30-08-07

Boterhammen in het park ...

Vandaag als 2 pubers met de trein naar Brussel Centraal gespoord, Lieve en ik...

Lieve had bonnen gespaard uit de Standaard: daar kon men gratis boterhammen mee afhalen en we kregen er nog een frisse pint bovenop. Je moest er dan wel voor naar Brussel sporen maar dat was ruim de moeite waard.

Boterhammen in het Park is het gratis muziekfestival in de mooi gerestaureerde kiosk in het Warandepark met optredens van Vlaamse en Nederlandstalige artiesten.

Vandaag waren Axl Peleman en Miek en Roel de sfeermakers. En er hing inderdaad een sfeer om U tegen te zeggen.

P1060398P1060404

 

 

 

 

Jong en oud, zittend, liggend, staand, proefden van 2 uur gratis muziek onder het verorberen van een lekkere plattekaasboterham of eentje met 'kop', of kaas, of...

P1060377P1060417P1060418P1060412

 

 

 

 

P1060386P1060380P1060421P1060406 

 

 

 

Voor het podium vielen mij 2 'figuren' op. Ze stonden met hun gezicht naar het publiek en deinden mee op de muziek. Een jongen en een meisje; beiden hadden het Downsyndroom. Het meisje knoopte haar sjaal los en begon er op de muziek mee te bewegen...

Het ontroerde me... zonder enige vorm van schaamte wiegden ze mee op de tonen van de muziek; de jongen, klappend met de handen in de lucht, probeerde het publiek hetzelfde te laten doen en als dat ook nog lukte kon zijn geluk niet op. Heerlijk om zien.

 Ik was niet de enige die ontroerd was; plotseling vroeg Axl Peleman naar deze twee tieners hun naam en inviteerde hen om op het podium te komen dansen. Dolgelukkig verdwenen de twee achter de coulissen om dan plots te verschijnen op het podium. Het geluk straalde van hen af en toen Axl het meisje een klapzoen gaf klapte iedereen enthousiast in de handen.
Dit vind ik nu fijn aan Axl... dat warm-menselijke... man,man, je hebt mijn hart gestolen.

P1060376

P1060379

P1060383

P1060391

P1060393


Na de concerten namen VTB Brusselgidsen ons mee op zoek naar Europese sporen in Brussel: van monumentjes tot heuse pleinen, parken of wijken die we danken aan onze Europese buren: Italianen, Oostenrijkers, Fransen, Nederlanders, Engelsen…

P1060424P1060426P1060429P1060430

 

 

 

 

P1060431P1060433
Op een gegeven moment werd de drang naar koffie te groot en zijn we met ons tweetjes richting de Grote Zavel gestapt. We wilden eventjes alle remmen losgooien en ons een keertje goed laten gaan... euh... qua koffiedrinken dan toch hé. Het werd een cappuccino met een grote C op het terras van Wittamer. De heerlijkste Cappuccino die ik sinds jaren dronk. 5 Euro dat wel... maar ach... we hadden gratis boterhammen gegeten. Dit uitschuivertje konden we ons dus wel permitteren.

P1060436P1060438P1060439

 

 

 

 

P1060435

We hebben zelfs nog straffer gedaan: Chocolade gaan 'bewonderen' en ook een beetje gekocht bij Pierre Marcolini (befaamde chocolatier op Le Grand Sablon - een chocoladehuis waar je al zijn creaties kan ontdekken).
Ik ging voor de 'Incrusté Cacao de Java parfumé aux extraits d'oranges et aromatisé d'une Pointe de Citron'. Klinkt goed maar ik moet zeggen dat het nog beter smaakt dan dat het klinkt. Het is zinnestrelende chocolade, een bitterzoete zonde… eentje waarvoor je gelukkig niet naar het vagevuur moet!
De pralines heb ik links laten liggen: 66 € per kilo. Dat was me net iets te veel van het goede.

Dit dagje is voor herhaling vatbaar… volgende keer Odegand Lieve? Is niet meer lang hoor… zaterdag 15 september…

27-08-07

Bloggen en borstkanker ...

Wat kwam eerst…?  Voor mij borstkanker…
En ja, wat moet je daar dan mee…
Je kunt zitten grienen en blijven grienen (wat uiteraard een goed recht is…) en hetzelfde geldt voor kwaad worden; razend worden…, je afreageren…  maar op wat of op wie…?
Iedereen reageert anders en voor mij was mijn afreageren vooral heel veel informatie trachten te verzamelen – zo zit ik in elkaar – ik wil voor een stuk de controle houden over de dingen – in de weken van intense emoties (voor de operatie ) heb ik uren zitten surfen op het internet want al de vragen die door mijn hoofd flitsten daar kreeg ik niet snel genoeg antwoord op via andere kanalen.

Ik las en las en zo kwam ik ook op verschillende blogs terecht die over borstkanker gingen. Van lotgenotes dus … 
De eerste weblog waar ik terechtkwam was die van Elly. Een moedige vrouw die ontzettend goed schrijft. Ik ken haar niet persoonlijk maar ze raakt me enorm… Bij haar vond ik, ja, hoe zal ik het zeggen ... TROOST en KRACHT en zoveel meer en daarbovenop een heleboel nuttige informatie - ook via de linken die ze legt

Ik kwam toen op het idee om zelf ook een weblog te beginnen; ik ben niet echt een schrijfster maar af en toe rollen de opgekropte woorden, zinnen, … uit mijn virtuele pen en vormen ze mijn verhaal.

