27-08-07

Bloggen en borstkanker ...

Wat kwam eerst…?  Voor mij borstkanker…
En ja, wat moet je daar dan mee…
Je kunt zitten grienen en blijven grienen (wat uiteraard een goed recht is…) en hetzelfde geldt voor kwaad worden; razend worden…, je afreageren…  maar op wat of op wie…?
Iedereen reageert anders en voor mij was mijn afreageren vooral heel veel informatie trachten te verzamelen – zo zit ik in elkaar – ik wil voor een stuk de controle houden over de dingen – in de weken van intense emoties (voor de operatie ) heb ik uren zitten surfen op het internet want al de vragen die door mijn hoofd flitsten daar kreeg ik niet snel genoeg antwoord op via andere kanalen.

Ik las en las en zo kwam ik ook op verschillende blogs terecht die over borstkanker gingen. Van lotgenotes dus … 
De eerste weblog waar ik terechtkwam was die van Elly. Een moedige vrouw die ontzettend goed schrijft. Ik ken haar niet persoonlijk maar ze raakt me enorm… Bij haar vond ik, ja, hoe zal ik het zeggen ... TROOST en KRACHT en zoveel meer en daarbovenop een heleboel nuttige informatie - ook via de linken die ze legt

Ik kwam toen op het idee om zelf ook een weblog te beginnen; ik ben niet echt een schrijfster maar af en toe rollen de opgekropte woorden, zinnen, … uit mijn virtuele pen en vormen ze mijn verhaal.

Via de reacties op mijn blog kwam ik in contact met nog meer lotgenotes; o.a. met ‘cancer-chicklit’.
Een totaal andere schrijfstijl dan Elly  maar even beklijvend beschreven; veel humor ook  - galgenhumor en zelfspot komt meer voor bij 'ons' ‘borstkankerpatiënten’. Onze angst en verdriet weglachen of juist even goed ons keel openzetten; stoom afblazen… en wild om ons heen schoppen.

Je zal het niet geloven maar ik heb hier al alle mogelijke emoties gehad bij het ‘zelf schrijven …’ maar ook bij het lezen op anderen hun blog. 
Lachen heb ik ook gedaan; veel zitten lachen – luidop ook – met de soms wel heel leuke, grappige reacties. Er waren momenten dat ik ’s nachts wakker lag en dat me opeens de woorden van bezoekers aan mijn blog in mijn gedachten kwamen en dan lag ik daar midden in de nacht om te glimlachen.

Voor mij werkt bloggen helend en blijkbaar niet voor mij alleen.

Verslavend ook misschien; want je wilt steeds opnieuw schrijven; een vervolg aan HET VERHAAL breien.
Mijn kankerverhaal is bijna afgelopen en ik hoop dat dat zo kan blijven. (het betekent niet dat ik al genezen ben verklaard… neen, dat zullen we over enkele jaren pas weten…).

Het wordt wel tijd dat ik m’n gewone leven terug kan opnemen.

Dat wil niet zeggen dat ik deze blog zomaar zal sluiten. Neen, borstkanker is ‘jammer genoeg’ een deel van mijn leven. Ik kan dat niet weggommen of onder de mat vegen. Het hoort bij mijn ZIJN. Deze hele ‘historie’ heeft me ook laten inzien dat ik mentaal sterker ben dan ik ooit had durven vermoeden. Soms heb ik schrik gehad dat ik te veel relativeerde; dat ik te weinig weende… leek me niet normaal als je geconfronteerd wordt met zo’n monster maar ik heb het gevoel dat bloggen me voor een groot stuk door het verwerkingsproces heeft geloodst. Dat ik door te schrijven de hevigste emoties kon laten wegstromen.

Ik brei dus mijn ‘vervolg’verhaal verder aan deze blog…

...en wat ik vooral niet mag vergeten, jij daar.... ja, jij lezer van mijn blog... jij hebt ook je steentje bijgedragen in dit hele verhaal. Dan spreek ik nog niet over de mooie vriendschappen die ik hier aan overhoud. Thankx!!


Daarnet vermeldde ik cancer-chicklit.… Van Kristiens blog werd een Blook (blog-book) gemaakt met als titel
Borstkanker en Boezemblues.
Het boek is een bewerking van stukjes van haar weblog. Het boek geeft een rechtstreekse inkijk in het gevoelsleven van een sterke vrouw die gevangen zit tussen moed en wanhoop, een echtgenote en moeder die erin geslaagd is om in haar ‘kankerjaar’ nog intenser en gulziger te leven dan de jaren voordien.
Haar boek is vanaf nu te koop in Standaard Boekhandel – de andere boekenwinkels volgen tegen het einde van deze week!

