woord in de positieve zin gebruikt. Maar in het levensverhaal van Lucretia en mij was het eerder een ongelukkig toeval…

 

Mijn manneke en ik hebben jaren moeten wachten om zwanger te kunnen worden. Na heel veel geduld kregen we in november 2005 het nieuws dat er een klein Runeke in mijn buik aan het groeien was! Ons geluk kon niet op.

 

Maar… héél toevallig belde mijn mama me een weekje later op. Ze moest ons iets vertellen. Niet via de telefoon. Veel te gevoelig. Niet goed. Ik voelde tot in het puntje van mijn kleine teen dat dit ik-wil-het-niet-horen-nieuws was. Toen we dan twee uurtjes later het nieuws te horen kregen dat mama borstkanker had… pfffff. Heel raar, maar ik schrok er eigenlijk niet van. Niet dat je zoiets verwacht hoor (de bekende ver-van-mijn-bed-show), maar ik had het voelen aankomen.

 

Tja, daar zit je dan. Zwanger. Dolgelukkig te wezen. En plots krijg je zo’n nieuws. Je zou willen gillen: ‘Niet jij!!! Kan niet.’

 

Normaal gezien ben ik een grote denker, maar door dat kindje in mijn buik heb ik toch geprobeerd om alles zo nuchter mogelijk te bekijken. Heel egoïstisch van mij, maar ik noem het een stukje zelfbescherming.

 

Ik had gedurende enkele maanden het gevoel dat ik er niet voldoende kon zijn voor mijn mama. Want mee naar het ziekenhuis voor een chemosessie mocht ik niet (omdat ik zwanger was). En bij mama thuis gaan supporteren de dagen na haar chemo mocht ik ook niet (om dezelfde reden). Ik moest dan maar goede moed zitten inspreken via de telefoon. Terwijl ik liever haar handjes wou vasthouden. Gelukkig was mijn papa er dan voor haar.

 

Maanden gingen voorbij, en hoe minder haren er op mama’s hoofd stonden, hoe dikker mijn buikje werd.

Toen mama’s chemo bijna voorbij was, kregen mijn mannetje en ik te horen dat ons kindje zou geboren worden met een gaatje in de mond (zie http://users.pandora.be/vincent-kim). Alwéér een opdoffer. Maar we zijn vechters – even slikken en weer doorgaan.

Toen prachtige, kleine Rune geboren werd, verschenen de eerste haartjes weer op mama’s hoofd. Alsof mama even gestopt was met leven, maar nu was ze er weer.

 

IMG_8887   100_2180   IMG_8835
 

Bij deze:

Mama, ik ben supertrots op jou!!!!!!

 

Dikke knuffel,

Kim

14:31 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (24) | Tags: borstkanker, toeval, nieuws, verdriet, chemo, vechter |  Facebook

Commentaren

wat een warmte straalt uit dit verhaal, naast al het verdriet!
erg mooi, erg moedig...

Gepost door: sodade | 21-05-07

Om even stil van te worden. Lucretia,
Als je dit aandachtig leest, wel dan moet je toch wel even slikken.
Wat een moed is er van jullie nodig geweest om dit allemaal te doorstaan.
Als dochter wil je toch je moeder op zo'n emotionele momenten bijstaan en in haar korte nabijheid vertoeven ,maar dan is er de rauwe werkelijkheid dit mag niet aangezien haar gezegende toestand en daar sta je dan hulpeloos als dochter.
Als je dan een tijdje geleden de tedere foto zag van jullie drie,wel dan is dit iets om onmetelijk dankbaar voor te zijn.
We zitten weer op ons oude vertrouwde plekje
en wensen jullie van hieruit een prettige week toe.
Er zijn mooie weersvooruitzichten ,
dus we gaan er met volle moed tegenaan.
Muzikale groetjes.
DJ-BO & CO.





Gepost door: DJ-BO | 21-05-07

Slik, heel mooi geschreven, zo lezen we en straks je mama ook eens de andere kant van het verhaal, de andere kant van de emoties. Bovendien is het prachtig neergezet! Chapeau! Ook voor het gevecht dat is moeten geleverd worden!

