19-09-07

Moeder aan het internet ...

Ons Moeder ,

Onze moeder was een schat.
Die kookte,naaide, daag'lijks bad.

Nimmer was haar iets te veel.
Ieder kreeg op tijd zijn deel.

En vader kreeg voor ieder klusje
Altijd weer een dankbaar kusje
's Avonds rustig bij de haard,
's zondags lekker appeltaart.

Helaas ,'t is over met de pret:
Mammie is aan 't INTERNET.
Nog steeds is pappie in de weer,
Maar hij krijgt geen kusje meer;

Zit vaak zielig bij de buis.
Mammie liefkoost nu een muis.
Nooit meer is er appeltaart
't is Hotmail Dot Com Apestaart.

Zelden is er warm te eten,
Haar kookkunst is ze mooi vergeten.
Internetten uur na uur,
Eten trekken uit de muur.

Een bal gehakt en een kroket,
Want mammie is aan 't INTERNET.
Laatst verloor zij duizend yen,
Poker spelend met Dzjapaen.

En een man uit San Francisco
Wil nu met haar naar de disco.
Ze deed zich voor als een jonge meid
En nu raakt ze hem niet meer kwijt.

Pappie gaat alleen naar bed,
Want mammie is aan 't INTERNET !!!

mama_op_internet

Dit gedichtje kreeg ik gisteren doorgestuurd van een 'markant'e vriendin. Ze wist waarschijnlijk dat ik mijn ventje wat verwaarloosde de laatste dagen met mijn bezigheden aan de 'markant'e website. 'k Heb de stille wenk begrepen hoor Ria!

 Tijd dus om het roer om te gooien en een knuffelstonde in te lassen!

Overdaad schaadt...

Aan mijn vorig postje moet ik nog het relaas breien van mijn minder leuke ervaring vorige week maandag in het ziekenhuis maar het komt er gewoon niet van. Tijdens het wachten in het ziekenhuis de laatste dagen (wachtzalen heb ik ondertussen ook al genoeg gezien Schreeuwen) ben ik een deel beginnen opschrijven in mijn zakagenda maar het lijkt of ik er mijn gedachten niet kan bij houden. Na mijn vorige narcose heb ik dat ook gehad: concentratiestoornissen, moe, moe en nog eens moe. Het moet er een beetje 'uitweken'... Misschien mijn kop een spoelen...Maar het komt er zeker aan...

Tot gisterenavond had ik het verder nog behoorlijk druk met de website van markant Regio Gent en vermits ik met 1 hand moest typen en alle teksten er zelf moest inbrengen nam dat heel wat meer tijd in beslag dan ik aanvankelijk had gedacht. Gisterenavond heb ik dan eindelijk 'ons kindje' mogen voorstellen op een regiovergadering. De stoom is er af... ikke blij, iedereen blij!

Nu kan ik weer verder met mijn gewone leventje. Mijn gewone leventje... ja... dit is eigenlijk niet zo correct gezegd. Veel meer dan vroeger ben ik sneller uitgeblust; heb zo precies het gevoel dat mijn leven in snokjes verloopt. 2 dagen gas geven, daarvoor heb ik 1 dag recuperatie nodig. Uiterlijk is het blijkbaar niet zichtbaar dat ik binnenin toch eigenlijk nog fragiel ben.

Dat moest ik vorige week nog ervaren in het bestuur van markant Lochristi. Bij het verdelen van de taken wou men me (goedbedoeld) ook een activiteit laten organiseren (hoewel dat helemaal niet de afspraak was... enkel de website wil en kan ik verzorgen - ondertussen zijn het er al 2 met de Regio Gent erbij). Achteraf heb ik via mail laten weten dat ik dit niet kon doen, dat ik (nog) grenzen heb en dat ik die ook wil afbakenen en H. (onze lieve voorzitter) liet me het volgende weten: "We vergalopperen ons soms een beetje omdat je er echt zo goed uit ziet."

Dat is nu precies het vervelende ... blijkbaar mankeer je niks meer als je er niet ziek uitziet.  Ja, moeilijk te vatten voor sommige mensen en moeilijk voor mij om telkens weer uitleg te geven.

 

 

 

14:07 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (4) | Tags: moe, markant regio gent, website, borstkanker |  Facebook

10-09-07

@ duimendraaiende supporters...