Via de reacties op mijn blog kwam ik in contact met nog meer lotgenotes; o.a. met ‘cancer-chicklit’.
Een totaal andere schrijfstijl dan Elly  maar even beklijvend beschreven; veel humor ook  - galgenhumor en zelfspot komt meer voor bij 'ons' ‘borstkankerpatiënten’. Onze angst en verdriet weglachen of juist even goed ons keel openzetten; stoom afblazen… en wild om ons heen schoppen.

Je zal het niet geloven maar ik heb hier al alle mogelijke emoties gehad bij het ‘zelf schrijven …’ maar ook bij het lezen op anderen hun blog. 
Lachen heb ik ook gedaan; veel zitten lachen – luidop ook – met de soms wel heel leuke, grappige reacties. Er waren momenten dat ik ’s nachts wakker lag en dat me opeens de woorden van bezoekers aan mijn blog in mijn gedachten kwamen en dan lag ik daar midden in de nacht om te glimlachen.

Voor mij werkt bloggen helend en blijkbaar niet voor mij alleen.

Verslavend ook misschien; want je wilt steeds opnieuw schrijven; een vervolg aan HET VERHAAL breien.
Mijn kankerverhaal is bijna afgelopen en ik hoop dat dat zo kan blijven. (het betekent niet dat ik al genezen ben verklaard… neen, dat zullen we over enkele jaren pas weten…).

Het wordt wel tijd dat ik m’n gewone leven terug kan opnemen.

Dat wil niet zeggen dat ik deze blog zomaar zal sluiten. Neen, borstkanker is ‘jammer genoeg’ een deel van mijn leven. Ik kan dat niet weggommen of onder de mat vegen. Het hoort bij mijn ZIJN. Deze hele ‘historie’ heeft me ook laten inzien dat ik mentaal sterker ben dan ik ooit had durven vermoeden. Soms heb ik schrik gehad dat ik te veel relativeerde; dat ik te weinig weende… leek me niet normaal als je geconfronteerd wordt met zo’n monster maar ik heb het gevoel dat bloggen me voor een groot stuk door het verwerkingsproces heeft geloodst. Dat ik door te schrijven de hevigste emoties kon laten wegstromen.

Ik brei dus mijn ‘vervolg’verhaal verder aan deze blog…

...en wat ik vooral niet mag vergeten, jij daar.... ja, jij lezer van mijn blog... jij hebt ook je steentje bijgedragen in dit hele verhaal. Dan spreek ik nog niet over de mooie vriendschappen die ik hier aan overhoud. Thankx!!


Daarnet vermeldde ik cancer-chicklit.… Van Kristiens blog werd een Blook (blog-book) gemaakt met als titel
Borstkanker en Boezemblues.
Het boek is een bewerking van stukjes van haar weblog. Het boek geeft een rechtstreekse inkijk in het gevoelsleven van een sterke vrouw die gevangen zit tussen moed en wanhoop, een echtgenote en moeder die erin geslaagd is om in haar ‘kankerjaar’ nog intenser en gulziger te leven dan de jaren voordien.
Haar boek is vanaf nu te koop in Standaard Boekhandel – de andere boekenwinkels volgen tegen het einde van deze week!

KristienVanDenBon


Allen daarheen dus voor een intens verhaal.

 Prijs: ca. € 14,90
ISBN 978 90 5617 8024

Veel succes met de verkoop van je Blook Kristien!

25-08-07

Stilletjes ...

Aan allen die hier komen lezen... ja, ik weet het, het is hier een beetje stilletjes.

'k Ben even 'mijn  verhaal' kwijt... m'n geest heeft precies nog last van de narcose en telkens als ik aan iets wil beginnen ben ik al moe van er aan te denken. Raar.... want zo zit ik eigenlijk niet in elkaar.

Het zal nog een paar dagen nodig hebben en dan ben ik weer paraat.

Met m'n hand gaat het vrij goed. Blij dat ik de operatie heb laten doen. De ergste pijn is weg. Het moet nu gewoon even z'n tijd hebben om te herstellen.

Maar ik wou zeker nog iets kwijt:

jullie geven me vriendschap,
een beetje zonneschijn als het regent ! Cool

Fijn weekend allemaal... en dikke knuffel

Ik post hieronder een recente foto van Rune (m'n kleinkind). Ze groeit als kool - ze is een heerlijk lachebekje - ze is een kwebbelkont (zou ze dat van haar oma hebben???) - 'k zou ze voor geen goud willen missen...

100_0883aug2007

22-08-07

Operatie-angst en humor ...

Maandag toen ik stipt (iets te vroeg eigenlijk…) arriveerde op de dagkliniek voor opname en operatie kreeg ik te horen dat ‘men’ mij al was komen zoeken en dat ze dus iemand anders hadden meegegeven in mijn plaats…

 

Euh…Qué…”hoe kan dat nu, ik moet hier eigenlijk maar om negen uur zijn en het is nu tien voor negen” antwoordde ik de verpleegster.

