26-05-07

Papadag ...

Hier ben ik weer.

Ik kom snel even het cadeautje onthullen van Rune voor haar papa.
Op 10 juni zal hij zijn allereerste vaderdag mogen vieren.


Rune en ik hebben stiekem een fotoreportage gemaakt. Niet makkelijk, want Rune wou niet stilliggen, stilzitten of kijken naar het fototoestel.
De drie beste foto's heb ik op doek (canvas) laten spannen... we zijn al benieuwd naar de papa zijn reactie!

 

1  2 
3
 
Prettig  (lekker lang) weekend allemaal,
 
Kim

 

21-05-07

Toeval ...

Toeval. Ik vind dit een heel mooi woord. Meestal wordt dit woord in de positieve zin gebruikt. Maar in het levensverhaal van Lucretia en mij was het eerder een ongelukkig toeval…

 

Mijn manneke en ik hebben jaren moeten wachten om zwanger te kunnen worden. Na heel veel geduld kregen we in november 2005 het nieuws dat er een klein Runeke in mijn buik aan het groeien was! Ons geluk kon niet op.

 

Maar… héél toevallig belde mijn mama me een weekje later op. Ze moest ons iets vertellen. Niet via de telefoon. Veel te gevoelig. Niet goed. Ik voelde tot in het puntje van mijn kleine teen dat dit ik-wil-het-niet-horen-nieuws was. Toen we dan twee uurtjes later het nieuws te horen kregen dat mama borstkanker had… pfffff. Heel raar, maar ik schrok er eigenlijk niet van. Niet dat je zoiets verwacht hoor (de bekende ver-van-mijn-bed-show), maar ik had het voelen aankomen.

 

Tja, daar zit je dan. Zwanger. Dolgelukkig te wezen. En plots krijg je zo’n nieuws. Je zou willen gillen: ‘Niet jij!!! Kan niet.’

 

Normaal gezien ben ik een grote denker, maar door dat kindje in mijn buik heb ik toch geprobeerd om alles zo nuchter mogelijk te bekijken. Heel egoïstisch van mij, maar ik noem het een stukje zelfbescherming.

 

Ik had gedurende enkele maanden het gevoel dat ik er niet voldoende kon zijn voor mijn mama. Want mee naar het ziekenhuis voor een chemosessie mocht ik niet (omdat ik zwanger was). En bij mama thuis gaan supporteren de dagen na haar chemo mocht ik ook niet (om dezelfde reden). Ik moest dan maar goede moed zitten inspreken via de telefoon. Terwijl ik liever haar handjes wou vasthouden. Gelukkig was mijn papa er dan voor haar.

 

Maanden gingen voorbij, en hoe minder haren er op mama’s hoofd stonden, hoe dikker mijn buikje werd.

Toen mama’s chemo bijna voorbij was, kregen mijn mannetje en ik te horen dat ons kindje zou geboren worden met een gaatje in de mond (zie http://users.pandora.be/vincent-kim). Alwéér een opdoffer. Maar we zijn vechters – even slikken en weer doorgaan.

Toen prachtige, kleine Rune geboren werd, verschenen de eerste haartjes weer op mama’s hoofd. Alsof mama even gestopt was met leven, maar nu was ze er weer.

 

IMG_8887   100_2180   IMG_8835
 

Bij deze:

Mama, ik ben supertrots op jou!!!!!!

 

Dikke knuffel,

Kim

14:31 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (24) | Tags: borstkanker, toeval, nieuws, verdriet, chemo, vechter |  Facebook

19-05-07

Bloggen ...

Jawadde, er gaat hier echt een nieuwe wereld voor me open!

Bloggen, daar komt heel wat bij kijken.

 

Ten eerste:
heel wat nieuwe woorden. Neem nu: tags, hunk (thanks to MizzD), een rond getalletje pakken, blogronde doen, postje, noem maar op. Gelukkig had ik nogal snel door wat dit alles te betekenen had, want van De Dikke Meneer Van Dale moet je geen uitleg verwachten.

 

Ten tweede:
om een echte, waardige en sociale blogger te zijn, wordt er toch wel van je verwacht dat je ook es bij je medebloggers gaat kijken. Nu ja, met een tienmaandertje + een berg strijk in huis is dit niet vol te houden . Dus sorry mensen, ik lees met heel veel plezier jullie reacties op mijn postjes, maar op blogronde gaan… dat zal jammer genoeg niet lukken!

