18-10-07

Ik heb hier geen woorden voor ... of toch ...

Tussen de bedrijven door - voorbereiding voor m'n feest - probeer ik nog op enkele blogjes te gaan lezen en een reactie te plaatsen. Ik was niet van plan om vanavond nog een postje te schrijven maar na wat ik gelezen had op Elly's blog kwamen m'n haren overeind.

Jullie moeten hier maar eens klikken dan lezen jullie er meer over!

Kwaad word ik er van; verdrietig ook.

Oktober is de 'borstkankermaand' en overal worden er acties op het getouw gezet om het goede doel te steunen maar wat Cosmopolitan doet is echt wel heel grof en getuigt van weinig respect voor wie met borstkanker wordt geconfronteerd.

Zelf heb ik een borstreconstructie ondergaan en met aangepaste lingerie lukt het aardig om terug een decolleté te hebben maar eenmaal naakt dan kan ik het niet verstoppen. Een groot litteken, een 'valse' tepel en een onevenwicht... (Ik wil hier niet klagen, zeker niet... maar zo is het)

Ik denk hierbij vooral aan de zovele vrouwen met een amputatie; enkelzijdig of voor sommigen dubbelzijdig. Of aan de vrouwen met een borstbesparende operatie die soms ook verminkt uit de strijd komen...

Heren of dames bij Cosmopolitan (ik hoop niet dat het een vrouw was die op dit 'lumineuse' idee kwam...) hebben jullie zich ook maar één seconde afgevraagd hoe vrouwen met borstkanker zich voelen bij zo'n actie? Hebben jullie gepolst bij de doelgroep? Vast niet...

Wat ik me ook afvraag: of de vrouwen die hun foto insturen wel nadenken over deze actie. Waarschijnlijk denken die alleen maar aan de lingeriecheque die ze kunnen winnen om hun mooi decolleté nog beter te laten uitkomen!

Het zou grof zijn maar we zouden het lef moeten hebben om met verschillende lotgenoten foto's van 'ons decolleté' in te zenden; misschien dat ze dan bij Cosmopolitan beseffen wat voor een blunder zij hebben gemaakt.

En ja.... ik vergeet hier nog bij te zeggen dat Cosmopolitan 1 Euro per ingezonden 'decolleté' aan het goede doel Pink Ribbon schenkt. Toch goed zal u zeggen...? Alle beetjes helpen...? Maar... heiligt het doel hier de middelen??? Voor mij duidelijk 'NEEN'.

Van één ding ben ik zeker: Ik boycot dit blad !

13-10-07

Rune en 'oude opa' ...

Tijdens de Lokerse Feesten (augustus 2007) kwam Rune een paar keer hier slapen. Ik haalde ze toen telkens zelf af in Lokeren omdat het voor K. moeilijk was om een parkeerplaats te vinden als ze terugkeerde.

Op één van de avonden toen ik Rune ging halen was ze heel erg moe en zat ze een beetje te wenen; om haar stil te houden tot ik thuis was (het is toch zo'n kwartiertje rijden) begon ik zomaar een liedje te zingen. Een paar zinnetjes maar... en telkens opnieuw herhaalde ik die zinnetjes.

Ze vond het zo leuk dat ze het telkens uitschaterde bij het horen van: "m'n ouwe opa, m'n lieve opa, niemand zo aardig als hij...."

Toen ik thuis aankwam was ik turelure gezongen maar het was me gelukt om haar zoet te houden in de wagen.

Sindsdien begint ze altijd luid te lachen en ook een beetje te dansen als ze dat liedje hoort. Zelfs aan de telefoon (K. zet hem dan op luidspreker...) als ik vraag: 'zullen we nog eens zingen van "m'n ouwe opa" Rune??' begint ze te lachen en te dansen.

Ik ben nog eens de juiste tekst gaan opzoeken want ik zat zomaar wat te zingen.... de tekst leek er niet helemaal op!

Het liedje komt uit een televisieserie 'Ja Zuster, nee Zuster' met teksten van Annie M.G. Schmidt . Deze serie werd gedraaid tussen 1966 en 1968... ! (zo lang geleden al ...)

Vanaf nu zal ik proberen de juiste woorden te zingen; misschien moet ik ook nog maar eens de juiste melodie beluisteren...