 

‘k Weet niet goed hoor… die planning daar is niet echt ok…

Vorige week werd ik naar huis gestuurd omdat er een ‘spoedgeval’ was tussengekomen en nu dit weer.

Maar ja, geen zorgen maken… het is hun probleem als ze mij maar tegen negen uur hadden laten komen.

 

Mijn zus bracht me naar het ziekenhuis en zij wou nog wel even met mij kletsen. We dachten dat het nog wel een poos kon duren eer ik zou worden opgehaald.

 

operatieschortTegen alle verwachting in kwamen ze mij na 10 minuten al zeggen dat ik me mocht  omkleden en zo’n sexy operatieschortje aantrekken.

Mijn tandekes en mijn brilleken achterlatend, mijn zus uitwuivend, werd ik door twee vriendelijke, kletsende verpleegsters weggevoerd.

 

Aangekomen op de pre-operatieve (wachtzaal met in ‘beddenliggende’ mensen) kwam ik naast een man te liggen met een sexy operatiemutsje op en met een blik van ‘goh, laat het hier maar vlug gaan’…

Ik zag dat die man hypernerveus was en, ikke altijd wel klaar voor een praatje, probeerde hem wat af te leiden… hij kon na enkele minuten al terug lachen en ik dacht in zijn ogen te zien dat hij de angst een beetje vergat.

 

Tot… er opeens een verpleger aan mijn bed kwam met een ‘karretje’. Hij zou me een infuus steken maar toen ik mijn hele verhaal deed van “niet rechts want dat is mijn geopereerde arm (lymfeklieren weggehaald…) en niet links want daar vind je geen aders meer… het zal in mijn hals moeten (dit was zo afgesproken met de chirurge…)” maakte hij rechtsomkeer met de melding dat hij het zou overlaten aan de anesthesist.

 

Nog geen minuut later komt een vriendelijke verpleegster mijn bed losdraaien en ze verplaatste dit een beetje dichter naar die ‘angstigkijkende meneer’ toe.

 

‘k Had eigenlijk niet door waarom ze dit deed tot ze plots zei: “de operatie is aan de linkerkant hé!” (ze wou haar karretje rechts van mijn bed parkeren om een infuus te komen steken) en ik antwoordde haar met ‘de vraag’: “is het om een infuus te steken dat u bij mij komt?” “Uw collega is net geweest” en blablablabla…. ik kon nog eens het hele verhaal doen.

 

Naast me werd die meneer nu toch wel heel ongemakkelijk en hij zei tussen z’n tanden: “ze weten hier precies ook niet van elkaar; straks opereren ze jou nog aan de verkeerde kant ook…”

 

Ik antwoordde wijselijk niet dat dàt wel eens zou kunnen (‘k had zin om er een grapje over te maken maar ik bedacht dat dat helemaal niet goed zou zijn voor de gezondheid van die man…) tot plots de chirurge samen met de anesthesist en een ‘assistente in opleiding’ aan mijn bed verschenen.

Met de anesthesist werd de plaatsing van het infuus besproken (in een ader in mijn hals dus…) en ik zag mijn buurman bijna groen uitslaan van angst… of dat nog niet genoeg was vraagt mijn artse: “het is toch links hé?”… “k zal misschien best een stylostreepje zetten op je linkerarm want straks vergis ik me nog; maar ja, bij jou zou het niet geven hé want je andere arm moet toch nog…..” en wij maar lachen…

 

Wel ik kan je verzekeren dat ‘m’n buurman met het gekke mutsje op’ zo wit zag als zijn laken. De groene kleur van daarnet was weggetrokken en alleen zijn stoppelbaard gaf nog een beetje kleur .

 

Mijn bed werd opnieuw losgedraaid en weg was ik …richting operatiezaal… Ik wuifde nog eens naar de arme man maar ik heb geen reactie teruggekregen. Waarschijnlijk was hij door dit hele verhaal al murw geslagen vooraleer in de operatiezaal te belanden.

 

Lieve meneer, ik hoop dat alles goed gekomen is met jou…

Met mij wel hoor… zelfs in de operatiezaal hebben we nog grapjes gemaakt met de anesthesist. Maar ja, ik ben dan ook een hele rare hé… heb nooit schrik en ben altijd rustig als ik naar het ‘slagveld’ wordt gevoerd.

20-08-07

Operatie geslaagd...

Voor de mensen die het hier zo'n beetje volgen wou ik even laten weten dat alles goed met me is.

k Ben vandaag heel flink geweest Knipoog - eigenlijk altijd hoorTong uitstekend, maar ik heb zonder enige vorm van nervositeit de anesthesist en de handchirurge hun werk laten doen.

Waar ik het meeste 'schrik' voor had was het steken van infuus. Niet dat ik schrik heb van een prikje meer of minder maar er is een probleem dat ik moeilijk aan te prikken ben. Rechterarm mag niet meer ivm het weghalen van de lymfeklieren door borstkanker en links kan men geen aders meer vinden om aan te prikken (kapotgemaakt door de chemo).

