29-06-07

Weefsnitje en de dweven zergen ...

Vanavond gingen mijn ventje en ik een hapje eten in 't ideaal - een restaurantje waar we graag vertoeven.

Ik ben geen 'drinker' en meestal houd ik het maar bij 1 glaasje witte wijn  - zo ook vanavond!

Tenminste, dat denk ik toch...

Onder de borden lag deze keer een onderlegger met daarop een paar figuurtjes die ik meende te herkennen: sneeuwwitje en hier en daar een dwergje - een beetje 'flou' gedrukt - en een tekst erop.

Ik dacht: "die neem ik mee om ooit eens voor te lezen aan Rune."

Nu zit ik hier net die tekst te lezen maar ik begrijp er geen bal van. Misschien heb ik dan toch een beetje te veel wijn gedronken deze keer?? Of misschien ben ik wel dat sprookje verleerd?? Oefenen dus, veel oefenen nog...

Lees maar eens mee!

Weefsnitje en de dweven zergen

Er leefde eens, veel her weg in een krachtig pasteel, een scheel

hoon meisje en dat scheel hoon meisje heette Weefsnitje.

Maar in dat krachtig pasteel woonde nog iemand: de biefstoeder,

de moze biefstoeder van Weefsnitje.

En iedere dag trok zij haar kloenste scheetje aan, en dan ging ze

voor het wiegeltje staan, en dan zei ze: “Wiegeltje,

Wiegeltje aan de spand, wie is de vroenste schouw van lans het gand?”

En dan antwoordde dat wiegeltje: “Biefstoeder, je bent scheel hoon, maar

Weefsnitje is muizendschaal doner dan jij.”

En dan werd die moze biefstoeder beeds stozer.

En op dekere zag, ging zij vrorgens smoeg naar de joze bager. “Joze bager” zei

ze, “jij gaat Weefsnitje nidkappen en haar achterlaten in het wonkere doud.”

En de joze bager, de leersmap, die had een klare zijk op de kaak. Hij was vroeger

nog matroos geweest en had zeven jaren op zijn slip gescheten.

De joze bager dus sprong op zijn perk staard, pakte zijn wietgescheer en met zijn

klatte zoten smeet hij Weefsnitje in het wuikgestras.

En Weefsnitje, ocharme, zat daar te schruilen van de hik.

Het zat daar vol met woute stolven. Maar toen kwamen

daar uit het heupelkrout de dweve zergjes die ergens wiep in het doud in een

harig kutje woonden. Zij zagen Weefsnitje liggen en, met verkrachte eenden,

brachten zij Weefsnitje naar een haddenstoelen puisje.

Toen kwam daar opeens de prone schins voorbij, ook al pezeten op een

perk staard, eigenlijk een pimmelschaard.

Hij zag Weefsnitje liggen, want zij lag daar in een klazen gist. Zij had zich immers verslikt in een fut struik van de houte steks.

En de prone schins werd natuurlijk zapelstot van Weefsnitje; hij streek haar kak in de ogen en muste haar recht op haar kont. Hij nam haar mee, zij trouwden veel en hadden lange kinderen en gaven een groot kannepoekenfeest.

Misschien ga ik toch maar beter slapen nu... ook een goede nacht allemaal.

28-06-07

Twee borsten ...

5669tweeborstenGisterenavond kwam ik thuis van een dagje Gent met Beesken en ik vond 'Twee borsten' in een plastic zakje aan mijn voordeur bengelen. Nee, het is niet wat jullie denken ...  het gaat over het nieuwe boek van Dr. Moustapha Hamdi - Anna Luyten en Lieve Blancquaert met als titel "Twee borsten - reconstructie van een vrouw".

A'ke bracht het me, en vermits de vogel gaan vliegen was liet ze het voor mij achter...

Dr. Hamdi zou me oorspronkelijk opereren eind 2005 maar vertrok na mijn eerste consultatie voor 3 maanden naar Indië. Daar stond ik dan - beduusd en verweesd...beetje boos ook, want daardoor werd alles nog maar eens (voor de zoveelste keer) vertraagd. Hij verwees me toen door naar z'n collega Dr. Roche en zij heeft toen de 'klus' (prachtig) geklaard...

En nu... zoveel maanden later is daar zijn boek. 'k Had het eigenlijk eerder willen lezen; het moment dat ik het echt nodig had. Gelukkig gaf hij me toen een lijst met namen van 'ervaringsdeskundigen' - vrouwen die door hem werden geopereerd en eentje ervan heb ik toen opgebeld...

Ik kan het boek aanraden aan eenieder die tegerlijkertijd een informatief boek wil over borstkankertherapie maar ook over borstreconstructie.

