21-06-07

Ik wil terug de oude zijn ...

Het moest er eens van komen… de uitbarsting.

Wat ik daarmee bedoel? Wel de laatste maanden gaat het eigenlijk niet zoals ik wil. En wat wil ik dan wel? IK WIL TERUG DE OUDE ZIJN.

‘Veel gevraagd’ zullen jullie zeggen… Ja, misschien wel.

 

Gedurende de laatste maanden voel ik me zowat ‘geleefd worden’ door dokters, kinesitherapeute, tandarts, kaakchirurg, endocrinoloog, oncoloog, sportrevalidatie, … grrrrrr… afspraken alom. Van rust geen sprake meer en wat doe je dan best? Juist, ja … er vandoor gaan gedurende enkele weken om met ons tweeën de nodige rust te hervinden. Terug naar de bron; de natuur in. Dat was tenminste de bedoeling.

 

4 weken zouden we ons afzonderen en met de mobilhome richting Spanje rijden met een tussenstop in Bordeaux bij vrienden. Rustig aan. Niets moet… geen drukte…

Hopen ook, op een beetje zon. De zon die ik zo broodnodig had… niet te veel hoor; een beetje.

Wel, op de ganse 3 weken die we weg waren hebben we 2 dagen zon gehad. 2 dagen dat ik mijn blote armen en benen eens heb getoond.

De bergtocht die ik mezelf had beloofd in de Picos de Europa heb ik aan mij moeten laten voorbijgaan. Kop in de mist – 12 graden – nat, miezerig.

Zo zijn we elke dag een klein stukje verder gereden,  en hebben we veel mooie stukjes Spanje gezien. Veel kerken, monasterios, crypten, paleizen uiteraard… ja, ja bijna allemaal BINNENWERK. Want als het koud is en het regent, dan kan je het beste ergens onderduiken.

 

Doordat we ons telkens verplaatsten deden we zowat de noordroute van de Camino de Santiago – weliswaar op een luxe manier. Met de camper. Liever zou ik het ooit eens te voet doen… the real thing. Stappen door een rijk cultureel erfgoed en de indrukwekkende natuur.

 

En wat we niet voorheen hadden gepland: we bereikten dus Santiago de Compostela. En dan nog wel mèt DE ZON !!!

Ongelooflijk gelukkig was ik. Ik kan het niet verklaren maar … Santiago zat al lang in mijn hoofd. Had er voor ons vertrek nog over gepraat met mijn schoonzus. Ik zou dit ooit eens doen. Niet direct uit geloofsovertuiging. Nee voor mij zou de weg het doel worden…

 

Na Santiago zijn we doorgereisd naar Braga, Ponte de Lima, Viano do Castelo (Portugal) maar ook daar werden we achtervolgd door regenvlagen. Na 14 dagen was het welletjes geweest. Ik sliep heel slecht door de pijn in mijn spieren en gewrichten en overdag kon ik niet echt recupereren ergens in de zon op een terrasje of rustig wandelend, genietend van de mooie natuur.

Zo zijn we stillaan terug naar huis gebold en mijn hoop om die vermoeidheid  eindelijk eens van me af te kunnen schudden was een ijdele hoop. Ik was ontgoocheld toen ik terug thuiskwam; ontgoocheld omdat ik mijn-oude-ik dacht terug te vinden.

 

Dit wil niet zeggen dat we geen mooie vakantie hebben gehad wij tweetjes. Nee, nee. We hadden het samen goed.

 

Na een lange afwezigheid wou ik gisteren mijn Eureka-vriendinnen terug zien. We zouden samen een uurtje wandelen aan de Watersportbaan en daarna een glaasje Cava drinken op de laatste Herceptinebehandeling van C.

Onderweg hebben C. en ik veel gepraat. Over hoe we ons voelen de laatste tijd. Niet de volle 100 % dus… we willen meer kunnen dan we nu ‘nog maar’ kunnen of ‘al’ kunnen. We wilden helemaal niet zielig doen maar we vertelden beiden dat we ons eigenlijk best wel een beetje triestig voelden. Dat er bij wijze van spreken maar een lontje aan het kruitvat moest gestoken worden en... boem!!!