Gelukkig had ik deze keer een supervriendelijke anesthesist en hij bracht op enkele seconden tijd een infuus aan in mijn hals. 'k Had niet eens door dat het al gedaan was. Hopelijk gaat het volgende keer ook zo want ik ben wel anders gewend.

Operatie geslaagd dus... en vandaag ging het supersnel in tegenstelling tot vorige week (toen werd ik terug naar huis gestuurd en ging de operatie niet door...).

Zo, nu kruip ik terug in mijn zeteltje onder een dekentje en ga ik nog een beetje mijn roes uitslapen... Tot later!

ps: de blogronde zal even moeten wachten vermits ik maar met 1 handje kan typen... het duurt allemaal wat langer.

18-08-07

Gelukkige verjaardag mijn dochter ! ...

18 augustus 1977 – 30 jaar geleden… 30 jaar!

 

Heel vroeg in de ochtend… eigenlijk in de nacht, iets na middernacht werd ik wakker met een raar gevoel… ik was bijna 36 weken zwanger en iets deed me wakker worden… vliezen gebroken…in paniek naar beneden, in het pikkedonker want om de een of andere reden was er geen elektriciteit… ook dat nog.

Met behulp van een zaklamp maakte ik me klaar om naar het ziekenhuis te vertrekken. Moet een zicht geweest zijn: een stapel handdoeken tussen de benen en zo de auto in.

Toen we voor het rode licht moesten stoppen net aan de oprit van de snelweg schoot me opeens te binnen dat we er eigenlijk nog niet uit waren welke naam we zouden geven mocht het een meisje zijn.

Je verraste ons zo midden in de nacht… je was uitgerekend voor 15 september maar je had haast en wij hadden nog geen naam.

Een jongen, ja daar waren we het over eens: Bernd zou het worden maar een meisje…?  

Op de 3 kilometer die we moesten rijden naar het UZ besloten we – indien het een meisje zou zijn – om haar Kim te noemen. Kim… niet van Kim Novak of zo… maar gewoon KIM: de einder, de verte, de horizon.

Toen we aankwamen op de spoed wou men me terug naar huis sturen. Ik had nog helemaal geen weeën… neen ik voelde niks en ze vonden het niet nodig om mijn gynaecoloog er bij te halen.

Omdat ik geen baarmoederhals had (huh… een kleine afwijking van de natuur…) bleef ik maar aandringen om er de gynaecoloog toch maar bij te halen; ik wist zeker dat alles snel zou gaan.

Gelukkig geloofden ze mij en om twintig voor 5 werd onze dochter geboren en ja hoor… we noemden ze Kim. Zonder aarzelen.

Een heel klein meisje was ze... van 1990 gram. Een vechtertje ook – en dat is ze nog altijd! Een maand verbleef ze op neonatologie – eerst in de couveuse gedurende 2 weken en daarna in een bedje. Ik was er dagelijks zeker een 3-tal keer te vinden en op haar deur werd een papiertje gekleefd met “mama komt zelf flesje geven”.

Ik voelde me verdrietig toen ik haar daar moest achterlaten maar wou dat niet tonen. De dag dat we haar mochten meenemen naar huis zal ik nooit of ter nooit vergeten!

En vandaag wordt onze Kim 30 jaar! Proficiat Kim… en toen ik je gisteren vroeg of je het erg vond om 30 jaar te worden zei je volmondig “nee”. Your my girl… het is niet de leeftijd die telt, maar hoe je je voelt!

gedichtjeovergrootvaderKim
Dit gedichtje werd gemaakt door je overgrootvader (de vader van mémé Jeftje) en werd op een kaartje geschreven een paar dagen voor je geboorte. Bij dat kaartje zat een 'gift' om iets mee te kopen voor jouw geboorte.

 

kimcouveuse1860gram22081977kimcouveuse_1860gram22081977kim1990gram

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Ondertussen heb je zelf een dochtertje van een jaar! Ik zie jou soms in haar... ze lijkt voor een stuk op jou; vooral het goedlachse. Zie maar eens naar deze foto van toen je zelf ongeveer 1 jaar was ... Je lachte al even mooie als dat gekke smurfje.

 

kimstoel021978

00:13 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (33) | Tags: verjaardag, kim, dochter, 30 jaar, birthday, 1977 |  Facebook

17-08-07

Quiche, restant van een vriendschap ...

Voor de verandering nog eens een receptje…

Quiche à la B.

Ik kreeg het recept van haar in 2003 toen we elkaar nog op heel regelmatige basis zagen.
We waren vriendinnen en we wisselden wel af en toe eens een receptje uit.

We aten de quiche de eerste keer bij haar thuis. Gezellig buiten met de kinderen op het terras.
Een heerlijk recept vond ik het en sindsdien maak ik het regelmatig.
En telkens, telkens weer denk ik dan aan B. Met verdriet in mijn hart. Soms denk ik dat ik die quiche nooit meer wil maken want ik kwel me er altijd mee…
Soms doe ik nog een poging om contact te leggen maar de lijn is verbroken… dood… mail wordt niet meer opgehaald of hoogstwaarschijnlijk in de prullenbak gegooid.