Dit boek laat vrouwen aan het woord over hun ziekte, over de manier waarop ze de diagnose 'kanker' verwerkten, over het verlies van een borst en het herwinnen van een borst. Knack-journaliste Anna Luyten en fotografe Lieve Blancquaert portretteren acht vrouwen die na hun amputatie besloten om hun verloren borst te laten reconstrueren met eigen weefsel uit rug en onderbuik. Nooit meer echt hetzelfde als tevoren, maar toch een herwonnen zelfvertrouwen.

Borstbeelden is in woord én beeld een uitzonderlijk oprecht en openhartig verhaal over vrouwelijke littekens en hoe die verzacht kunnen worden. De behandelende chirurg, prof. dr. Moustapha Hamdi, schreef een verhelderende uiteenzetting over de praktijk, met assistentie van zijn team aan het UZ Gent.


Anna Luyten studeerde wijsbegeerte, literatuurwetenschappen en theaterwetenschappen. Zij is journaliste bij het weekblad Knack, waarvoor ze reportages en interviews maakt. Van 1999 tot 2006 was zij juryvoorzitter van de Gouden Uil literatuurprijs. Voor Canvas maakte ze diverse programma's zoals 'Het Verloren paradijs' en portretten van onder meer Julien Schoenaerts, Dora Van der Groen, Raoul Servais, Roger Raveel, Octave Landuyt en Gal.

Moustapha Hamdi (°1967) studeerde geneeskunde aan de universiteit van Damascus (Syrië), waarna hij naar België kwam om zich te specialiseren in plastische chirurgie. In 1997 studeerde hij af aan de ULB en kreeg een beurs voor Glasgow (Schotland), waar hij zich een jaar lang specialiseerde in borstreconstructie. Ook in Atlanta (VSA) vervolmaakte hij zich zowel in borstchirurgie als in plastische chirurgie. Hij vestigde zijn praktijk voor borstchirurgie binnen de befaamde afdeling Plastische Chirurgie van het UZ Gent, waar hij al zeven jaar deel uitmaakt van de staf.

Lieve Blancquaert (°1963) is freelance fotografe. Zij begon haar carrière in 1985 en werkt(e) sindsdien voor diverse dag- en weekbladen (Knack, Weekend Knack, De Morgen, De Standaard Magazine, De Volkskrant, Elsevier Magazine). Zij behoort al jarenlang tot de top van de persfotografen. Haar beelden sieren ook tal van boeken en fotocampagnes in binnen- en buitenland, en tentoonstellingen op haar naam zijn steevast spraakmakend. Samen met journaliste Annemie Struyf (Weekend Knack) publiceerde zij de bestsellers A la limite, Insjallah mevrouw en Mijn status is positief.
(bron)

ISBN: 978 90 5466 965 4 Globe

26-06-07

 

Af en toe zal ik hier een postje plaatsen over onze vakantie in Spanje en Portugal. Niet echt chronologisch want dan ben ik een maand aan het schrijven en liggen jullie allang in slaap; maar zo lukraak momenten die ik oppik en een beetje documenteer.

Na een dagje bij Christiane - een vriendin in Bordeaux - vertrokken we met goede hoop (vooral op goed weer...) richting Spanje. De eerste stad die we aandeden was San Sebastian. Al veel gepasseerd vroeger, maar nooit echt zin gehad om even halt te houden. De regen hield ons toen niet echt tegen om de stad eens te verkennen. Maar ja, zondag... dus niet veel open. Op het eind van de dag was de stadskaart kliedernat net zoals wij. Dus met snelle tred terug naar de mobilhome. Die zou ons wel naar betere oorden brengen. Dachten we toen nog ...

Die avond zijn we nog doorgereden tot San Vicente waar we een rustige nacht doorbrachten en de volgende ochtend werden we wakker met het zonnetje. Voor we naar Comillas vertrokken wilden we die dag de valleien .... doorkruisen. Een speciaal gebied waar er nog een soort 'berbervolk' leeft.

11:25 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook

25-06-07

Bijgepraat ...

 

P1050538P1050537P1050536

24juni2007P1050531

 

 

 

 

Zo, we kunner er weer tegen voor een paar weken. Alle laatste nieuwtjes werden geupload, de laatste roddeltjes verteld, onze pijntjes besproken, foto's van de kleinkinderen bekeken (Roos) en mijn kleinkindje werd live bewonderd. (foto van Rune en mij werd gisteren genomen...vandaag vergeten!)

Kim en Rune hadden de wafelgeur ergens opgesnoven en waren daarop afgekomen.

Opnieuw een mijlpaal in het leventje van Rune: ze proefde voor het eerst de wafels van oma!

Sinds ze werd geopereerd had ze niks geen boterhammetjes, koekjes, ed. mogen sabbelen (nee, niet knabbelen want ze heeft nog maar 1 tandje...) en vanaf vandaag kan ze terug zachte dingen beginnen eten. Wat is er dan lekkerder dan die boterhammetjes? Juist, ja... de zachte randjes van oma's wafels. Njammie, njammie.