M’N OPA

Elke zondagmiddag bracht ’ie toffies voor me mee
Ik weet nog de spelletjes die opa met me dee
Restaurantje spelen en m’n opa was de kok
Bokkenwagen spelen en m’n opa was de bok

M’n opa, m’n opa, m’n opa
in heel Europa was er niemand zoals hij
M’n opa, m’n opa, m’n opa
En niemand was zo aardig voor mij

In heel Europa, m’n oude opa
Nergens zo iemand als hij
In heel Europa, m’n eigen opa
Niemand zo aardig voor mij
M’n oude opa

Als ik me verveelde ging ik altijd naar hem toe
Hij verzon een spelletje en nooit was ie te moe
Van de dijk afrollen en m’n opa was de dijk
detectiefje spelen en m’n opa was het lijk 

M’n opa, m’n opa, m’n opa
in heel Europa was er niemand zoals hij
M’n opa, m’n opa, m’n opa
En niemand was zo aardig voor mij

In heel Europa, m’n oude opa
Nergens zo iemand als hij
In heel Europa, m’n eigen opa
Niemand zo aardig voor mij
M’n oude opa

Samen naar de apies kijken, samen naar het strand
en als je geluk had ging je samen naar de brand
Samen op het ijs en met een sleetje in de sneeuw
Leeuwentemmer spelen en m’n opa was de leeuw
Altijd als we samen waren hadden we plezier
Stierentemmer spelen en m’n opa was de stier

M’n opa, m’n opa, m’n opa
in heel Europa was er niemand zoals hij
M’n opa, m’n opa, m’n opa
En niemand was zo aardig voor mij

In heel Europa, m’n oude opa
Nergens zo iemand als hij
In heel Europa, m’n eigen opa
Niemand zo aardig
Niemand zo aardig
Niemand zo aardig als hij
M’n oude opa


Bedankt Emmy voor het sturen van de code voor dit filmpje !! Nu kan ik lekker meezingen Lachend

Ondertussen is Rune al flink gegroeid en ze loopt nu helemaal alleen. Op 6 oktober werd ze 15 maanden. Dinsdag is haar mama opnieuw beginnen werken en Rune gaat naar het kinderdagverblijf. Ze heeft daar helemaal geen moeite mee en vindt het leuk om met de kindjes te spelen.

Op de laatste 'verlofdag' van K. zijn we samen met Rune naar een binnenspeeltuin geweest. Voor Rune was er nog niet zoveel te beleven; enkel het ballenbad was aangepast aan haar leeftijd. Ze had het er wel heel erg naar haar zin... Hier onder een serie fotootjes van haar 'uitje'. Leuk hé !

Rune_Ballenbad 004Rune_Ballenbad 008Rune_Ballenbad 016

 

 

 

 

Rune_Ballenbad 018Rune_Ballenbad 019Rune_Ballenbad 020

 

 

 

 

Rune_Ballenbad 023Rune_Ballenbad 033Rune_Ballenbad 037

Klik op de foto om te vergroten!

 

Fijn weekend allemaal!

Foto's van Talleke en Dingske ...

Via de blogjes van MizzD en Talleke vernamen jullie al het relaas van de ontmoeting van enerzijds MizzD en Dingkse (die elkaar al kenden van een eerdere bijeenkomst) en anderzijds Talleke en mij (we zagen elkaar recentelijk al eens in Gent).

Bij Talleke zijn we (Dingske en ik) gestart met een fotosessie met de buurman. De man glunderde... We hadden al zoveel gehoord over die illustere man dat we hem toch eens wilden ontmoeten en dat wilden we toch wel vastleggen met een foto. De foto vinden jullie door hier te klikken. Wel enigszins een beetje bijgewerkt want van de bovenvermelde dames, Talleke en Dingske mag ik hier geen foto's publiceren. Jammer, jammer.... want ik heb er heel mooie van hen.

Vooral van Talleke die smullend van een wafel (in de Max/Gent) zit te genieten; of likkend aan het rietje van een overheerlijke milkshake; Talleke die glundert bij het zien van haar pannenkoek (in Kortrijk) en Dingske die haar mooie rijbewijs uit de jaren stillekes zit te bewonderen (hè Dingske ) ....

Maar ik heb hier een reeksje foto's die ik wel kan tonen.  Ik wil jullie laten zien dat ik bijzonder heb genoten van onze uitstap samen.