Gepost door: Jientje | 21-05-07

hallo Kim en hallo allemaal. Bij het lezen van dit word ik even emotioneel... even terug een sprongetje in de tijd... Kim, ik ben blij dat ik voor een paar weekjes mijn blogje heb toevertrouwd. Waar ik nu ben kan ik niet elke dag lezen en ook niet elke dag schrijven maar ik volg het wel.
Hilarisch vind ik ook dat stukje over m'n pruik; het wordt tijd dat ik ze eens aan de haak hang.
Knuffel aan allen... smak, smak, smak

Gepost door: lucretia | 21-05-07

hmmm, krijg daarnet een noodoproep van Kim.... voordat jullie zouden denken dat ik in een of andere instelling zit... nee hoor ik ben gezond en wel. Ben even weg uit de alledaagse sleur - even naar zonniger oorden... alhoewel... het regent hier al 3 dagen pijpenstelen...
hasta la vista

Gepost door: lucretia | 21-05-07

hm ik krijg hier net een noodoproep van Kim: voordat jullie zouden denken dat ik in een of andere instelling zit, waar ik niet kan reageren... nee hoor, ik ben gezond en wel; even de alledaagse sleur ontvlucht en zonniger oorden opgezocht... alhoewel... het regent hier al 3 dagen pijpenstelen

Gepost door: lucretia | 21-05-07

Een ontroerend verhaal Kim... je hebt duidelijk de pen van je moeder geërfd! :-)))
En Luusje...regen en autopech...is het je niet gegund? Door mij wel hoor...de zon zal dra weer doorbreken...net als het vorig jaar juli in extremo deed hè! :-))
Lieve groetjes aan jullie allebei!

Gepost door: mizzD | 21-05-07

Ik krijg een krop in mijn keel en tranen in mijn ogen bij het lezen van dit verhaal Kim! Dat heb je prachtig neergepend! En jij en je mama zijn sterke vrouwen!
Liefs

Gepost door: Bientje | 21-05-07

Hey Kim. Ik herken heel veel in jullie verhalen. Ikzelf ben ook mama van drie kinderen en weet dus dat het echt niet simpel is om overal te gaan lezen. Maar ik heb toch enkele favoriete blogjes geselecteerd waar ik af en toe echt eens wil gaan lezen. Ook dit blogje is er een van. Ik heb destijds het verhaal van Rune gevolgd. Mijn jongste dochtertje is met een oogafwijking aan 1 kant geboren en werd voor haar eerste half jaar 4x geopereerd. Ik weet dus goed wat jullie voelden toen jullie Rune moesten afgeven. Maar je weet dat nadien het resultaat prachtig zal zijn en ik moet zeggen: Ongelooflijk wat ze tegenwoordig kunnen. Rune is een pracht van een meid. En Lucretia is een pracht van een moeder. Ik hoop dat je er deze keer meer voor haar kan zijn. Het is inderdaad echt niet nodig om de waarheid te verdraaien. Als je je niet goed voelt, dan is dat zo. En juist dan kan het helpen om het eens van je af te schrijven. Wens Lucretia in ieder geval veel sterkte en geloof me, na regen komt zonneschijn. ik duim voor haar mee dat het zonnetje snel wer mag schijnen voor haar!!!

Gepost door: Dolinneke | 22-05-07

Dag Kim, Ik ben even komen bijlezen en nu blijkt er hier iemand anders achter de knopjes te zitten. Maar je schrijft al even mooi en ontroerend als je moeder. Ik denk dat ze zich geen betere blogbewaakster kon wensen.
Jullie hebben samen al heel wat doorstaan en waarschijnlijk daardoor nog dichter naar elkaar toegegroeid.
Veel groetjes voor jou en Lucretia.

Gepost door: Piet | 22-05-07

:-) dat heb je prachtig geschreven Kim
daar straalt de liefde vanaf
het allerbeste jullie toegewenst
groetjes

Gepost door: Borriquito | 22-05-07

Kim,

een grote proficiat met jullie prachtige dochter en een grote pluim voor jouw verhaal. Het is zeker niet gemakkelijk dit allemaal te vertellen, maar het steekt ons allen een hart onder de riem en brengt ons warmte vanuit een prachtige familie.