25juni2007P1050541

Vanmorgen was ze op controle bij de kaakchirurg. Er kan niet worden bevestigd of het verhemelte na de sluiting volledig dicht is gebleven. Is niet goed te zien. Afwachten nog tot september tot haar volgende controle door het schisisteam.

En nog groot nieuws!!!! De spalkjes werden weggenomen. Rune kan haar armpjes eindelijk opnieuw vrij bewegen en ik denk dat ze vanavond zalig zal slapen; ze kan nu terug zelf haar knuffeltje tegen haar snoetje duwen.

Gebruiksaanwijzing ...

In afwachting dat de 3 ladies hier arriveren (zie vorig postje) nog gauw een berichtje ivm Rune.

Toen Kim Rune gisteren bracht, zat er wel degelijk een ‘gebruiksaanwijzing’ om Rune te verzorgen in de pamperzak ! Zelfs een barcode werd afgeleverd (ik kan die barcode niet weergeven omdat ik niet over het lettertype beschik - vandaar een 'gegoogelde' barcode). Kim is altijd wel te vinden voor een grapje !!

Jullie moeten maar eens meelezen.

 

‘Gebruiksaanwijzing’ voor Rune

 

20040304_barcode

-          12u: groentenpap met lepeltje

ongeveer 15 à 20 seconden opwarmen in microgolf, daarna een koffielepeltje vetstof toevoegen. Graag checken of het niet te warm is, anders is 't  piekepiek…

 

-       15u: yoghurt met lepeltje:  Rune eet 1 tot anderhalf potje

 

-       na het eten goed laten drinken om haar mondje te spoelen, ook tussendoor heel veel laten drinken

 

-       Rune slaapt thuis meestal tussen 10u30 en 12u00 en tussen 13u30 en

     15u00. Na haar yoghurtjes slaapt ze niet meer. Dit moet niet zo bij jullie, ’t is maar een leidraad.

 

-       tip om haar slaapzak of jasje aan te doen: al zittend. Anders kan je haar armpjes er niet in krijgen met die spalkjes aan  

 

-       voor het slapen even kijken of de veiligheidsspelden nog steeds dicht zijn(anders is ’t ook piekepiek)

 

-       indien jullie gaan wandelen en het is (wonder boven wonder) zonnig: haar bovenlipje insmeren met zonnecrème. Deze zit in haar pamperzak

 

Misschien moet ik nu ook nog op zoek gaan naar zo'n barcodelezer. Dan hoeft Kim dit niet meer allemaal op te schrijven voor mij. Even scannen en huppekee: de code vertelt ons dan wanneer Rune pipi zal doen, hoeveel melk, groentenpap ... er in gaat, wanneer ze wil slapen of wanneer niet...

Het wafelbeslag staat klaar met de verse frambozen en de slagroom... straks wordt het smullen hier. Ook een flesje Cava ligt te chillen ...

Ik kom straks nog even de foto's van onze 'kletsparty' uploaden.

Koffieklets ...

Vanmiddag hoog bezoek! 3 dames van onze 'Italiëvriendengroep' komen 'bijkletsen'.

Hoog tijd, want wachten tot november kunnen we niet. Zou niet goed zijn...

In november gaan we samen traditioneel een 5-tal dagen naar Italië en als ze ons laten wachten tot dan, dan vrees ik dat de gids ons af en toe tot de orde zal moeten roepen...

We hebben zoveel te vertellen dat ik hoop dat we voor 12 uur vannacht in ons bedje zullen liggen.

'k Zal ze straks verrassen op een lekker dessert bij de koffie. Wat? Dat vertel ik later. Misschien lezen ze mee en dan is het geen verrassing meer hé.

Ik wil hen, en ook de andere mensen van onze vriendengroep, bij deze nogmaals bedanken voor alles wat ik aan hen heb en heb gehad tijdens mijn ziekte: de steun, de warmte, de vriendschap, de 'support', de mailtjes, de kaartjes, de telefoontjes, het-er-gewoon-zijn!

samp9ada5ae3c4046a69

 

Aan iedereen een fijne maandag!

24-06-07

Voor en na ...

Als kindjes bij de oma worden afgeleverd zien ze er meestal 'afgeborsteld' uit... Heel netjes de haartjes gekamt zoals op de eerste foto.

24juni2007100_0533

Het resultaat bij aflevering aan de mama zie je hieronder. Het was echt wel oefenen om de haartjes in de goede richting te krijgen na haar badje! Hahahaha

Volgende keer een gebruiksaanwijzing meegeven hé Kim!!

 

24juni2007100_052724juni2007100_052824juni2007100_0529

Busje komt zo ...

Vandaag is Rune hier! Een ganse dag.

14 dagen niet goed slapen dat vreet aan een jonge mama.

Omdat Rune’s armpjes nog steeds in braces (spalken) zitten, slaapt ze niet goed door.