 

Na onze deugddoende babbel krijg ik plots de opmerking van onze  ‘gids’ (zo zal ik haar maar noemen) dat ze 'had gehoord' dat ik eigenlijk te veel doe (ze had me net horen vertellen over mijn 'gedroomde' voettocht naar Santiago... ): reizen, naar vergaderingen gaan (???), op mijn kleinkind passen, enz… dat ze me volgende week een Polarmeter zal geven om aan te doen bij het wandelen en dat die zeker zal beginnen biepen want dat ik over mijn grenzen ga…

 

Ikke  ? Over mijn grenzen? Door te gaan wandelen en te proberen genieten van het leven?

Ik werd me daar nu toch opeens zo boos: mijn opgekropte gevoelens kwamen plotsklaps naar boven en ik heb haar gezegd dat mijn vermoeidheid niets, maar dan ook niets te maken had met de weinige dingen die ik doe; dat ik de dingen die ik doe heel graag doe en er van geniet; dat ik me net een uitgelaten kip voelde die van haar eens rond de Watersportbaan mocht gaan stappen en dan in mijnen zetel moest gaan zitten; of ik geen recht had om terug te willen naar wie ik eens was. Of we dat niet allemaal wilden?

Als ze dan ook nog eens begon dat ze ooit eens klierkoorts had en dan ook moe was en nog zo een paar van die vergelijkingen, dan had ik echt zin om haar te zeggen dat het geen snottebellenverkoudheid was waarvan wij aan het bekomen zijn. 'k Heb toen maar wijselijk gezwegen.

Mens toch! Geef ons toch eens de kans om onszelf te zijn en ik zal zelf wel voelen wat ik kan of wat ik niet kan. We moeten inderdaad naar ons lichaam luisteren. Juist! Maar dat zal ik dan zelf wel doen.

 

Ach, waarschijnlijk heeft ze het allemaal wel goed bedoeld. Maar ze kwam met haar reactie om een verkeerd moment en op een totaal verkeerde manier …

 

Toen ik in Santiago de Compostela stond was ik eigenlijk euforisch. Euforisch omdat ik nog leef en euforisch omdat ik nog dingen kan beleven.

Ik wil mijn leven echt terug in eigen handen nemen en terug aan de slag gaan binnen enkele maanden. Maar daarvoor wil ik eerst zelf m’n grenzen leren kennen.

Ik ben me er wel van bewust dat ik niet meer kan wat ik vroeger kon: om kwart voor zeven vertrekken ’s ochtends, om dan om half acht  ’s avonds thuis te komen en dan nog het huishouden erbij te doen… Nee, nee, het zal doseren worden. Maar die keuze maak ik zelf en daar wordt aan gewerkt

 

Zo, dit moest ik even kwijt.

 

‘k Hoop dat jullie nu genen schrik krijgen van mij; meestal ben ik poeslief !

Commentaren

Ah Lucretia! Ik begrijp het hoor meid! Iedereen wil altijd maar goeie raad geven, maar jij wil gewoon je oude ik terug zijn! En alleen jij zult wel weten wat je aankan en wat niet! Misschien had je het ook wel eens nodig om uit te barsten!
Dikke knuffel!
Liefs

Gepost door: Bientje | 21-06-07

Ah ja... blauw érgeren...dat kan natuurlijk ook! :-)))
Meid wees blij dat je het er lekker eens uit hebt gegooid...daar schrikken wij heus niet van hoor. Je bent al die tijd onder die rottige toestanden zo positief gebleven en vrolijk...lijkt me logisch dat de bom dan wel eens ineens kan barsten!
En je moet doen wat je zelf denkt te kunnen hè...dat kan niemand anders voor je bepalen, dat voel JIJ het beste! En met jouw ingesteldheid wordt het misschien niet helemáál wat het was...maar je gaat een eind in de richting komen denk ik!
Liefs.