Heel veel liefs,

Isabel

PS vele groetjes aan je mama!

Gepost door: Isabel | 22-05-07

Hallo Kim Jij hebt dat mooi van je moeder over genomen! Toch was ik wel een beetje bang dat ze het niet goed stelde. maar naar haar reacties te lezen gaat het wel.
Ik wens je nog een fijne avond met je gezinnetje en Lucrèce als je dit leest ontvang dan maar een dikke knuf van mij. Geniet van je vakantie. Groetjes aan M.
Groetjes Kim, V. en een knuf aan Rune.

Gepost door: emmy | 22-05-07

=^..^= Héy Kim; ik zat jouw verhaal met tranen in de ogen te lezen.... héél ontroerend

En nu pas lees ik dat je mama een blogpauze inlast!!!! Geef haar een dikke knuffel van mij oké???

Enne..... Kim..... jij doet dat schitterend meid!!!!

Gepost door: Talleke | 23-05-07

ahaaaaaaa ben al geruster nu ik jouw mams haar reactie lees.... de stiekemerd!!!! Zonniger oorden opzoeken!!!!
Groot gelijk heeft ze!!!!

Lucretia, geniet er van hé

Gepost door: Talleke | 23-05-07

De familieband die jullie hebben is heel sterk hoor! En na regen komt zonneschijn, ook hier schijnt die zon heel fel!
veel liefs
a3eindje

Gepost door: a3eindje | 23-05-07

Ik kom... Lucretia even een groetje brengen...hoop dat de autopech verholpen is en de zon doorgebroken en dat de fun nu eindelijk echt kan gaan beginnen hè!!
Lieve groetjessssssssssss!

Gepost door: mizzD | 23-05-07

Eindelijk overheerst het zonnetje weer.

Gepost door: gidsjoris | 23-05-07

** hoi kim; wat emotioneel was dit om te lezen. De één blijdschap en de ander zo een moeilijke tijd. Gelukkig kon ze vanaf de geboorte weer genieten van jullie!!
groetjes

Gepost door: anita | 23-05-07

Kim ik vind dat jij dit ongelooflijk goed doet. Tevens prachtig geschreven, dikke knuffel voor jou viv

Gepost door: viv | 23-05-07

hey ik begrijp wat je wil zeggen maar ik ben er zeker van dat je mama enorm veel steun aan je gehad heeft. Het gevoel dat je nog meer kon doen blijft komen maar is niet altijd realistisch. Over toeval gesproken, mijn vader was net genezen van kanker en de volgende dag moest ik hem vertellen dat ik borstkanker had. We hadden veel aan elkaar omdat we wisten wat we doormaakten. Intussen is mijn vader overleden na een derde keer kanker en hoewel ik hele dagen aan zijn ziekenhuisbed zat heb ik ook nog steeds het gevoel dat ik nog meer had moeten doen. Als ik me dan de vraag stel wat ik meer kon doen vind ik geen antwoord, er was gewoon niets meer te doen dan bij hem zijn en hem steunen in zijn zware strijd.
Ik weet dat jullie ook een hecht gezin zijn, jullie komen er wel! En met zo'n prachtige dochter kan er niets meer stuk!

Gepost door: beesken | 24-05-07

75 003 jammer heb het gemist :-)
groetjes en alvast een fijne vrijdag

Gepost door: Borriquito | 24-05-07

Hoi Kim,
Na de mama, nu de dochter. Eigenlijk een tof idee dat jij nu enkele weken het bloggen verderzet.
Ik probeer van af en toe es langs te komen.
Groetjes (ook aan je mama)

Gepost door: Veke | 25-05-07

HOE JIJ DAT HEBT GESCHREVEN ...MOOI TE MOOI ..
DE GROETJES AAN IEDEREEN LIEFS LIEN

Gepost door: lien | 27-05-07

De commentaren zijn gesloten.