 

’s Nachts probeert ze zich om te draaien en ze belandt steevast op haar buik met haar armpjes wijd open ‘gestrekt’. Ze kan dan de slaap moeilijk hervinden en mama (of papa) moet opstaan om haar opnieuw goed te leggen.

 

Dus werd deze jonge mama naar huis gestuurd om eens een dagje te cocoonen. Een beetje genieten van het alleen zijn. Kan zo deugd doen. Warm badje nemen – een beetje niksen of net iets doen waar je anders niet toe komt.

 

Heb opa naar de zolder gestuurd om DE BUS te gaan halen. Ooit kocht ik een busje in tentzeil omdat er kindjes van een vriendin kwamen spelen. Werd eigenlijk maar 1 of 2 keer gebruikt en daarna naar de zolder verbannen. Tot vandaag!

 

Vanaf vandaag zal DE BUS dus heel dicht in de buurt worden gestald. De uitdrukking ‘busje komt zo’ zal hier regelmatig klinken want Rune was er meteen weg van. Met een speelkleedje er in was het een lekker warm plekje.

Jammer dat het zonnetje niet scheen. Het zou anders fijn zijn geweest haar in de schaduw van de treurberk in haar bus te laten spelen.

 

Het is (hopelijk) de laatste dag dat Rune de armspalkjes moet dragen. Morgen op controle bij de kaakchirurg en we hopen dat die goed nieuws te melden heeft.

De kans zit er namelijk in dat het verhemelte terug voor een deel is opengegaan. Afwachten tot morgen dus en hopen dat ze snel zal bevrijd zijn van die ondingen.

Momenteel heeft ze ook heel veel jeuk aan haar neusje (waarschijnlijk is dit door de heling van de operatiewonden) en probeert ze met haar gezichtje ergens tegenaan te wrijven om de jeuk weg te nemen.


 

24juni2007100_047424juni2007100_047524juni2007100_0477100_047824juni2007

 

 

 

 

 

 

 

 

 

24juni2007P105051124juni2007P105051724juni2007P105051524juni2007P1050516

 

 

 

 

 

 

 

 

 

24juni2007P1050513

23-06-07

Fotoreeks Santiago de Compostela ...

 

 

 

00:39 Gepost door Lucretia in Reizen | Permalink | Commentaren (10) | Tags: santiago de compostela, spanje, spain |  Facebook

22-06-07

Santiago de Compostela ...

Om onderstaand postje een beetje te illustreren - althans wat het reizen betreft - plaats ik hier enkele van de vele foto's (4300 in totaal) die we maakten tijdens onze rondreis in Spanje.  Deze foto's werden gemaakt in Santiago de Compostela.

IMG_4686

IMG_4634

IMG_4609

IMG_4601
 
IMG_4646

Aan iedereen een prettig weekend en speciaal voor mizzD's tieltslaande tellertje (100.000 bezoekers telde die vandaag !!) plaats ik hier een typisch Nederlands bloemetje. Gefeliciteerd mizzD maar ook bedankt! Bedankt omdat je me zo dikwijls aan het lachen maakt en het leven van de lichte kant laat zien. Jij bent een van de vele mensen die me dagelijks een beetje zon stuurt.

IMG_7236

21-06-07

Ik wil terug de oude zijn ...

Het moest er eens van komen… de uitbarsting.

Wat ik daarmee bedoel? Wel de laatste maanden gaat het eigenlijk niet zoals ik wil. En wat wil ik dan wel? IK WIL TERUG DE OUDE ZIJN.

‘Veel gevraagd’ zullen jullie zeggen… Ja, misschien wel.

 

Gedurende de laatste maanden voel ik me zowat ‘geleefd worden’ door dokters, kinesitherapeute, tandarts, kaakchirurg, endocrinoloog, oncoloog, sportrevalidatie, … grrrrrr… afspraken alom. Van rust geen sprake meer en wat doe je dan best? Juist, ja … er vandoor gaan gedurende enkele weken om met ons tweeën de nodige rust te hervinden. Terug naar de bron; de natuur in. Dat was tenminste de bedoeling.

 

4 weken zouden we ons afzonderen en met de mobilhome richting Spanje rijden met een tussenstop in Bordeaux bij vrienden. Rustig aan. Niets moet… geen drukte…

Hopen ook, op een beetje zon. De zon die ik zo broodnodig had… niet te veel hoor; een beetje.

Wel, op de ganse 3 weken die we weg waren hebben we 2 dagen zon gehad. 2 dagen dat ik mijn blote armen en benen eens heb getoond.

De bergtocht die ik mezelf had beloofd in de Picos de Europa heb ik aan mij moeten laten voorbijgaan. Kop in de mist – 12 graden – nat, miezerig.

Zo zijn we elke dag een klein stukje verder gereden,  en hebben we veel mooie stukjes Spanje gezien. Veel kerken, monasterios, crypten, paleizen uiteraard… ja, ja bijna allemaal BINNENWERK. Want als het koud is en het regent, dan kan je het beste ergens onderduiken.