Even een kort berichtje.
Ik wou jullie allemaal danken voor de support en het 'duimen draaien'!!
Voor de operatie heeft het goed geholpen; voor 'mijn aanvarinkje' met de narcosist iets minder... dat ligt uiteraard niet aan jullie of aan jullie duimpjes die misschien de verkeerde richting uit draaiden maar zeer zeker aan een verwaande kwast die een beetje machtsvertoon wou tentoon spreiden. Het volledige zoveelste 'horrorverhaal' krijgen jullie zeer zeker nog te 'lezen'.

Het is hier niet de bedoeling sensatie te brengen, maar telkens als ik denk: 'nu heb ik het wel gehad' schudden ze iets anders uit hun mouw. En dan wil ik roepen: 'zal 't gaan, ja!!!!

Knuffel en goede nacht

P1060079

09-09-07

Time flies ...

Men zegt soms: 'de weken vliegen voorbij' , de tijd vliegt (time flies...) en als ik zo terugblik op de voorbije 14 dagen dan moet ik zeggen dat dit toch wel een correcte uitspraak is.

Neem nu 14 dagen geleden... K., Hans' vriendin uit Pittsbourg zou voor het eerst naar België komen.
Met gemengde gevoelens - ontroering omdat je weet dat je zoon verliefd is en hij haar eindelijk in zijn huisje kan verwelkomen (waar de laatste weken verdomd hard aan gewerkt is...), gezonde nieuwsgierigheid,  interesse om haar beter te leren kennen en hopen dat het klikt... wachtten we haar komst af.  En gisteren is ze al weer vertrokken... back home.

I am sure Hans will miss her and I must say I miss her too because I know Hans misses her... I hope the coming months will go as fast as the 2 weeks you were here K. Let's countdown till december...

De tijd is af en toe een 'zuchtje'... vooral als je veel te doen hebt.

Zo was er deze week ook het werkje aan de 2 websites van markant  (vrijwilligerswerk hoor !), gisteren het verjaardagsfeest van mijn zus die op 14 september 50 wordt en ik wou ook nog naar de dag tegen kanker in Antwerpen maar dat heb ik wijselijk niet gedaan.

Vanmiddag kwamen Kim, Vincent en Rune eten. Ik was blij hen gezond en wel terug te zien... ze waren net terug van vakantie in Normandië en Bretagne. Heb vanochtend nog een heerlijke vislasagne voor hen gemaakt en in de namiddag kwamen schoonzus en zwager om samen met hen naar de Open Monumentendag in Zaffelare te gaan.

Ik begin zo het gevoel te krijgen dat,  na een lange periode van weinig of niets doen tijdens mijn ziekte, opeens alles terug op volle snelheid komt.

Ik denk dat ik de titel van mijn blog  'EVEN STILSTAAN...' even indachtig zal moeten zijn en opnieuw even overdenken waar ik nu mee bezig ben; waar ik naartoe wil;  even bezinnen of het de moeite is om zo verder te doen met al dat 'hooi op mijn vork' ...  'k Heb zo het gevoel dat ik terug van alles tegelijk in het leven wil proeven...dat ik niets wil missen... het Carpe Diem-gevoel maakt mij soms gulzig.

Vanaf morgenvroeg trek ik opnieuw aan de rem... 'k zal wel moeten want om half acht wordt ik verwacht in het OK en daar wacht de narcosist me op. Die zal me wel voor een tijdje lamleggen; de workoholic in mij even stoppen...

 

07-09-07

Stress-situatie...

Het lukt me niet om te bloggen, hoe graag ik ook zou willen...

Het is namelijk zo dat ik voor markant Lochristi en sinds gisteren ook voor markant Regio Gent de website onderhoud.
Die laatste wordt officiëel voorgesteld op 18 september en daar is nog een hoop werk aan. (ik wachtte al sinds juli op een toegangscode...) Ik probeer er iets moois van te maken en heb er eigenlijk wel veel zin in om dit te doen. Willen jullie zien wat het wordt dan moeten jullie daar maar eens gaan zien...

Ik ben dus sinds gisterenavond en vandaag de GANSE dag aan het tokkelen op mijn pc'tje om toch maar zoveel mogelijk gedaan te krijgen. 'k Had me eigenlijk voorgenomen om stress-situaties te vermijden maar dit is nu wel hurry-hurry...

Maandag word ik geopereerd aan mijn rechterhand en dan zal er van sneltypen niets meer in huis komen.

Sorry dat ik jullie een beetje verwaarloos! Ik zit er eigenlijk wel mee... maar het kan nu even niet anders.

Ik moet ook nog een paar mensen dringend bellen en dringend mijn mail beantwoorden.  Ik probeer dat morgen te doen.