 

Groetjes,

Kim

11:39 Gepost door Lucretia in Bloggen | Permalink | Commentaren (9) | Tags: bloggen, hunk, blogronde, blogger |  Facebook

17-05-07

Bijwerkingen ...

Arimidex

Aromasin

Sinds een maand neem ik ipv Arimidex nu Aromasin.

Het verhaal van bijwerkingen (oa. spierpijnen, botpijnen, nachtelijke pijnen in handen, knieën, benen enz...) is eigenlijk begonnen toen ik vorig jaar in maart de 2 chemokuur kreeg. Op dat moment praat je erover met je behandelende arts (oncologe) en je denkt dat dit op een gegeven moment - na de chemotherapie - zal ophouden.

Niets is minder waar... op 16 mei 2006 laatste chemokuur en op 17 juni 2006 werd er gestart met Arimidex. Dit antihormoon (eigenlijk een aromatase - voor uitleg klik hier) heeft een aantal bijwerkingen die ik dus ook had tijdens de chemokuur. Botpijnen, spierpijnen, enz.

Na 8 maanden van zeer vervelende klachten - ook ontsteking van het beurslijmvlies van mijn schouder - werd voorgesteld om met de Arimidex te stoppen en aan de Adviserend Geneesheer van het Ziekenfonds de toestemming te vragen om over te schakelen op Aromasin (=Exemestane).

Toen de brief met toestemming aankwam was ik enthousiast en dacht ik dat alle ellende zou opgelost zijn. Toen ik echter de bijsluiter las van Aromasin leken de besproken bijwerkingen toch niet veel of helemaal niet te verschillen van Arimidex maar het was het proberen waard.

Ondertussen neem ik 1 maand het nieuwe medicijn en ik moet zeggen dat het, bij mij althans, geen enkele beterschap geeft. Dat betekent ook dat ik vrijwel slapeloze nachten heb en de vermoeiheid die ik eerder voor een stuk verdreef door te sporten is helemaal terug... Misschien zal dat na verloop van tijd wel terug beteren. Nog steeds heb ik 'startpijnen' (grappig woord hé... maar zo noemt men de pijn die je voelt tijdens het opstaan uit een stoel of uit de wagen of die je voelt als je begint te stappen) en nog steeds heb ik 's morgens dikke handen met licht-krommende vingers. Als ik bv op het toilet wil gaan zitten plof ik zowat neer want gewoon zachtjes door de knieën gaan dat kan ik niet. Soms moet ik er mee lachen maar eigenlijk is er niks grappigs aan. Dus: als iemand me vraagt hoe ik me voel dan zeg ik de laatste tijd niet meer doodleuk "met mij? oh goed..." maar zeg ik zoals gisteren tegen iemand "neen het gaat niet goed met mij en ik vind het niet leuk, maar ik wil niet klagen".

De meesten bekijken me dan raar maar ik heb geen zin meer om me steeds weg te steken achter onbenullige oneerlijke zinnen. Het is zo en ik kan er ook niks aan veranderen.

Aromasin zal ik nu maar verder nemen... nog 4 jaar te gaan. We zullen doorgaan...We zullen doorgaan, met de stootkracht van de milde kracht ...(zoals in het liedje van Ramses Shaffy...)

sandalblnk7

 

16-05-07

1-2-3 rikketikketik ...

Rarara, wie benne-k-ik?

Nee, niet Lucrecia, maar ‘de dochter van’. Mama noemt me hier op haar blogje steeds ‘K.’ Vanaf nu ben ik dus gewoon Kim.

Voor alle duidelijkheid: ik ben dus de mama van 10-maanden-oude-Rune.

Tja, ik kom hier dus voor enkele weekjes haar blogje bewaken. Ik ben geen echte schrijfster, en zeker geen goede, maar ik zal mijn best doen om hier af en toe iets te komen posten.
 

Laten we het even hebben over Lucretia haar oude pruikje.

Die staat al enkele maanden te verstoffen op een statief op haar bureau. Als een soort trofee denk ik.

Vorige zondag waren Rune en ik op bezoek bij mama, en toen ik even niet keek had ze de pruik op Rune haar hoofdje gezet. Eigenlijk niet echt om mee te lachen (zeker niet als je de trieste geschiedenis kent van dat pruikje...)
Maar een beetje humor kan geen kwaad hé? Rune vond het alleszins super interessant! Kijk maar mee, de beelden zijn hilarisch!!!

 

101_0209    101_0211

14-05-07

Even time out ...

Hallo lieve blogvrienden,

Wou jullie even laten weten dat ik een tijdje niet zelf mijn blogje zal uploaden, maar maak jullie niet ongerust... ik heb een blogbewaakster gevonden.