 

Doordat we ons telkens verplaatsten deden we zowat de noordroute van de Camino de Santiago – weliswaar op een luxe manier. Met de camper. Liever zou ik het ooit eens te voet doen… the real thing. Stappen door een rijk cultureel erfgoed en de indrukwekkende natuur.

 

En wat we niet voorheen hadden gepland: we bereikten dus Santiago de Compostela. En dan nog wel mèt DE ZON !!!

Ongelooflijk gelukkig was ik. Ik kan het niet verklaren maar … Santiago zat al lang in mijn hoofd. Had er voor ons vertrek nog over gepraat met mijn schoonzus. Ik zou dit ooit eens doen. Niet direct uit geloofsovertuiging. Nee voor mij zou de weg het doel worden…

 

Na Santiago zijn we doorgereisd naar Braga, Ponte de Lima, Viano do Castelo (Portugal) maar ook daar werden we achtervolgd door regenvlagen. Na 14 dagen was het welletjes geweest. Ik sliep heel slecht door de pijn in mijn spieren en gewrichten en overdag kon ik niet echt recupereren ergens in de zon op een terrasje of rustig wandelend, genietend van de mooie natuur.

Zo zijn we stillaan terug naar huis gebold en mijn hoop om die vermoeidheid  eindelijk eens van me af te kunnen schudden was een ijdele hoop. Ik was ontgoocheld toen ik terug thuiskwam; ontgoocheld omdat ik mijn-oude-ik dacht terug te vinden.

 

Dit wil niet zeggen dat we geen mooie vakantie hebben gehad wij tweetjes. Nee, nee. We hadden het samen goed.

 

Na een lange afwezigheid wou ik gisteren mijn Eureka-vriendinnen terug zien. We zouden samen een uurtje wandelen aan de Watersportbaan en daarna een glaasje Cava drinken op de laatste Herceptinebehandeling van C.

Onderweg hebben C. en ik veel gepraat. Over hoe we ons voelen de laatste tijd. Niet de volle 100 % dus… we willen meer kunnen dan we nu ‘nog maar’ kunnen of ‘al’ kunnen. We wilden helemaal niet zielig doen maar we vertelden beiden dat we ons eigenlijk best wel een beetje triestig voelden. Dat er bij wijze van spreken maar een lontje aan het kruitvat moest gestoken worden en... boem!!!

 

Na onze deugddoende babbel krijg ik plots de opmerking van onze  ‘gids’ (zo zal ik haar maar noemen) dat ze 'had gehoord' dat ik eigenlijk te veel doe (ze had me net horen vertellen over mijn 'gedroomde' voettocht naar Santiago... ): reizen, naar vergaderingen gaan (???), op mijn kleinkind passen, enz… dat ze me volgende week een Polarmeter zal geven om aan te doen bij het wandelen en dat die zeker zal beginnen biepen want dat ik over mijn grenzen ga…

 

Ikke  ? Over mijn grenzen? Door te gaan wandelen en te proberen genieten van het leven?

Ik werd me daar nu toch opeens zo boos: mijn opgekropte gevoelens kwamen plotsklaps naar boven en ik heb haar gezegd dat mijn vermoeidheid niets, maar dan ook niets te maken had met de weinige dingen die ik doe; dat ik de dingen die ik doe heel graag doe en er van geniet; dat ik me net een uitgelaten kip voelde die van haar eens rond de Watersportbaan mocht gaan stappen en dan in mijnen zetel moest gaan zitten; of ik geen recht had om terug te willen naar wie ik eens was. Of we dat niet allemaal wilden?

Als ze dan ook nog eens begon dat ze ooit eens klierkoorts had en dan ook moe was en nog zo een paar van die vergelijkingen, dan had ik echt zin om haar te zeggen dat het geen snottebellenverkoudheid was waarvan wij aan het bekomen zijn. 'k Heb toen maar wijselijk gezwegen.

Mens toch! Geef ons toch eens de kans om onszelf te zijn en ik zal zelf wel voelen wat ik kan of wat ik niet kan. We moeten inderdaad naar ons lichaam luisteren. Juist! Maar dat zal ik dan zelf wel doen.

 

Ach, waarschijnlijk heeft ze het allemaal wel goed bedoeld. Maar ze kwam met haar reactie om een verkeerd moment en op een totaal verkeerde manier …

 

Toen ik in Santiago de Compostela stond was ik eigenlijk euforisch. Euforisch omdat ik nog leef en euforisch omdat ik nog dingen kan beleven.

Ik wil mijn leven echt terug in eigen handen nemen en terug aan de slag gaan binnen enkele maanden. Maar daarvoor wil ik eerst zelf m’n grenzen leren kennen.