Jammer, doodjammer.

 

Gelukkig is er nog het lekker recept… That’s all there is…

Hoeveelheden à la façon du chef! 

400 gr bladspinazie (mag diepgevroren zijn!) – 4 dl room – 2 à 3 eieren – 150 à 200 gr spek – verse zalm (mag  uit diepvries zijn !) – eventueel 2 à 3 kleine aardappelen – bladerdeeg of kruimeldeeg (bij Colruyt of Aldi…)

 

Spinazie stoven (mag in microgolfoven) en op smaak brengen met p&z, muskaat

De spekblokjes eronder mengen

Aardappelen schillen en in kleine blokjes snijden – eventueel halfgaar laten koken (is niet ècht nodig!)

Room & eieren mengen met een garde en op smaak brengen met p & z, cayennepeper (of Italiaanse kruiden).

Je kunt er ook altijd een beetje gruyère kaas doormengen.

Spinazie (beetje laten afkoelen) – mengen met het roommengsel.

In bakvorm storten op het uitgerolde deeg en de zalmstukjes erin schikken. Zorgen dat de zalm zo goed mogelijk onderzit. Eventueel een weinig gruyèrekaas erboven strooien.

Ongeveer 40 à 45 minuten in de oven à 190 graden. Je kijkt na of de baktijd voldoende is – het middelste van de taart moet vast zijn.

Smakelijk...

floral1pchup

En B.... ik hoop jou ooit terug te zien. Ik zal het altijd blijven linken aan m'n borstkanker.... 'k had je nodig toen en jij kon daar geen tijd voor vrijmaken....

floral1pchup

00:16 Gepost door Lucretia in Recepten | Permalink | Commentaren (25) | Tags: vriendschap, recept, quiche, spinazie, borstkanker, tijd |  Facebook

15-08-07

Klussen met de grote K ...

a-boring-dayGoh… ‘k ben niet in mijn doen vandaag. ‘k Verveel me hoewel ik hier nog wel duizend dingen kan doen. Waarschijnlijk te lang opgezeten vannacht. Ben aan de computer blijven ‘plakken’ tot half 2. Beter niet meer doen dus in het vervolg. 'k Weet het nochtans dat ik daarna de weerbots krijg... Wie niet horen wil, moet voelen hè.

’t Ventje is er niet. Hij is gaan ‘klussen’ met de grote ‘K’ in het huis van zoonlief.

Zoonlief kocht een huis, zo ongeveer 3 jaar geleden en er is een hoop werk in te doen. De planning is om tegen volgende week donderdagavond 2 kamers perfect in orde te hebben.

Voor ze aan de afwerking konden beginnen werden zowel plafonds, schouwen, vloeren en sommige wanden gesloopt. Alles diende dus opnieuw te worden opgebouwd. Vandaag wordt Quickstep laminaat gelegd (eik – natuurvernist).

eikdonkervernist Quick*step - eik natuurvernist

Dan nog de wanden, deuren en ramen schilderen, kasten in elkaar zetten, bed ineensteken en alles opruimen en laat dan het vriendinnetje maar komen…

Kopie van CABAORRL Verfkleurtjes voor de wanden, deuren, deurlijsten en plinten.


Als deze 2 ruimtes gedaan zijn wordt er even gestopt met werken bij Hans.

Dan heeft Hans even vakantie en ik ben er zeker van dat hij zich daar al op verheugt.

x1pueufNURTyiqBI2xzb54NTj0YUwO61MoV15cqGtV9IcOb0YLknxDOct99J2-P9HoEZ6I-P3yIyMcGOlgSINIcO2VJ1vrXT7czKeT5SSspcgc

Dan moet hier eerst de woonkamer onder handen worden genomen. Het behangpapier is al verwijderd van na Kerstdag! Ja, jullie lezen het goed, van 26 december 2006!! Toen is ’t Ventje moeten stoppen wegens te veel rugpijn (door zijn valpartij van september vorig jaar – achteraf bleek dat zijn rug toch gebroken was – een indeukfractuur op de D11 (dorsale wervel)).
Gelukkig kan Marc al deze werken zelf. Hij wil eigenlijk ook niks uit handen geven en dat is af en toe wel een beetje moeilijk. Ik had iemand gevonden die wel kon komen behangen – het moest alleen even worden ingepland – maar neen hoor… ’t Ventje wou niet wijken en wil het koste wat kost liever zelf doen. Vroeger zou dat een ramp geweest zijn voor mij om meer dan een half jaar op kale muren te zitten kijken, maar nu heb ik zoiets van… er zijn ergere dingen en diegenen die hier komen en er niet kunnen op kijken die moeten het maar aanbieden om me te komen helpen. Maar dat gebeurt meestal niet. Nee, nee…

Ik ben er eerlijk gezegd ook nog niet uit wat voor behangpapier (soort en kleur) ik zal kiezen… Marc wil liever tasso (glasvezel)papier kleven en dan schilderen maar daar ben ik niet echt voor… hum… iemand onder jullie goede ideeën of inspiratie??