Gepost door: mizzD | 21-06-07

*** Ben ik blij dat je eens ontploft bent! Goh dat moet nogal deugd gedaan hebben!
Ik moest nogal lachen met je reactie, inderdaad de morgen van gisteren... zo had ik het nog niet bekeken!

LIefs,
Inge

Gepost door: inge | 21-06-07

groot gelijk! eindelijk eens een uitbarsting die uit de grond van je hart komt en waar jij deugd van had. Alsmaar moet slikken letterlijk en figuurlijk vreet aan je gemoed.En vooral omdat je volgens mij een zelfstandig persoon bent geweest tot je ziekte! Moed houden maar alles een beetje doseren is nu wel de boodschap ,denk ik.
liefs

Gepost door: magda | 21-06-07

Hallo, 'k heb net je reaktie bij Mizz D gelezen. Er kan ook de dag zelf nog ingeschreven worden voor 'Cycle for Life' hoor, da's geen enkel probleem. Het enige wat niet gegarandeerd wordt, is dat er nog lunchpaketten zijn, da's het enige ...
'k hou je er natuurlijk wel aan voor volgend jaar ;-))
Zo'n reakties komen natuurlijk altijd op een 'slecht' moment hé. 't Is inderdaag geen 'verkoudheidje'. Als ik je ergens iet of wat kan helpen met een sportprogramma moet je maar eens roepen (vooral wandelen dan) : ik ben sportinitiator en heb ook diploma's 'sporten met kanker- en andere patienten' enz. Compostella is zeker een uitdaging maar niet onmogelijk, en laat dat metertje maar piepen. Dat gaat bij mij soms ook eens 'in het rood' hoor (regelmatig). Da's trouwens helemaal niet slecht, zolang het binnen de perken blijft, en de enige die dat voelt, ben jij zelf !
Dat triestige gevoel is ook helemaal normaal ... nog eens, 't is geen verkoudheidje waar je na een week weer helemaal bovenop geraakt ! Vooruitgang is vooruitgang, en zelfs al is het misschien allemaal niet snel genoeg naar je zin : het blijft vooruitgang !

Bij mij ligt 'schaduw van de wind' ook klaar om gelezen te worden, maar 't is momenteel zoooo druk. 'k heb hier wel een tof blogske ontdekt, en zal zeker terugkomen, da's beloofd ('k heb hier nog heel wat bij te lezen zie ik)

groetjes,
thierry

Gepost door: thierry | 22-06-07

ach ja mijn polar(eigenlijk een garmin) piept ook regelmatig eens. Het geeft me juist een kick! Die kicks heb ik echt nodig en geven me verdomme een zalig voldaan gevoel. Barst maar eens uit, kan zo goed doen!

Gepost door: beesken | 22-06-07

Die uitbarstingen moet je soms laten gebeuren. Het is toch heel normaal dat je niet altijd positief kan zijn als je al zoveel hebt moeten inleveren en droomt van bepaalde dingen die maar steeds niet willen lukken.
Luister naar jezelf en je eigen lichaam, alleen jij kunt weten wat je kunt en wat niet.
Knuffel!

Gepost door: Elly | 22-06-07

Piekeren? Noem jij dat zo? hahahahahhahahaaaaaaa! Ik lig geregeld in mijn bed te piekeren, maar dan anders...zal ik dan eens hieraan denken...is het piekeren meteen over denk ik! Misschien begint dan het piekeren van jou wel...whahahahhahhahahaaaa!
Liefs.

Gepost door: mizzD | 22-06-07

Even zeggen wat je voelt!!!! Schrijf maar wat je voelt,wij begrijpen het allemaal heel goed!