K., mijn dochter, zal regelmatig iets proberen posten... Ik ben zelf al benieuwd wat het zal worden. Ze liep hier gisteren met een grijns op haar mond van hier tot ginder... Afwachten dus.

Maar wees gerust, ik houd haar in de gaten en jullie ook hoor!!

Dit is maar tijdelijk en de momenten dat ik zelf iets kan posten zal ik dat zeker doen.

Dikke knuffel

Lucretia

 

P1010584

22:27 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (14) | Tags: time out, blogbewaakster |  Facebook

13-05-07

De geschiedenis van Moederdag ...

"De Geschiedenis van Moederdag"

MD-5tnMensen over de hele wereld hebben moeders al duizenden jaren geëerd. In de oudheid werd de naam moeder gegeven aan dingen en plaatsen waarvan zij hielden en eerden. Moeder aarde, moeder natuur, etc. 'Moeder Zondag' was een kerkelijke feestdag in Europa lange tijd geleden in de middeleeuwen. Het werd op de zondag voor Pasen gevierd. In die dagen verlieten mensen hun thuis op jonge leeftijd om te werken of te leren. Elke lente kwamen de kinderen thuis op deze zondag. Zij bezochten hun kerk en moeder en namen geschenken voor beiden mee.

De vrouw die moederdag zoals we het nu vieren 'uitgevonden' heeft was Anna Jarvis. Ze was geboren in Crafton, West Virginia. Ze is nooit getrouwd en heeft nooit zelf kinderen gehad. Anna Jarvis zei dat haar belangrijkste werk het liefhebben en eren van moeders was. Ze begon bij haar eigen moeder, Anna Reeves Jarvis. Zeven kinderen van moeder Jarvis stierven toen ze jong waren. Alleen Anna, een zus en twee broers leefden. Moeder Jarvis was erg bedroefd om de dood van haar kinderen maar na een tijdje besloot ze dat de beste manier om haar verdriet te vergeten was door anderen te helpen. De rest van haar leven hielp ze anderen in Crafton.

Moeder Jarvis stierf in 1906 op de tweede zondag in mei met Anna bij haar zijde. Op deze dag besloot ze om iets te organiseren om alle moeders te eren. Ze vertelde kerk- leiders wat ze wilde. Deze vonden het een goed idee en de eerste moederdag zou plaatsvinden in 1907 in Crafton op de tweede zondag in mei. Anna bracht 500 anjers met zich mee en gaf deze aan iedere moeder in haar kerk op die dag. Deze dag zou ieder jaar herhaald worden in Crafton maar Anna wilde dat moederdag in meer steden gevierd werd. Anna praatte met uitgeverijen, zakenlieden en kerkleiders in het hele land en ze schreef meer dan 10.000 brieven onder andere aan de gouverneur van West Virginia. In 1910 riep de gouverneur de hele staat op moederdag te vieren. Opnieuw op de tweede zondag in mei.

Verdere info vindt u door hier te klikken!

Aan alle moeders een fijne M*O*E*D*E*R*D*A*G* !

 

MD-5Mhead

 
IMG_9283viergeslacht

3 mama's op een rij ...
Kim, mijn dochter, vierde vandaag haar 1ste Moederdag.

16:01 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (20) | Tags: moederdag, mother s day, anna jarvis |  Facebook

11-05-07

 Pizza, 'gatenkaas' en psychologie ...

Ook al voorgehad...? Je zit in een pizzeria een overheerlijke pizza rucola/parmezaan te eten en voor je zitten 2 jongedames... hm... je denkt waar heb ik dat ene gezicht nog gezien... en ondertussen eet je verder maar je blikken dwalen steeds af naar die ene persoon... nee, ken ik niet... of toch... maar van waar dan wel...? Je ziet bij het opkijken dat ook zij naar je kijkt... en nog een keer en ergens in haar ogen ligt ook een blik van herkenning.

En ondertussen is die pizza verorbert maar je hebt voor de helft niet geproefd wat je aan het eten was; telkens weer dwaal je rond in je hersenpan op zoek naar die ene flits, dat ene herkenningspunt... je wilt weten wie dit is.

De rekening wordt gebracht - (schuif ik lekker door naar mijn partner; handig en goedkoop... ) - en ja , plots weet je het!

 Ik stap op haar af en inderdaad: we ontmoetten elkaar vorig jaar op de afdeling oncologie - ik als patiënte en zij als psychologe (in opleiding vermoed ik...)