Ik ben me er wel van bewust dat ik niet meer kan wat ik vroeger kon: om kwart voor zeven vertrekken ’s ochtends, om dan om half acht  ’s avonds thuis te komen en dan nog het huishouden erbij te doen… Nee, nee, het zal doseren worden. Maar die keuze maak ik zelf en daar wordt aan gewerkt

 

Zo, dit moest ik even kwijt.

 

‘k Hoop dat jullie nu genen schrik krijgen van mij; meestal ben ik poeslief !

18-06-07

Beroepsmisvorming ! ?? ...

Toen ik vorige week donderdag in de kerk zat voor de begrafenis van mijn nonkel  Achiel moest ik opeens aan nog een voorval denken die hij wel grappig had gevonden…

15 jaar lang was ik vertegenwoordigster  -  eerst in mondverzorgingsproducten en daarna voor orthodontische materialen en zodoende doorkruiste ik bijna dagelijks het land  met mijn autootje. Als je zo overdenkt hoeveel kilometers ik onder de wielen had dan moet ik een paar maal de aarde helemaal zijn rondgereden. (dit werd trouwens eens berekend de eerste 7 jaar dat ik die job deed…) Ik rijd heel graag met de wagen maar ik probeer wel veilig te rijden en zo dus draag ik ook ALTIJD de veiligheidsgordel. Het is een automatisme; zodra ik in de wagen stap zit ik ‘klikvast’.

Op een dag moesten we met ons gezin naar een Communiefeest – ook naar de Mis. Kim, mijn dochter zat naast me in de kerk… Op een bepaald moment moesten we allemaal gaan staan om dan na enkele minuten terug te gaan zitten.  Toen ik dat deed – gaan zitten – ging ik met mijn rechterhand over mijn linkerschouder en maakte ik een paar maal een  ‘trekkende beweging’ – in het ijle uiteraard – om zogezegd mijn veiligheidsgordel aan te doen. Kim zag me bezig en op  het zelfde moment keken we elkaar aan … we zijn toen eigenlijk niet meer gestopt met lachen.

Nonkel Achiel, ik vermoed dat jij nu ook met een big smile naar beneden kijkt en ik hoop dat je het me niet kwalijk neemt dat ik donderdag niet altijd zo aandachtig de mis heb mee gevolgd. Ik was afgeleid door dat ‘tandengedoe’ en ik nam eigenlijk liever afscheid van jou met een glimlach!

primagordel

22:37 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (19) | Tags: humor, glimlach, nonkel achiel, smile |  Facebook

16-06-07

Don't smile! Gebit gezocht! ...

Donderdag begrafenis van nonkel Achiel. Speciale man was hij.  Steeds vrolijk, vol van humor en hij kon moppen tappen als de beste. Bracht 12 kinderen groot en had een mooie oude dag. Toen ik in mijn apenjaren was – 14-15-16 jaar (ja... heeft lang geduurd hé die apenjaren) – was ik heel veel bij hen thuis . Het stak er niet op eentje en zowel mijn tante (de zus van mijn ma) als nonkel waren altijd blij als er nog eens een ‘nieuw’ gezicht bijkwam.

Dus donderdagochtend… het begon al goed. Verslapen !! Gelukkig net op tijd klaar om een andere tante op te halen en naar de kerk te rijden.  Dacht ik…

hm… hoe zal ik het vertellen:

Wel sinds enkele weken draag ik een tijdelijk gebitje (met 2 tanden erop!!). Het zit zo: door ontstekingen op mijn kaakbeen verloor ik een paar tanden en heb ik een maand geleden implantaten laten plaatsen. Dat moet nu een 4-tal maanden helen alvorens er definitief nieuwe ‘tanden’ worden opgeplaatst. Omdat het geen zicht is (als ik lach heb ik aan de zijkant geen tanden meer…) heb ik dus dat voorlopige kunstgebit. Jullie horen me waarschijnlijk al afkomen… Juist, ja…. Net voor het buitenstappen controleer ik nog eens alles en oeps…. Gebit vergeten insteken. Maar waar is dat gebit nu gebleven… overal gezocht, keuken, badkamer, slaapkamer en terug over en weer om daar ook alle afvalemmers te controleren. Het zweet brak me uit…  Niet te vinden!

Dan maar zonder tanden… niet lachen dus vandaag.

Eenmaal aan de kerk aangekomen reed ik me klem op een parking. Eén of andere ‘kwiet’ had midden op de doorrijstrook zijn brommer geparkeerd.  ‘k  Zou dat wel snel even oplossen en even dat onding verplaatsen. Geen beweging in te krijgen want ten eerste veel te zwaar en ten tweede het stuurslot stond op. Gelukkig kwam er een lieve politieagent toegesneld en hebben we dit samen opgelost.