Gepost door: Maria | 22-06-07

als het eruit moet dan moet het eruit! Dat is toch geen probleem! En wij zijn er om het te aanhoren en daar maken wij toch niet van. Ik kan het best geloven dat je terug de oude wil zijn, je hebt verdorie al een lange weg afgelegd ook hoor, vergeet dat niet!
En dan barst de bom op een verkeerd moment en misschien tegen de verkeerde persoon maar het zal je wel deugd gedaan hebben...
En laat die bom maar af en toe barsten hoor, opgekropt gevoelens zijn ook afmattend, ik kan het weten want ik hou het ook teveel binnenin
veel liefs
a3eindje

Gepost door: a3eindje | 22-06-07

hey Lucrétia het is/was al allemaal zo moeilijk
en toch zijn jullie bewonderenswaardig!
het was dan ook niet gepast van haar,
groot gelijk dat je even je zegje deed.
Lieve zonnekes nog
want ik kom eigenlijk afscheid nemen
je leest wel waarom he!?
doeiie en tot ziens.

Gepost door: Sunny-Kay | 22-06-07

af en toe eens je gedacht zeggen kan nooit geen kwaad, soms moeten de emoties eruit en dan gaat het meestal wel beter. vele groetjes

Gepost door: sylvie | 22-06-07

Goeie avond,
Ik ben hier een tijdje niet meer op bezoek geweest hè.
Sorry daarvoor.
Ik zit met een nek die terug vast zit en kan zo niet lang op de pc zitten.
Maar vanavond doe ik dan toch een poging om hier eens wat bij te lezen.
Sorry als mijn volgend bezoekje op jouw blog nog even zal duren maar ik ben je daarom niet vergeten hoor.

Af en toe moet je eens alles van je neerschrijven hè.
En wij zullen het wel lezen hoor.
Ik kom je alvast een fijn weekend toewensen en hopelijk met wat mooier weer of we nu al gekregen hebben.
Lieve groetjes.
Angélique

Gepost door: Angélique | 22-06-07

Lucretia Laat de frietjes maar smaken ik moet nog een beetje wachten hoor.
Want zo te horen is de rally nog bezig af en toe hoor ik de helikopters en wagens.
Smakelijkkkkkkkkkkkk

Gepost door: Angélique | 22-06-07

Way to go, Lucretia.
Gek, gewoon wat empathie en niet telkens ongevraagd advies (hoe goed ook bedoeld), dat zou fijn zijn.
Inderdaad, je leven terug willen, dingen doen die je graag deed, nog steeds doet... jezelf kunnen zijn. En het ook eens tegen iemand zeggen waar het op staat.
Prettig weekend!

Gepost door: sodade | 22-06-07

goed geraden hoor! ja Wina en ik hebben jaren samen op de avondschool banken gezeten . Met twee aan één pc. Dikwijls lachen geblazen en we missen die lessen een beetje. We hebben samen al veel cursussen gevolgd ,maar nu weten we precies niet meer wat ,het moet nog interessant blijven vind ik en niet zo maar een les gaan volgen .
Voel je je al wat beter ?in de zin van opgelucht zijn.
Groetjes en hopelijk een droog weekend! Wij hebben maar even op dat terras moeten zitten ,vlak daarna weer stortvlagen zoals de hele dag tenandere.

Gepost door: magda | 22-06-07

Lucretia ik vind die uitbarsting positief. Jij moet doen waar jij je goed mee voelt. Wel spijtig van dat rotweer, zou ik ook hebben. Dikke knuffel viv

Gepost door: viv | 22-06-07

Gooi het er maar uit Lieve Lucretia.
Goed zo gooi je ergenissen er maar uit. Ik kan het me heel goed voorstellen en dan die bemoeierige mensen. Of mensen die denken dat je nu ineens alles weer kunt. Je bent toch niet meer ziek zeggen ze dan. Wat bijzonder naar Santiago, het staat ook bij mij op het lijstje. Ik wens je het allerbeste en gewoon naar je zelf blijven luisteren. Liefs van Jessy

Gepost door: jessy | 23-06-07

De commentaren zijn gesloten.