Nadat we Talleke ophaalden vertrokken we richting autoweg om MizzD en Axel op te wachten. Vandaar vertrokken we naar het natuurgebied De Gavers waar we met z'n allen de benen gingen strekken.

De Gavers waren nieuw voor mij. Tenminste, ik kende De Gavers wel als surfplas (m'n kinderen waren daar ooit met Bloso) maar ik was er nooit eerder om te wandelen. Hier en daar stonden ook al paddestoelen - prachtig om te zien. We hadden ook het weer mee. Het werd een mooie warme dag.

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 028

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 009Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 004Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 008

 

 

 

 

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 017Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 027Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 022Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 020

 

 

 

 

Axel gedroeg zich voorbeeldig (zoals altijd denk ik...) - het is echt een schat van een hond - en hij poseerde ook heel gewillig.

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 032Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 054Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 015Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 002

 

 

 

 

En zoals jullie zien gedroeg het vrouwtje van Axel zich ook heel voorbeeldig (waarschijnlijk ook zoals altijd Cool) en ze gaf er ook helemaal niet om om haar van haar schoonste kant te tonen Lachend.

Maar foto's van Talleke en Dingske, neen die krijgen jullie helaas niet te zien. Tong uitstekend - neen dat mag niet hè want anders zijn die twee lieve madammen boos op mij (vrees ik toch !) Verzegeld

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 051

Deze foto werd genomen in het Begijnhof in Kortrijk.

Na een gezonde wandeling verkenden we samen de stad Kortrijk maar helaas hier kan ik ook weer geen foto's van tonen vermits Talleke en Dingkse er op staan.
Bij het eten van een heerlijke pannenkoek op een terrasje op het Schouwburgplein - in de herfstzon, werd er gezellig gekletst en behoorlijk wat afgelachen.

Voor herhaling vatbaar ! Cool

Fijn weekend aan allen !

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 033x

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 038x

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 040x

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 041x

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 042x

Ontmoeting_Talleke_MizzD-Dingske 050x

11-10-07

2 jaar uit een mensenleven ...

Op 4 november zal het 2 jaar geleden zijn dat ik de diagnose kreeg... borstkanker! 2 jaar.... ongelooflijk. Het lijkt zo lang geleden maar dat is het niet. In die 2 jaar is er zoveel op me af gekomen; het lijkt wel of ik meegezogen werd in een maalstroom. Af en toe leek het eindeloos; die ziekte of de bijwerkingen van de behandeling bezorgden me altijd wel weer iets nieuws. Nee, saai is het allerminst geweest.

Wat me het meest geraakt heeft in deze periode is de enorme vriendschap die ik van zoveel mensen heb ontvangen. Ik heb ook gemerkt dat door deze ziekte bespreekbaar te maken, door zelf open te kunnen vertellen over wat je meemaakt of voelt - zonder zielig te doen - dat het voor anderen ook gemakkelijker is om er mee om te gaan.

Maar af en toe stel ik vast dat er nog vrouwen zijn waarvan de partner hun ziekte niet aanvaardt. Zo kwam ik vandaag in contact met een dame die op dit moment chemotherapie krijgt en zij heeft heel veel angst. Angst voor de gevolgen van haar ziekte en voor de behandeling. Zij heeft nood aan geestelijke ondersteuning -  in het ziekenhuis kreeg ze het voorstel om met de psycholoog te praten maar dat werd afgewimpeld door haar partner; ze kreeg de raad om hulp in het huishouden te nemen en opnieuw vond haar partner dat niet nodig. In haar bijzijn mag er niet over haar ziekte worden gesproken... maar buiten haar bereik blijkbaar wel.
Ik heb haar informatie gebracht over het Inloophuis van de VLK en ik hoop dat ze daar terecht kan. Daar ben ik zeker dat ze goed zal worden opgevangen. Ze moet alleen de stap durven zetten.

Zelf wil ik die 2 jaar, waar ik doorheen moest, symbolisch afsluiten en er komt een groot feest. Het feest dat ik vorig jaar in april wou geven voor mijn 50ste verjaardag werd toen afgeblazen... tja... midden in de chemobehandeling zag ik het niet zitten.  M'n 50ste verjaardag vieren als ik 51 werd vond ik ook maar niks... maar wat ik zeker wou doen dat was iedereen die mijn dagen een beetje opfleurden met een bezoekje, sms'je, belletje, mailtje, .... eens samenbrengen en met hen een fijne avond doorbrengen. Samen de warmte van vriendschap voelen... En dat feest komt er aan ! Ik kijk er naar uit en tel af !