Gisteren hadden we in de pizzeria een korte aangename babbel maar het belangrijkste vergat ik haar nog te zeggen: bedankt! Bedankt voor wat je voor mij hebt betekend...

help3ioOp het moment dat je in zak en as zit ( wat je niet altijd wilt toegeven want je doet je sterker voor dan je bent...) doet het zo deugd dat er enige vorm van ondersteuning is; een beetje aandacht voor het zielige vogeltje dat je op dat moment bent (tenminste: je bent niet zielig maar je voelt je af en toe wel zo…) ook al doet het er op dat moment niet toe waarover er wordt gepraat; àls er maar gepraat wordt.

Praten heeft mij daadwerkelijk geholpen om te verwerken; woorden werken helend... ook geschreven woorden …

Het moet verschrikkelijk moeilijk zijn niet over problemen - als borstkanker - te kunnen praten; het te moeten verstoppen.

Zo kwam ik op heel korte tijd 3 vrouwen tegen waarvan niemand in hun buurt wist wat zij hadden doorgemaakt... 2 ervan mochten er van hun man niet over praten; het mocht niet geweten zijn... het woord kanker was taboe...

Maar hoe moet je dan zoiets verwerken?? Dat moet verschrikkelijk zijn; met al je angsten en frustraties blijven zitten.

Gelukkig is er tegenwoordig zoveel goede psychologische hulp voor patiënten met kanker: in de ziekenhuizen, bij de VLK (Vlaamse Liga tegen Kanker) met o.a. het Inloophuis en de Kankertelefoon, bij de Stichting Tegen Kanker (o.a. De Kankerfoon)...

Kort nadat je bent geopereerd komen er in de meeste ziekenhuizen ook vrijwilligers langs (vrouwen die het zelf meemaakten; ervaringsdeskundigen zeg maar...). Je kunt zeggen dat is niet echt psychologische hulp... maar toch: op dat moment komt daar een perfect opgemaakte en verzorgd geklede dame binnen en die vertelt je dat zij 2-3 jaar geleden hetzelfde meemaakte en dat er na de ellende terug leven is; dat je, na de operatie, na het pruikengedoe, de braakmomenten, het misselijk zijn, enz... enz... opnieuw kan leven zoals voorheen. Op dat moment denk je: 'als zij dit kon, dan ikke ook... Tenminste: je wilt het proberen... 

Toen ik chemotherapie kreeg, in de dagkliniek op de afdeling Oncologie, kwam de psychologe zelf regelmatig een praatje maken terwijl het infuus (chemo) liep en er werd gepolst of ik al dan niet verdere hulp nodig had.

Zelfs al praat je op dat moment niet over je diepste gevoelens, je twijfel, je angst voor de toekomst... je praat maar wat raak maar dat doet er niet toe... het zorgt voor de nodige afleiding. De keren dat ik alleen in die 'naar-chemo-ruikende' kamer zat wou ik worden afgeleid; wou ik dat misselijkmakende gevoel niet voelen en wou ik dat er me iemand door die ellende heen praatte.

Dus nogmaals: bedankt lieve mensen van de dienst psychologie !! Jullie hielpen mij een stukje op weg...

Bij de andere organisaties moet met de stap zelf zetten. Dat kan geheel anoniem via de Kankerfoon, de Kankertelefoon of je kunt het Inloophuis binnenlopen en daar contacten leggen. De vrijwilligers van deze organisaties zijn super!

08-05-07

Bezoek aan A'ke ...

Na de kinebehandeling ben ik samen met S. (A'kes schoonmama) naar het ziekenhuis gereden om een heel kort bezoekje te brengen aan A'ke.

Ze was nog heel zwak maar ze was héél gelukkig... toen ze zei dat Dr. R. haar hand had genomen en het op haar nieuwe borst had gelegd was ik echt ontroerd.

Na maanden van een 'lege plek' gevoeld te hebben op de plaats waar eens haar borst zat, is er een nieuw heuveltje gemaakt. A'ke zei dat het voelde of ze bevallen was van een baby. Even blij was ze.

Alleen wie dit meemaakt kan dit gevoel beschrijven... het heeft niets te maken met schoonheid... (wat trouwens veel mensen verkeerdelijk denken...)

Ze had ook al zelf naar het resultaat gekeken met een spiegel en was heel tevreden …

Voor mij is het een déja-vu... het gevoel het opnieuw mee te maken met dat verschil dat het bij A'ke om de eindafwerking gaat; er volgen geen chemobehandelingen meer en bij mij moest na de amputatie en reconstructie alle ellende nog beginnen. Zij kan onmiddellijk starten met een positieve noot.