Goed daar zat ik dan zonder tanden (nee… niet ‘met mijn mond vol tanden’) en dat gaf mij zo’n onbehaaglijk gevoel. Je denkt dan dat iedereen het ziet en in plaatst dat je dan tegen iedereen een glimlachende goedendag zegt kon er deze keer slechts een mompelend groetje vanaf. Nu ja, de meeste zullen niks hebben gemerkt want tenslotte was het geen feest waar we naartoe gingen.

In de kerkdienst dacht ik plots dat nonkel Achiel dat wel grappig zou hebben gevonden en er zeker – waar iedereen bij was – een toespeling zou over hebben gemaakt.

Eenmaal terug thuis ben ik terug alles beginnen ondersteboven halen, mij afvragend wat ik deed de avond ervoor. Alles chronologisch aflopend kwam ik bij het schoonmaken van de spinazie, het eten van een  paar Winegums en het verorberen van een kiwi. Juist ja, plots had ik het. Eten van snoep met een kunstgebit in, dat gaat dus niet samen. Kleverig boeltje… Dus had ik het gebitje tijdelijk in een keukenpapiertje gedraaid en naast me op het aanrecht  gelegd.

Nu moet je weten dat ik voor heel veel zaken in de keuken keukenpapier gebruik; zo ook als ik een kiwietje schil. En plots ging het licht branden: die tandjes van me moesten in de groenbak zijn terechtgekomen samen met de kiwischillen en de spinaziesteeltjes...

Kwartiertje later komt mijn ventje met de vondelingen aan. Blinkend, want hij had ze heel goed afgespoeld. Voor mij nog ruim niet voldoende natuurlijk. Die vlogen in hun doosje met een Corega Tab hopend dat het gebruis hen zou verlossen van alle kwaad! Amen.


Smile ! It increases your face value!

Smile_small

hm... OK! Not always!

13-06-07

Bey, bey ziekenhuis ...

Vanmiddag ben ik alweer geschrokken hoe snel een kind soms recupereert van een ingreep, operatie...

Ik kon niet snel genoeg in het ziekenhuis zijn vanmiddag; zo nieuwsgierig was ik hoe het was met onze kleine pruts. Denkend dat ze - zoals gisteren nog - enkel op haar rugje of op haar zij kon liggen en ook een beetje vrezend dat ze helemaal niks met haar armpjes kon doen door die vervelende braces was ik enorm verrast dat kleine Rune volop in de weer was in haar bedje. Ze trok zich recht op haar knietjes aan de spijlen van het bed; probeerde te kruipen (uiteraard met gestrekte armpjes...), gooide haar speelgoed weg, enz.

Gisterenavond vond ik ze al heel 'goed' na toch wel een langdurende zware ingreep maar vandaag was mijn verbazing nog groter. Kim en Vincent die gevreesd hadden voor 14 problematische dagen moesten ook tot hun verwondering vaststellen dat alles veel beter verliep dan verwacht. Zoveel te beter natuurlijk.

Vanavond toen ik nog even opbelde naar Kim bleek ze net te zijn thuisgekomen.

Hopelijk gaat het de komende dagen zo verder en lukt het een beetje met eten. Voorlopig lukt het nog niet met de fles melk te drinken. Er wordt dus ofwel met een lepeltje ofwel met een injectiespuit (zonder naald uiteraard...) melk in haar mondje gedaan. Groentenpap en kaasjes gaan er ook al weer in.

Hieronder komt een fotoreportage die ik vandaag maakte in het ziekenhuis. Jaja, oma is nog steeds met haar digitaaltje op stap. Ze kan het niet laten.

 

 

Rune was heel blij met de knuffel-Bumba en de stoffen puzzel van Bumba die ik haar meebracht. (Mocht ik niet doen van Kim maar ik kon ook dat niet laten...) Rune is zo verzot op dat figuurtje van Studio 100... 'k Zal moeten opletten dat ik haar niet te veel verwen maar Kim zal het me wel tijdig zeggen als ik overdrijf.

Update: ik vergeet hier nog iets heel belangrijks te vermelden. Er was gisteren een verwarring ontstaan over het al dan niet volledig gesloten zijn van het verhemelte van Rune. Gelukkig is het in één keer kunnen gesloten worden, op één klein gaatje na; maar dat blijkt normaal te zijn. Dat kleine openingetje blijft voorlopig en zal bij een latere ingreep worden dichtgemaakt.

ps: ik probeer regelmatig bij de bloggertjes 'langs te komen' en een reaktie te plaatsen. Helaas zal ik het over een aantal dagen moeten verdelen, maar ik vergeet jullie niet hoor!

12-06-07

Operatie Rune ...

Oef… een pak van ons hart! De operatie van Rune is achter de rug. Meer dan 3 uur heeft het geduurd. Kim is met haar mee gemogen in de operatiezaal (in vol ornaat: schort – muts en overschoenen) en is bij Rune kunnen blijven tot ze insliep.