Lieve groetjes,

04-09-07

De Vrouw ...

Toen God De Vrouw schiep was hij op de zesde dag nog laat aan het werk.

Een engel kwam langs en zei: “Waarom duurt het maken van deze zo lang?”

En God antwoordde:
“Heb je alle specificaties gezien waaraan voldaan moet worden voordat ze af is?““Ze moet afwasbaar zijn, maar mag niet van plastic zijn gemaakt. Ze heeft meer dan 200 bewegende onderdelen die allemaal vervangen moeten kunnen worden. Ze moet op veel soorten voedsel functioneren, meerdere kinderen tegelijk kunnen omarmen en een knuffel kunnen geven die een geschaafde knie kan helen maar ook een gebroken hart. En ze moet dit alles kunnen doen met slechts twee handen.”

De engel was behoorlijk onder de indruk:
“Met maar twee handen....dat is onmogelijk!
En dit is het standaard model?!
Dit is teveel werk voor één dag... wacht u tot morgen en maak haar dan af”.

“Dat wil ik niet”, zei God. “Ik ben zo dichtbij de vervolmaking van deze schepping. Dit zal de favoriet van mijn hart zijn”.
“Ze kan zichzelf genezen als ze ziek is en ze kan 18 uur per dag werken”.

De engel deed een stap dichterbij en raakte de vrouw aan.
“Maar u heeft haar zo zacht gemaakt, Heer.”

“Ze is zacht", zei God, “Maar ik heb haar ook sterk gemaakt. Je kunt je niet voorstellen wat ze allemaal kan verdragen en te boven kan komen.“

“Kan ze denken?” vroeg de engel. 

God antwoordde:
“Ze kan niet alleen denken, maar ook redeneren en communiceren.”

De engel raakte de wang aan van de vrouw....
“Maar God, het lijkt wel of deze schepping lekt! U heeft haar te zwaar belast.”

“Ze lekt niet....het is een traan” corrigeerde God.

“Waar dient dat voor?” vroeg de engel.

En God zei:
“Tranen zijn haar manier om uitdrukking te geven aan haar verdriet, haar twijfel, haar liefde, haar eenzaamheid, haar lijden en haar trots.”

Dit maakte een grote indruk op de engel:
“God, u bent geniaal. U heeft aan alles gedacht. De Vrouw is echt fantastisch!”

“En dat is ze!

De Vrouw heeft krachten die de man blijven verbazen.
Ze kan omgaan met moeilijkheden en een zware last dragen.
Ze heeft blijdschap, liefde maar ook een mening.
Ze glimlacht als ze het uit zou kunnen schreeuwen.
Ze zingt wanneer ze zou kunnen huilen, huilt wanneer ze gelukkig is en ze lacht wanneer ze bang is. “
Ze vecht voor datgene waarin ze gelooft.
Ze staat op tegen ongerechtigheid. En ze neemt geen genoegen met “nee” als ze een betere oplossing ziet.
Ze geeft zichzelf helemaal zodat haar familie door kan gaan.
Ze neemt haar vriend mee naar de dokter als ze angstig is. Haar liefde is onvoorwaardelijk.”
Ze huilt als haar kinderen iets hebben bereikt. Ze is gelukkig als haar vrienden het goed hebben.
Ze is blij als ze hoort van een geboorte of trouwerij.”
Haar hart is gebroken als een verwant of vriend doodgaat. Maar ze vindt altijd de kracht om door te gaan met het leven.
Ze weet dat een kus en een omarming een gebroken hart kunnen helen.”

Er mankeert één ding aan haar:
Ze vergeet wat ze waard is...

(tekst gekregen van Carolien via pps-presentatie)

IMG_0726(foto Italië 2006)

00:08 Gepost door Lucretia in Vrienden | Permalink | Commentaren (27) | Tags: carolien, de vrouw, vriendschap |  Facebook

02-09-07

Foto's 'Boterhammen in het Park' ...

De foto's van onze uitstap naar 'Boterhammen in het Park' (zie vorig postje)zijn eindelijk gepost ! Even pech met het Outlookprogramma op één van de computers zodat ze niet konden worden doorgestuurd. Heb ze vanavond gewoon even op een stick gezet en ze zo overgezet naar mijn pc.

Beetje moe (een paar drukke dagen achter de rug) ... maar ik probeer in het weekend op blogronde te gaan.

Alvast een heel fijn weekend! Groetjes aan iedereen.

tatty000012