KristienVanDenBon


Allen daarheen dus voor een intens verhaal.

 Prijs: ca. € 14,90
ISBN 978 90 5617 8024

Veel succes met de verkoop van je Blook Kristien!

Commentaren

:-) en wij als lezers zijn blij dat we ook een stukje hebben mogen meedragen in je genezingsproces Lucretia, via onze bezoekjes en reacties
groetjes

Gepost door: Borriquito | 27-08-07

hey Luce mag ik iets kwijt?
mijn ma had het ook zie je en haar borst werd weggehaald. midden jr 70, toen werkte men niet borstbesparend eerder verminkend. ik weet en zie nog hoe zij erdoor moest en ze kan het niet verzetten. nochtans was zij een sterke vrouw en uiteindelijk stierf ze op haar 60ste, van iets geheels anders. ik ben als de dood dat ik het kan krijgen.
had zij toen kunnen schrijven zoals jij nu doet had het mss een hulp geweest.
met alle bewondering voor jou hoor!
lieve zonnekes nog

Gepost door: Sunny-kay | 27-08-07

Ik ben blij dat je een verder verhaal zal breien aan deze blog.
Als lotgenoten voel je een verbondenheid die moeilijk te omschrijven is, maar die enorm sterk is.

Gepost door: els | 27-08-07

Bedankt! Ieder van ons kent wel iemand met borstkanker. Het doet goed om hier rustig te kunnen lezen wat je je soms allemaal afvraagt. Het doet goed om zo die iemand in je omgeving beter te begrijpen en te kunnen steunen. Bedankt!

Gepost door: adem | 27-08-07

Ik val in herhaling denk ik... als ik je zeg dat ik hier zo graag kom lezen, omdat je zo fijngevoelig schrijft en ons zo discreet binnenlaat in jouw leven! Jouw ervaring waar wij nu, dankzij jouw openhartigheid zoveel kunnen van leren ! Waarvoor DANK !!
Tof dat je de linkjes gaf naar Elly en Kristien. "ook" vrouwen om "U" tegen te zeggen!

Gepost door: wina | 28-08-07

goeie tip Bedankt voor je tip, ga ik zeker aanschaffen en lezen, Kwam via Jessy op jouw log. Ga van de week je log eens goed door lezen . Enne ik ben zelfs nog na 10 jaar aan het "af breien "!!

Zwany

Gepost door: Zwany | 28-08-07

Hallokes Ik wens je voor straks een prettige dag en een dikke knuffel....liefs

Gepost door: Athea | 28-08-07

:-) De wereld staat altijd eventjes stil als de worden kanker vallen. Eveneens bij ons in de familie stond de tijd stil, waarom wij weeral. De "schrik" bij alle meisjes zit d'r goed in. Ikzelf ben een vree bange meid, 1 keer had ik iets gevoeld, ik in speed tempo naar de borstkliniek van Jette, waar ik enorm goed ben geholpen, het was niets erg, was gerustgesteld, maar mijn wereld stond ook eventjes stil, gewoon voor dat stomme haartje dat de verkeerde kant uitgroeide. Met mijn tante dat ook borstkanker heeft gehad, kunnen we d'r open over praten, ben daar enorm blij voor. Hierover moet geen taboe bestaan vind ik, maar begrijp wel dat niet iedereen d'r over kan praten.

Gepost door: Wendy | 28-08-07

Volkomen mee eens... Bloggen wérkt helend. Het lezen van (levens-)verhalen bij andere mensen, de reacties die je krijgt als je zelf eens een probleem van je afschrijft, inderdaad!
Ook al heb ik zelf geen kanker, (houden zo) ik ben hier altijd graag komen lezen, en ik ben blij dat je dat voor de toekomst ook van plan bent om te blijven doen. Want ja, verslavend is het ook....
Voor mij is het een stuk zelfontplooing, het bloggen.
Ik leer alle dagen bij, verleg alle dagen een beetje mijn grenzen, waardoor mijn zelfvertrouwen groeit.
Dit is vanzelf gekomen door het bloggen, en het is een ongelooflijk bevrijdend gevoel voor mij..
Zo zie je maar, bloggen werkt helend....