Toen ik het hoorde kreeg ik echt een wee gevoel in mijn maag. Je kindje zo een masker (voor de verdoving) op het mondje zien zetten ... Rune werd blijkbaar heel bleek en weende stilletjes en plots vielen haar oogjes dicht. Brrrrrr… echt sterk van Kim! Voor Rune verliep op die manier natuurlijk alles rustiger. Ze moest niet meteen mee met een vreemde ‘meneer’ of ‘mevrouw’.

 

Kim en papa Vincent hebben samen gewacht tot ze terug wakker was.

 

Rune had toch vrij veel pijn bij het ontwaken, maar gelukkig kreeg ze snel een pijnstiller via het infuus toegediend. Toen ik vanavond nog even langsliep in het ziekenhuis kon er wel al een lachje vanaf en straalden haar oogjes toen ze me zag.

Tante M. (mijn zus) was ook mee. Voor haar moet het een déjà-vu geweest zijn. Mijn neefje (19 jaar nu) werd ook geboren met schisis en onderging ook een aantal operaties…

 

Momenteel is er nog geen echte duidelijkheid of het volledige verhemelte gesloten werd. Daar zullen we morgen meer duidelijkheid over hebben. We hopen hier echt van wel want indien dit niet het geval is dan blijft er alsnog een kleine opening in het verhemelte waardoor ze dan toch een ‘spraakplaatje’ zal moeten dragen en een tweede operatie zal nodig zijn.

 

Zoals jullie zullen zien op de foto’s, moet Rune een brace dragen aan elk armpje. Ze mag nl. 14 dagen niet met haar handjes aan haar mondje kunnen. Ik ben benieuwd wat dat zal geven. Doordat ze op die manier haar armpjes niet kan plooien kan ze ook haar knuffeltje niet tegen haar gezichtje duwen (ze slaapt nl. heel graag met een knuffeltje tegen haar snoetje aan…).

Sinds een 4-tal weken kruipt ze, en sinds vorige week trekt ze zich recht aan de spijlen van haar park – ook dat zal ze niet kunnen door die beugels. Het is dus afwachten hoe ze hierop reageert. Gelukkig kan Kim er heel veel mee bezig zijn en weet ze haar misschien wel af te leiden.

 

P1050447P1050448P1050459

 

 

 

 

 

 

 

 

Toen ik vanavond in het ziekenhuis was draaide Rune zich na 10 minuten zelf op haar zijtje en stilletjes aan vielen haar oogjes toe. Hopelijk heeft ze een goede nacht en kunnen zij en haar mama een beetje doorslapen. (Kim blijft bij haar in de kinderkliniek) Slaap lekker meisjes. We denken heel veel aan jullie!

11-06-07

'piep' ...

Hier ben ik zelf terug... maar helaas niet met een heel verslag (nog niet...) maar toch met een kort berichtje.

Alles staat nu in het teken van Rune want morgen is het namelijk haar grote dag. Tenminste: het zal een beetje een moeilijke dag worden want de GROTE OPERATIE komt er aan. Morgen wordt haar verhemelte volledig gesloten. Een vrij ingrijpende operatie maar wel heel belangrijk. Belangrijk o.a. voor de spraak.

Ik probeer jullie de komende dagen een beetje een relaas te brengen. Tot binnenkort... enne: hartstikke bedankt voor jullie lieve, leuke reacties op de schrijfsels van Kim - mijn blogbewaakster.

101_0201

Goede nacht allemaal !

01-06-07

Koken ...

VentjeMetKoksmuts

Koken zegt me weinig of niets. De kookgenen heb ik dus zeker niet geërfd van Lucretia.

 

Mijn manneke (zie foto) is een kok, en omdat hij zelfstandig is eet hij bijna nooit thuis, dus ik moet eigenlijk nooit heel uitgebreid koken - oef!

 

Simpele gerechtjes kan ik gelukkig nog bereiden, en dan spreek ik van vlees + aardappelen + groenten. Gewone dagelijkse kost dus. Meestal is het gokken of alles tegelijk klaar zal zijn (shame on me...)

 

Hierbij dus een makkelijk receptje voor de luie kokjes onder ons. Is bovendien ook héél snel klaar. 

 

Ingrediënten: pasta, appel, gekookte hesp, fetakaas uit een bokaal (dus in olie met kruiden), enkele stukjes zongedroogde tomaat, groene pesto

 

- Pasta gaar koken en laten afkoelen

- Appel schillen en in kleine blokjes snijden

- Gekookte hesp in blokjes snijden

- Alles bijeenvoegen, enkele blokjes fetakaas toevoegen, naar smaak vermengen met 1 of meerdere koffielepels pesto

- Bestrooien met enkele zongedroogde tomaatjes

 

Smullen maar!

 

Groetjes

Kim

 

22:21 Gepost door Lucretia in Recepten | Permalink | Commentaren (27) | Tags: koken, pasta, makkelijk recept, snel |  Facebook