A’ke is maanden een amazone geweest - een dame met één borst en is nu terug een tweeborstige vrouw. Binnen enkele maanden zal er een tepelreconstructie volgen en nog een paar maanden later volgt dan een medische tatoeage.

Bij mij is de bilaterale (dubbelzijdige)  tatoo geplaatst in maart 2007 en ik moet zeggen dat het er heel natuurlijk uitziet. Je moet al heel dichtbij komen om te zien dat er littekens zijn. Het litteken over de hele breedte van mijn buik neem ik er graag bij. Langzaamaan zal dat ook vervagen en het meeste zit onder de bikinilijn.

07-05-07

Opgelucht ...

De ganse dag heb ik hier rondgelopen als een kieken zonder kop.

Van al mijn plannen om hier in huis een beetje te werken is niets in huis gekomen. Telkens ik aan iets wou beginnen haakte ik weer af... ik was dus echt niet in mijn doen.

De reden is natuurlijk de operatie van A'ke. Ik wist niet dat het me zoveel zou doen...

Gisterenavond had ze me nog een sms gestuurd maar die heb ik pas vannacht bekeken en het knaagde een beetje dat ik haar niet meer heb kunnen antwoorden.

tatty%20grijs%20in%20verband

Als je zo in het ziekenhuis ligt te wachten op een komende ingreep dan kan je echt niet slapen... tenminste ik toch niet (niet dat ik een bangerik ben, nee, nee... maar een narcose van 6 tot 8 uur is toch niet niks hé) en ik vermoed dat dat bij A'ke ook zo moet zijn geweest. Eigenlijk zou je op zo'n moment iemand vertrouwd naast je moeten hebben; iemand die je kan koesteren, iemand die je troost en wiegt... maar ja, zo zitten ziekenhuizen niet in elkaar hé.

Bij A'ke was de ontvangst gisteren in de kliniek ook niet wat het moet zijn!! Toen ik het hoorde was ik eigenlijk boos...  A'ke had een eenpersoonskamer besteld en toen ze dit bij de receptie vermeldde zei de dame: "is het voor plastische chirurgie???","... je bent hier niet in een hotel hoor". Die vrouw denkt waarlijk dat als je een borstreconstructie moet krijgen NA BORSTKANKER (!!) dat je dat voor je plezier doet...

Het wordt tijd dat mensen in een ziekenhuis wat meer tact aan boord leggen!!Toen ik terug naar huis ging, passeerde ik de balie en daar zag ik haar zitten... een moment, even maar, overwoog ik om naar haar toe te gaan en haar vriendelijk te vragen dit NOOIT of ter NOOIT meer te doen! Met niemand... Maar ja, wat haalt het uit...

Maar eigenlijk kwam ik hier beter nieuws melden: de operatie is goed verlopen en om 14 uur was A'ke al wakker. Ze krijgt wel pijnstillers en verblijft dus een nachtje op de PACU. Om het uur wordt de 'flap' gecontroleerd op doorbloeding. Dit moet om te voorkomen dat de flap afsterft...

Om 16 uur kon ik het niet meer uithouden en heb naar haar schoonmama gebeld. Die had net het nieuws gekregen van L., A'ke's man... Jonge, jonge, wat was ik opgelucht en blij. Echt een gelukzalig gevoel kreeg ik. 'k Ben ook ontzettend blij voor haar familie dat deze fase achter de rug is...

en nu A'ke: EEN SPOEDIG HERSTEL en binnenkort mag je de lingeriewinkel gaan plunderen. Ik weet dat je daar al naar uitkijkt. L., houdt je portemonee maar vast... je zal nog in de kosten komen...

AkeIk ken A'ke maar pas sinds vorig jaar in augustus maar ik zou haar vriendschap niet meer kunnen missen. Het is raar om te zeggen maar borstkanker heeft me een paar heel mooie vriendschappen bezorgd; die vriendschappen zijn echt een verrijking in mijn leven en ik koester ze... Mijn kijk op het leven is ook helemaal veranderd daardoor...

06-05-07

A'kes day ...

Vandaag kan ik aan niets anders denken: A'ke is vandaag vertrokken naar het ziekenhuis en morgen, heel vroeg in de ochtend, krijgt ze haar langverwachtte, lang naar verlangde... borstreconstructie. (klik hier voor meer info)

'k Ben haar vanmiddag thuis nog een knuffel gaan geven en toen ik vanavond mijn schoonmama terug naar huis bracht (zij woont vlakbij het ziekenhuis) kon ik het ècht niet laten om nog snel even langs te gaan bij haar in het ziekenhuis.