Gepost door: Jientje | 28-08-07

Hey Lucrèce, ik ken ook die weblog van cancer-chicklit, maar sorry ik lees liever de jouwe, toen ze laatst de stand van zaken schreef was ik echt weemoedig, je moet positief blijven en vechten ja maar als er dan plots staat dat je 10,20,30,40 % kans hebt om binnen de 5 jaar te sterven aan je ziekte, alle goede medische zorgen ten spijt..... Dan zakte de moed echt terug in mijn schoenen en heb ik echt geen zin meer om dit boek te kopen. Groetjes Nadia

Gepost door: Nadia | 28-08-07

zowel het kunnen lezen van de persoonlijke verhalen van mensen die iets meemaken (zij het nu kanker of iets anders) als het zelf kunnen wegschrijven als verwerkingsproces, werkt volgens mij echt therapeutisch. Ik lees een aantal kankerblogs, precies omdat dat voor mij noodzakelijk was in de verwerking van de dood van mijn broer die kanker had. Ellys, jouw blog, cancer chicklit... zijn er een paar van die mij nu nog steeds soelaas bieden door de vaak openlijke manier waarop er over het wedervaren gesproken wordt. Dat het bespreekbaar is en dat bloggen daar een middel toe is, is voor mij een van de belangrijkste aspecten van dit medium.
Dus, bedankt Lucretia (en de andere moedige mensen) die hun verhaal delen.
En idd zelf schrijven kan een goede uitlaatklep zijn - is dat ook voor mij.

Gepost door: sodade | 28-08-07

Ook jij bedankt Lucrèce om ons laten mee te kijken in de voor mij vaak herkenbare gevoelens. Webloggen heeft een helende werking en helpt mij om de soms chaotische gedachten en gevoelens op een rijtje te zetten. Ik ben blij dat we ieder op onze eigen manier andere mensen een beetje kunnen helpen.

Gepost door: Elly | 28-08-07

tja ik doe mijn best en aan de steun zal het zeker niet liggen. Het slaaptekort echter speelt me veel meer parten. Ik heb nog nooit zo op een gebroken been gehoopt.

Gepost door: beesken | 28-08-07

tja ik moet toch eens leren drinken, hoor. Alleen die namen al, daar krijg je dorst van.

Gepost door: beesken | 28-08-07

.... Ik hoop echt wel dat je blijft bloggen hoor het leven gaat tenslotte nog verder hé. Hoe gaat het trouwens met Rune?

groetjes

Gepost door: gezinvan4 | 28-08-07

hey Luce ps op gisteren:
het is eigenlijk een pijnlijk verhaal hoor
hoe zij zich er niet kon in stellen en de angsten
maar hier gaat het over jouw sterkte
die jij gelukkig wel hebt gevonden,
genegen zonnekes nog en tot ziens

Gepost door: Sunny-Kay | 28-08-07

moedig jij bent zo moedig en daar heb ik een enorm respekt voor.
jij bent een voorbeeld voor vele mensen die hun pootjes laten hangen en hopelijk vinden die mensen de weg naar jullie blogjes want het zal hun ongetwijfeld deugd doen dit te lezen.
carpe diem
nog een prettige dag
greetz vaik

Gepost door: vaik | 28-08-07

U verdient ons respect met dit alles hier zo neer te willen en kunnen schrijven, doe zo verder het is blijkbaar een hulp in uw verwerkingsproces, groetjes

Gepost door: Chili & Pepper | 28-08-07

Goed dat het zo helend werkt voor jou!
Alhoewel je genezen bent, of toch veel beter, blijf je toch bloggen, zeker? Er is altijd wel wat te vertellen!
Groetjes

Gepost door: Denkertje | 28-08-07

;-) Ik denk dat ik het je niet meer moet zeggen hoe ik jou bewonder! Je bent een zonnetje voor iedereen, ondanks je eigen zorgen.
Bloggen is zeker een therapie of het nu om lichamelijk, of geestelijk leed gaat.
Hartzeer heeft het ook al genezen!
Groetjes lieve Lucrèce en brei er nog maar een héél lange sjerp aan, aan jou blogje bedoel ik. We zouden je niet kunnen missen.

Gepost door: emmy | 28-08-07

*** Ik vind het zeer knap van jou om over je ziekte en emoties te kunnen praten..Thelpt ook mij mijn frustraties en alles eromheen beter te verwerken.Er is altijd wel een luisterend oor tussen de bloggertjes hé..Tdoet goed ..........

Verder wens ik je een zeer fijne woensdag
Groetjes
En blijven schrijven hé !!!!