Aan alle mama’s een fijne Moederdag (vooral in het Antwerpse wordt dit vandaag gevierd…) en voor diegenen die het bij een Naamfeest houden: het is ‘Vive Marie’ vandaag. 

 

16:48 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (26) | Tags: klussen, hans, huisje, renoveren |  Facebook

13-08-07

Zin in een beetje horror? ...

Gisterenavond 22 u.

Ikke: “zoetje, we moeten nog mijn trouwring doorknippen… niet vergeten hé”.

Zoetje: “nee hoor, en maak je geen zorgen… dat is zo gedaan!”

Zo gedaan… amai, een heel avontuur hebben we beleefd om die gouden band tussen ons door te knippen.

 

Jullie weten waarschijnlijk dat je bij een operatie alle juwelen, inclusief ringen, moet aflaten.

Alleen hadden we een probleem: m’n trouwring was niet van mijn vinger te krijgen. Al weken niet eigenlijk.

 

Toen ik enkele weken geleden braces moest laten plaatsen aan beide handen vroeg de verpleger op orthopedie om die ring te verwijderen. Daar mijn vingers al een hele poos gezwollen staan ging dat zo niet in een-twee-drie. ‘Geen probleem’: zei de verpleger, ‘als het mag van jou dan knip ik die wel even door. We zijn dat hier gewend’.

Die ‘jongen’ heeft toen alle moeite gedaan met 2 soorten zware kniptangen maar dat is toen niet gelukt.

Ik kreeg toen al de opdracht om naar een juwelier te stappen en m’n trouwring te laten doorzagen.

Mijn ventje, die heel praktisch is aangelegd, wou dat liever zelf doen. 32 jaar geleden heeft hij hem over mijn vinger geschoven en nu wou hij die tegendraadse ring het liefst ‘tijdelijk’ zelf verwijderen.

Hij begreep ook niet dat de mensen op orthopedie dat niet gedaan kregen…

 

Vermits Ventje het de laatste tijd nogal druk heeft en zijn tangen en andere werktuigen in de woning van onze zoon lagen werd dat natuurlijk steeds weer verschoven… naar het laatste moment.

 

Goed! Gisterenavond zou hij dat snel even doen. Goud is toch een zacht metaal en dat is zo door te knippen.

 

Ja dadde… no way…

Voor alle veiligheid had Ventje twee plastieken staafjes gemaakt en die werden onder m’n ring doorgeschoven. Dan werd de kniptang geplaatst en KNIP…? KNIPP…? Mmmmmm KNIPPP?

‘Verdoeme, je hebt gelijk’ zei ’t Ventje… die ring is keihard.

Geen probleem… de zware middelen werden ingezet.

Nog een zwaardere kniptang.

Op het moment dat de volgende ‘KNIPPPPPPP’ werd gegeven riep ik AUWWWW… verdikke… dat deed pijn… De enige beweging die de ring gaf was een ‘kantelbeweging’ zodanig dat die nog meer in mijn vel kwam te zitten.

Ik ben van pure ellende beginnen grienen… mijn vinger zwol nog meer op en de ring zat helemaal gekneld rond mijn vinger.

Paniek… ik zag me al naar de spoedafdeling rijden om die onverlaat te laten doorzagen en misschien nog meer pijn te hebben om nog maar te zwijgen over de schrik dat ik mijn vinger zou verliezen…

’t Ventje is toen beginnen rondcrossen in huis: zolder, garage, tuinhuis… op zoek naar nog grover geschut!

Toen hij aankwam met een Dremel (een handstuk met een klein cirkelzaagje erop) kreeg ik bijna een appelflauwte.

Op het moment dat hij dat DING tegen die ring zette en begon te slijpen, met een nog viezer geluid dan de boren bij de tandarts, werd plots mijn vinger heel erg warm… auw, en nog eens opnieuw AUWE…

Door de wrijving van het slijpen werd die ring gloeiend heet en verbrandde ik m’n vinger. Snel de koudwaterkraan onder en ssssssst…

Ojee… dit gaat niet goed. Wat nu?

Ventje – inventief als altijd – heeft toen een koudwaterbadje gemaakt in het aanrecht; daar diende ik dan mijn ‘arme’ handje in te stoppen en net onder water werd er zo verder geslepen.

Doodsbang was ik… ik was eigenlijk te bang om te kijken maar ik moest wel.

Mijn hand moest onbeweeglijk gehouden worden zodat er veilig en met precisie kon ‘gezaagd’ worden.

Na een 10-tal minuten (en dat waren 10 lange minuten…) was de ring op 1 plaats doorgeslepen. Nu zou het niet lang meer duren …

Wat dacht je… we zijn nog een paar minuten bezig geweest met tangen, vijlen, enz. om die ring open te trekken maar de spanning op het metaal was zo groot dat het onmogelijk was.

Van een liefdesband gesproken…

OK. Geen probleem. Ventje heeft opnieuw een waterbadje gemaakt en nu werd er aan de andere kant geslepen. Nu moet je weten dat door de sneldraaiende beweging van dat slijpschijfje het water de hele keuken doorvloog. M’n hoofd was nat, met bloes, de vloer, enz… Het zag er goed uit…

Na nog een 5-tal minuten aan de andere kant te hebben gefreesd konden we de ring uiteindelijk openplooien. At last!