Mijn ventje organiseert het allemaal en ik mag er niks over weten. Alleen wanneer, waar en met wie... Wat er te eten valt houdt hij geheim... Of er iemand komt optreden houdt hij geheim... Ik ben dus SUPER NIEUWSGIERIG maar ik laat hem zijn plezier van het organiseren en blijf braaf geduldig afwachten tot op de dag zelf. Ik gun het hem.
Onderstaande collage maakte Marc voor op de uitnodiging. That's me !


Lucrèce

09-10-07

Molenwieken ...

Het wordt inderdaad tijd dat ik weer eens iets van mij laat horen... Ik heb eigenlijk nog nooit zo lang mijn blog in de steek gelaten. Het schrijven gaat mij al een poosje niet meer af... het 'horrorverhaal' van mijn laatste operatie krijg ik niet uit mijn pen. Heb er enkele weken geleden iets van beginnen opschrijven in mijn agenda (tijdens het wachten bij de dokter) om het hier dan later over te typen maar het lukt me niet om het te posten.

Hoe het ondertussen met me gaat ? Vrij goed eigenlijk. Nog wat problemen met m'n handen. Technisch zijn de operaties goed verlopen - mijn duimpezen zitten niet meer 'afgekneld' maar de ontstekingen blijven. Misschien zal dat op termijn wel wegebben...
Voornamelijk 's nachts heb ik last van een vervelende zeurende pijn in beide handen waar ik steeds wakker van word. Ook m'n ventje wordt daardoor meermaals uit zijn slaap gehaald: ik gebruik m'n armen blijkbaar als molenwieken en het komt wel eens voor dat ik hem onbedoeld een 'mep' geef in mijn slaap. Ja, leg het dan maar uit... Verlegen.
Het is nog niet genoeg dat ik al maanden met m'n benen lig te 'zwieren'... al van bij het begin dat ik Arimidex (en Aromasin) neem is mijn 'thermostaat' ontregelt en zo komt het meermaals per nacht voor dat ik mijn benen boven het dekbed zwaai - om ze te laten afkoelen - om na enkele minuten opnieuw dat dekbed over me heen te trekken omdat ik kou krijg. Nachtrust noemen ze dat: ja, tarara...

Ik ben ook opnieuw beginnen zwemmen. Het was al enkele maanden geleden. Vorige week donderdag 925 meter gezwommen. Samen met A'ke... zij in een knalrood zwempak; ikke in een nog 'knaller'roze ...  Al pratend (ja, vrouwen hè...) legden we 37 lengtes af.
Toen A'ke me 's ochtendsvroeg (met nadruk op 'VROEG') OM KWART VOOR ACHT !! kwam afhalen waarschuwde ik haar dat ik het niet lang zou uithouden. Dat ik maar een paar lengtes zou kunnen zwemmen. Ik had namelijk die nacht heel slecht geslapen. Maar tot onze grote verwondering bleven we maar doorzwemmen...
Goh... achteraf had ik daar wel heel veel voldoening van. Deze week gaan we er weer voor... zeker weten.


Vandaag opende ik het blogje van Talleke en ik kreeg een wee triestig gevoel bij het lezen van haar postje. Anneke Geerts, de initiatiefneemster van het Wonderfonds, overleed op 5 oktober aan de gevolgen van borstkanker. 43 jaar.... een jonge mama van 3 kinderen ...  Zij had nog zoveel levenslust én wilskracht en ze was een idealiste. Zij wilde iets opstarten dat groots in Vlaanderen zou worden.  Een fonds dat terminale, alleenstaande ouders wil helpen.
Ik ken haar niet persoonlijk maar ik volgde dit wel via de media. 
Anneke, je strijd is gestreden. Rust zacht.
Aan al je dierbaren : innige deelneming en veel sterkte voor de toekomst.

Zoiets vernemen komt toch altijd aan als een mokerslag ... dan besef ik pas wat er me overkomen is. Dan pas dringt het telkens tot me door.

22:25 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (13) | Tags: wonderfonds, anneke geerts |  Facebook