Ik leef echt mee met haar; het voelt een beetje of ik het terug moet ondergaan.

De operatie zal ongeveer 6 uur duren en daarna brengen ze A'ke naar de PACU (Post Anesthesia Care Unit  = intensieve bewakingsafdeling) waar ze gedurende 24 uur voortdurend zal gecontroleerd worden... ze is in goede handen, ik weet het...

Terwijl ik dit probeer te schrijven komt alles terug als een film door mijn hoofd gerold... Ik houd er maar mee op...en hoop morgen snel iets over haar te vernemen.

Ik denk aan je A'ke ...

 

beertjegoodluck

05-05-07

Bezentijd ...

sberryblnkOok al gezien dat ze er weer zijn die heerlijk-sappige-roodlonkende aardbeien?

Ja, uiteraard… de Spaanse soortgenoten kunnen we hier al lang vinden, maar de inlandse smaakvolle ’eirbezen’ daar kan geen buitenlandse trezebees tegenop. Ik weet het, ze zijn ook niet slecht maar onze eigen ‘bezen’ zijn niet te versmaden. Zoveel smaakvoller en zeker de hele kleintjes; daar zit dubbel zoveel smaak in. Een beetje chauvinisme mag wel hé!

 

sberryblnkIk woon eigenlijk in de streek van de aardbeien en in Beervelde (een deelgemeente) is er in het aardbeienseizoen, vanaf mei, elke dag vanaf 18 u een vrije aardbeienmarkt – deze wordt georganiseerd sinds 1934, al meer dan 70 jaar dus.

En bij aardbeien hoort uiteraard een Aardbeienprinses. Dit jaar wordt de 42ste miss Aardbei verkozen op zaterdag, 12 mei.

De kandidaat-prinsessen moeten zichzelf voorstellen en krijgen daarna een vragenreeks over aardbeien en de actualiteit voorgeschoteld. Ze moeten afsluiten met een eigen performance.

sberryblnkDe prijzenpot bedraagt 2.500 euro. De Aardbeienprinses kan zich alvast opmaken voor een bezoek aan het koninklijk paleis op 8 juni. Inschrijven kan op de website www.lochristi.com.

 

 

 

Ik geef jullie hier nog een heerlijk-eenvoudig receptje mee voor een fris nagerecht met aardbeien:

Fruitsla van aardbeien met balsamicoazijn

Ingrediënten :
800 gr aardbeien – 1 lepel balsamicoazijn  - 2  lepels suiker
Was en snijd de aardbeien.  Bestrooi ze met de suiker.  Besprenkel met de balsamicoazijn en meng voorzichtig.  Laat minstens 1 uur rusten in de koelkast.

Zo op te dienen of met een lepel room.

Smakelijk!!

03-05-07

Mooi met één borst ...

Onlangs ging ik naar in gespreksavond rond borstkanker georganiseerd door één (tv) en Pink Ribbon in Antwerpen. Daar getuigde o.a. een Nederlandse dame over aangepaste kledij voor borstkankerpatiënten en, wat voor mij althans geheel onbekend was, het was kledij voor vrouwen met één borst, die er voor kiezen geen prothese te dragen.

Vrouwen, die een mastectomie (=borstamputatie) hebben ondergaan, hebben vooral tijd en steun nodig om aan hun ‘nieuwe’ lichaam te wennen.

Meestal dragen deze vrouwen een prothese of overwegen zij een borstreconstructie, maar de Stichting Lobstar geeft nog een derde optie.

De Stichting Lobstar ondersteunt met behulp van haar bijzondere modecollectie die vrouwen die na hun borstamputatie hun lichaam willen accepteren zonder prothese of borstreconstructie.

De collectie van de Stichting Lobstar is een uniek modelabel die mode en lingerie biedt.

De aandacht wordt verlegd door middel van kleuraccenten en opvallende details. Het is een mode waarin vrouwen mooi mogen zijn zoals ze zijn.

 

lobstarfoto004

 

Zelf koos ik (na lang overleg …) voor een onmiddellijke borstreconstructie met eigen weefsel en ik heb er nog geen moment spijt van gehad. Maar ik kan me voorstellen dat er vrouwen zijn die er anders over denken. Vandaar dat ik deze informatie ook even op mijn blogje wil gooien.