Gepost door: marc | 29-08-07

stil ik word zo stil van deze woorden en verhaal, je bent een moedige vrouw en vele vrouwen zullen bij het lezen van jou verhaal de moed vinden om de moeilijke tijd in hun leven te doorstaan en hoop krijgen, verder bloggen hoor, wij willen je niet missen hier, groetjes

Gepost door: emily | 29-08-07

Ik ben zelf wel niet betrokken bij borstkanker, maar jouw kracht en moed hebben me al echt geïnspireerd. Je bent een groot voorbeeld voor velen!

Warme knuffel!

Gepost door: Isabel | 29-08-07

Optimisme Kanker... weet je wat? Het optimisme dat je uitstraalt is de grootste en meest dodelijke vijand van kanker!!!
Groetjes

Gepost door: Sebastian | 29-08-07

inderdaad een blog heeft een lage drempel daarom ideaal om contacten te leggen
en vrienden maken dat komt dan wel vanzelf
groetjes

Gepost door: scottie | 29-08-07

Lucretia Ik denk dat je eerst kanker moet hebben om het goed te snappen wat het is. Probeer me soms in jullie plaats te stellen en dan denk ik, zou ik ook die moed hebben zoals jij, Elly en Kristien. Ik weet het niet. Ben altijd wel heel blij als er goed nieuws op jullie blogje verschijnt. Blij jou te hebben leren kennen vind je een ongelooflijke toffe vrouw, liefs viv

Gepost door: viv | 29-08-07

:-) ik denk dat ELKE kankerpatiënt wel een boek kan schrijven over zijn gevoelens en ervaringen, 't is een proces van maanden, jaren zelfs... Hoe daarmee omgegaan wordt... poeh, voor sommige mensen die ik ken: echt 'chapeau', voor de moed en het realisme dat ze tonen... ook voor jou, als ik jouw logjes lees, het raakt me altijd. Blijven bloggen hè :-) zolang het je deugd doet ....

Gepost door: Blah | 29-08-07

ok zet de biertjes maar koud!

Gepost door: beesken | 30-08-07

hoi Lucretia, Iets van je afschrijven is inderdaad helend dat doe ik ook maar niet op mijn blog. Ik hou een dagboek bij hoe ik omga met bepaalde gevoelens, emoties,... Ik kan het niet delen met anderen zoals jij dat doet en dat vind ik bewonderenswaardig! Je schrijft hoe het is en dat maakt je blog héél uniek. Ieder blog heeft zijn kwaliteiten maar de blogjes zoals die van jou met een verhaal (goed of niet goed) daar kijk ik naar op.
veel liefs en doe zo voort!!!
a3eindje

Gepost door: a3eindje | 30-08-07

Hay Lucretia ... Wat heb jij dat mooi en sereen verteld allemaal. Werd er een beetje stil van allemaal. Toch wil ik je laten weten, dat ik jou enorm bewonder ... !
Dikke knuf ... !
Ikke, ;-)

Gepost door: klaverke | 30-08-07

Dag Lucretia Iemand die borstkanker heeft gehad. Draagt dat de rest van haar leven met zich mee. Bij een bortsamputatie blijf je er levenslang mee geconfronteerd. Ik ga deze blogs niet bezoeken. Ik heb genoeg aan de ervaring in het echte leven. Jouw blog lezen is anders. Jij hebt gevoel voor humor.

Gepost door: Joke | 30-08-07

;-) Fijn te horen dat jij vandaag in het Warandapark zat! Wij waren er vandaag niet. Het weer viel nog redelijk mee hé. We beginnen er al wat door te komen.
Groetjes Lucretia voor jou, M. en Rune met haar ouders.

Gepost door: emmy | 30-08-07

draaiboek ridder is een scenario-man, hij wil zaken die zich mogelijks in de toekomst kunnen afspelen voorop zijn en daar een draaiboek voor hebben in zijn hoofd, zo ook mocht kanker zijn weg kruisen maar vreemd genoeg heeft koenie hier geen éénduidig scenario, ridder heeft namelijk ook een donkere kant,die gelukkig voor zijn naasten en hemzelf niet vaak de bovenhand nemen maar toch het is er, dus is er de vraag zou kanker dan mijn kameraad of mijn vijand worden?
koenie kiplekker,met een theatertip: 'wintertulpen' van marleen merkx naar het boek 'chemo' van christine lafaille,groet.

Gepost door: ridder | 31-08-07

De commentaren zijn gesloten.