32 jaar huwelijk heeft dat ding overleefd en een paar tangen, een slijpschijf, enz…

Ik weet echt niet of er nog sterkere ringen bestaan. ‘k Zal toch eens moeten langsgaan bij die juwelier in Merelbeke die ons indertijd deze ‘witgouden’ ringen verkocht. Puren inox … ja !!

 

We zullen hier dus weer in de kosten vallen. Het houdt hier niet op. Ik heb al zoiets voor ogen… een nieuw modelleke in het GEELgoud (deze keer) met  een diamantje misschien? En dan wil ik graag ook nog een nieuwe bril… enne nog een nieuwe handtas. Terwijl we toch bezig zijn…

ps: straks plaats ik hier de nodige foto's bij... kwestie van jullie een beetje te kunnen inleven.

P1060141-1

 

P1060143-1

P1060146-1
P1060153

P1060150

update: ik kreeg daarnet een mailtje van Kim met volgende tekst...

Nu je toch een nieuwe ring, bril, handtas nodig hebt, wil ik best eens gaan shoppen hoor. Onze mannen hebben niets te zeggen, kijk maar naar het logo…

Hm... er zal hier nog ne keer moeten geklapt worden denk ik. (hihihi)

Symboolvoorgetrouwdzijn

Grrrrrrrrrrrrr...

Ja balen is dat, om het zo even te zeggen.

Ik moest vandaag om 9 uur in de dagkliniek zijn voor de geplande operatie en het hele zaakje is afgeblazen... Grrrrrrrrr....

Met een nuchtere maag (dat vind ik op zich al niet leuk...) beland je dan aan in het ziekenhuis en of je het wilt of niet, je bent toch altijd gespannen als je moet geopereerd worden en dan komt men de spanning nog een beetje ten top drijven door te komen zeggen dat 'het feestje' niet doorgaat.

Ik had me al fijn geïnstalleerd op het bed met een boek van P. Aspe ('Het vierkant van de Wraak') - want ik moest zeker nog wachten tot 11 uur tegen dat ik aan de beurt kwam - en tegen dat ik op bladzijde 30 was aanbeland wist ik al hoe laat het was...

Eerst dacht ik nog dat het een 'mopje' was toen de lieve verpleegster me kwam vertellen dat er een spoedgeval was tussengekomen, maar ze bleef serieus kijken... Ik kon dus niet anders doen dan inpakken en wegwezen hè.

Dr. H. is ook nog persoonlijk langsgekomen om zich te excuseren en gelukkig kon ze me snel een nieuwe afpraak geven. Volgende week maandag same place, same time!
Ik zal wel een andere chauffeur moeten zoeken want mijn ventje kan niet telkens verlof blijven vragen.

Ik begin toch te geloven dat de 13de (of het nu een vrijdag is of niet...) niet de goede datum is om dingen te plannen!

Straks post ik nog een berichtje over een 'nare belevenis' van gisterenavond.

Effe onder zeil ...

Maandag 13 augustus... ik hoop dat het een geluksdag wordt!

Ik ben er even niet... wegens aanhoudende ontstekingen aan beide polsen ga ik 'onder het mes'. Mijn linkerpols wordt vandaag geopereerd. Meestal is dit een kortdurende operatie. Zo een 20 minuten ongeveer.

Hoop dat jullie voor mij duimen en bij leven en welzijn ben ik er morgenavond terug.

Waarschijnlijk ben ik dan verlost van die nare brace - aan 1 hand dan toch voorlopig

P1060124

P1060102-1

00:07 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook

11-08-07

De 'te vergeten week' ...

Deze week heeft niet bestaan… tenminste dat probeer ik me in te beelden…

 

Vorige zaterdag had ik 2 belangrijke afspraken: een receptie van een huwelijk in Baasrode en direct daarop volgend een barbecue – en meteen ook het afscheid… - op mijn werk in Lier.

 

Het was prachtig weer en badend in het zweet – van de koorts welteverstaan – heb ik me door deze 2 ‘activiteiten’ gesleept. Stom ook om ziek te worden als het dan een keertje mooi weer is.

 

De receptie dat ging nog, die konden we heel kort houden maar de uren erna waren bijzonder moeilijk.

Omdat we te vroeg waren in Lier zijn we ons op een terras gaan zwieren op de Markt. ‘k Had liever in mijn bed gelegen en bij nader inzien was dat veel verstandiger geweest. Maar ik kon toch maar moeilijk laten weten op mijn werk – waar ik al weg ben sinds 19 december 2005 wegens ‘ziekte’ – “ik kan niet komen want ik ben ziek”…. Haha, dat zou pas een mop geweest zijn. Ik had trouwens beloofd een drink te geven die avond… een afscheidsdrink. Moeilijk vond ik het te weten dat ik er niet meer terug zal komen en met mijn ‘griephoofd’ stond het wenen me nader dan het lachen.

Van de barbecue heb ik slechts een klein stukje worst geproefd; de moeite niet om over te spreken en de drank heb ik ook wijselijk aan mij laten voorbijgaan.

 

Enfin, het gevolg van deze 2 ‘uitspattingen’ is geweest dat ik de afgelopen week hondsziek was. Zondag (trouwens de warmste dag van augustus… die heb ik dus gemist…) en maandag  wil ik liever vergeten en de rest van de week stelde ook al niet veel voor. Het was een week van ‘moeilijk-te-‘slikken’-warme-thee-met-citroen’, koorts,hoesten, geen-stem-hebben, slappe benen, … Het is ook een week waarin ik heb beseft dat mijn weestand toch ook nog niet dàt is. Vroeger duurde zoiets een 3-tal dagen en nu ben ik er meer dan een week door kwijt.

 

Donderdagavond gebeurde er dan iets waardoor ik in lichte paniek geraakte. Tijdens het praten met Kim voel ik plots iets raars in mijn mond ‘vallen’… oeps… even voelen… oh jee, zeg dat het niet waar is. Eén van de implantaten was losgekomen. (3 maand geleden liet ik 2 implantaten zetten in de bovenkaak…) Ik stelde me al het scenario voor van het ‘opnieuw plaatsen’ maar nog erger van het ‘opnieuw betalen’…!! Zo 1 implant (zonder de opbouw van tand) kost zomaar eventjes 750 Euro.

 

Gisteren kon ik gelukkig terecht op tandheelkunde in het UZ. Blijkbaar had ik daar telefonisch ook voor enige paniek gezorgd. De tandarts herinnerde zich nog mijn vrees dat de implants niet voldoende zouden ingroeien in het bot maar het bleek dus enkel de schroef met het helingsknopje te zijn die was losgeraakt.  

 

HS06headHèhè…En nu hoop ik nog een mooi weekend te krijgen… ik wil mijn schade inhalen en het liefst deze keer op een terrasje in de zon zonder koortsrillingen.


 

Ook voor jullie allemaal een fijn weekend!

ps: wil jullie nog bedanken voor jullie lieve reacties !! Ik probeer de komende dagen mijn blogronde af te werken.Knipoog

06-08-07

OUT... !!

Geveld door zware keelontsteking en koorts. Dus even geen blog, geen mail, geen..., niets eigenlijk! Te ziek.

griepje

Groetjes en het ga jullie beter dan mij! Ik meld me zodra beterschap.

16:13 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (43) | Tags: ziek, angina, keelontsteking, koorts, keelpijn |  Facebook

02-08-07

Een prijs voor MizzD? ...

Omdat mizzD vandaag zo'n leuk postje over 'Hollanders en hun kerrevèn' op haar blog heeft gezet wou ik haar even in de spotlights plaatsen ...

Zij is niet zo happig op 'kerrevèns' en heeft liever het pure van het camperen... met de tent dus.

Om haar toch eens het idee te geven van wat comfort kan zijn heb ik haar naam opgegeven voor de trekking voor een 7-daagse Cruise. Ik hoop dat je het niet erg vind mizzD?

Mizzie...ik kan je verzekeren dat er verder geen vertegenwoordigers aan de deur komen of dat je gebeld zult worden.

De winstkansen zijn uitzonderlijk groot.

Het betreft hier een 7-daagse cruise (7 dagen en 6 nachten) op het splinternieuwe Gypsy Queen Cruise Lijnschip de 'Dixie Belle'. Klinkt lekker hé.
Alle vluchten, overstappen, eten en drinken (inclusief één diner aan de kapiteinstafel als zijn persoonlijke gast) zijn INCLUSIEF !

Mizzie, ik wens je veel succes. Ik hoop echt dat je wint want je zou het echt verdienen en dan moet je voor een keertje niet in de tent slapen.

Ik ga nu nog even op zoek naar een foto van het vlaggenschim 'Dixie Belle' en die wordt straks bij dit postje gevoegd.

Duimen jullie allemaal mee dat mizzD bij de winnaars mag zijn?


En hier dan de prijs die mizzD kan winnen !

Mooi toch ?


pic23199


20:06 Gepost door Lucretia in Reizen | Permalink | Commentaren (43) | Tags: mizzd, kerreven, caravan, cruise, vakantie, camperen |  Facebook

01-08-07

Kadootje (s) gekregen ...

P1060083

P1060090

P1060095

 

Leuk hé... van A'ke gekregen! Straks komt er nog een 'verhaaltje' bij... Nu even genieten van het zonnetje. Vanavond ben ik er terug.

Maak er een fijne dag van allemaal !

En A'ke... NEN DIKKEN MERCIE... mijn duimpjes zijn heel blij. Ik weet dat je voor hen hebt geduimd!

!! klik eens op de bovenste foto voor een op'kikkertje' !!

 

Update 23 uur : ik kan vanavond mijn belofte niet meer waarmaken om bij dit postje nog een tekst te plaatsen. Wat vannacht begon als 'slecht slapen, woelen, keelpijn' is vanavond precies richting 'een griepje' aan het uitgaan. Rillingen, lichte verhoging, pijnlijke spieren en nog meer keelpijn.

Het is dus verstandiger om onder te wol te gaan.

Sorry, en lief aan diegenen die nog eens langskwamen.