07-01-08

Inktvlek... belevenissen bij een dagopname...

mizzD startte een heel leuk initiatief.... een inktvlek die ze graag zag uitvloeien over de verschillende blogjes met als thema....
HET MEEST INDRUKWEKKENDE MOMENT UIT 2007

Ik heb toen beloofd dat ik zeker mee wou doen maar het is er tot nu toe nog niet van gekomen.

Als ik 2007 overschouw dan heb ik heel wat vrolijke, intense, boeiende, maar soms ook verdrietige, vervelende, enerverende zaken beleefd. Dat hoort bij het leven...
Je moet alleen zien hoe je met die dingen omgaat; hoe je bepaalde dingen verwerkt of aanpakt...

Om met iets heel vervelends te beginnen  - iets wat ik echt niet meer wil meemaken - moet ik even terug naar:  klik hier 
Ik ben er toen niet gekomen om dit 'verhaal' neer te 'pennen' op mijn blogje maar wel in m'n kleine zakagendaatje.

Het begint als volgt en bestaat uit 2 delen… belevenissen bij een dagopname - Deel 1 

Maandag vroeg weg... Op tijd vertrokken. 7U01 in de wachtzaal voor inschrijving 'dagopname' in het ziekenhuis. Een half uurtje later wordt ik verwacht. Ruim op tijd dus.
Dacht ik toch... Ok. Vorige keer een fout ticketje genomen om m'n beurt af te wachten. Nu onmiddellijk naar de goede ticketverdeler. Dacht ik toch...
Nr. 19 staat er op het 'slagers-volgnummerticketje'.  Ja, dit systeem heeft geen elektronische opvolging op het scherm en het toestel waar je het ticketje neemt lijkt verdacht veel op  zo’n toestelletje bij de slager. Het nummer wordt door de dame van de dagopname gewoon afgeroepen. (Waardeloos systeem. Dat zul je direct wel merken).


Op het elektronisch bord staat nr. 4 (die is aan de beurt nu) maar dat is het systeem met een ander soort ticketje voor de 'gewone consultaties en behandelingen'. (... normaal gezien toch).


(Zijn jullie nog mee...?)


Ik wacht geduldig tot ik aan de balie van de dagopname een 'secretaresse' zie verschijnen maar die komt niet opdagen.
Een andere 'secretaresse' van de 'gewone' loketten begint luidop een namenlijst te overlopen en diegenen die worden vermeld moeten zich snel aanmelden bij haar omdat ze in het OK (operatiekwartier) worden verwacht. Die mensen krijgen voorrang op alle andere ‘wachtenden’ ongeacht welk 'elektronisch' nummertje ze getrokken hebben.


7U25 is het ondertussen. Ik sta niet op de lijst en ga even informeren hoe het 'systeem' in elkaar zit.
"Neen, u staat niet op de lijst, dus moet u wachten op volgorde en neen dat ticketje v.d. "slagersmachine" geldt deze keer niet want de dagopnamemadam (euh secretaresse die de dagopnames registreert) begint pas om half acht. Dus moet u een elektronisch ticket nemen...."
SH*T!
Gauw naar dat toestel - ondertussen zitten de daar al aan nummer 27 en aan het tempo dat ze daar werken betekent het minstens een halfuur geduld hebben.
Een half uur? Heb ik niet meer.... ik moest al boven zijn.
M'n zus gestuurd om te zeggen dat er beneden problemen zijn met de registratie en gelukkig kreeg ik nog even de tijd.  Daar zat ik met m'n 2 nummertjes: nr 19 - nr 27. Waardeloos systeem...

Belevenissen bij een dagopname - Deel 2 (als jullie nog niet in slaap zijn gevallen…)

Eenmaal boven in de dagkliniek ging het heel snel. Afscheid genomen van mijn zus – operatieschortje aan en met een sneltreinvaart word ik weggebracht naar het operatiekwartier.
Aan de  operatiezaal moeten we even wachten om binnengereden te worden. De chirurge  Dr. H. komt nog even bij mij en ik vraag haar (in opdracht van de oncoloog) om er op te letten om zeker m’n arm niet af te binden (dit wordt normaalgezien gedaan om bloedingen te voorkomen tijdens een ingreep…) want het is m’n ‘lymfearm’ (kant waar de lymfeklieren zijn weggenomen en afknelling kan lymfeoedeem doen ontstaan met een dikke arm tot gevolg). Dr. H. is blij dat ik er haar nog even aan herinner en op haar beurt vraagt ze aan de wachtende anesthesiste om er de anesthesist van vorige keer bij te halen want ik moet verdoofd worden in een oppervlakkige ader in de hals. (Rechts kan niet: lymfearm en operatiearm en links heb ik geen goede aders meer – kapotgemaakt door de chemotherapie). De beste oplossing was dus verdoven in een ‘oppervlakkige’ halsader.
Vorige keer is dat zeer goed gegaan.
Ik zag al onmiddellijk aan het gelaat van deze anesthesiste dat ze niet akkoord ging en eenmaal ik op de operatietafel lag begon ze m’n linkerhand te ontsmetten. Daarop zeg ik haar dat er een afspraak gemaakt was met de anesthesist van vorige keer om in de hals te verdoven. Toen ik zei dat ik het echt niet wou in m’n linkerarm – dat er geen enkele ader meer goed was… dat dat al voldoende geprobeerd werd… werd ik plots vastgegrepen aan mijn schouders (door iemand die achter mij stond en die ik niet kon zien) en pakte de anesthesiste op haar beurt m’n hand vast in een stevige greep en begon te steken, en nog eens en nog eens, op verschillende plaatsen in mijn arm. Ik kon niks doen en begon uit pure ellende zacht te wenen (ik wist dat het niet zou lukken op die manier en dat bleek later ook zo) en plots kwam vanachter mij – heel dicht boven mij, boven m’n gezicht – een hoofd met 2 gitzwarte ogen en die zei: ‘mevrouw, als we in je hals verdoven dan riskeer je hier 2 weken op intensieve te liggen…. en veel blablabla…’ Ik bleef maar snikken en zag door m’n tranen de chirurge staan. Ze had de ganse tijd niks gezegd en die 2  beulen maar laten doen tot ze plots zei: ‘maar Dr. Vereecken (inderdaad…. Die naam zal ik nooit meer vergeten…) vorige keer werd er in een oppervlakkige ader van mevrouw haar  hals verdoofd en dat ging heel goed: het is niet in een diepe ader hoor dokter…
Toen Dr. Vereecken dit hoorde begon hij boven mij een hele uitleg te doen aan ‘studenten’ over het welles en nietes… Hij had zo’n machtsvertoon getoond en mij eigenlijk behandeld als een dier  - ik  werd vastgegrepen  als een prooi - en plots maakte hij een ‘draai van 180°’ en kon de verdoving NATUURLIJK in een oppervlakkige ader…
De vrouwelijke anesthesiste begon poeslief vragen te stellen: gaat het mevrouwtje, heb je kindjes mevrouwtje, gaan ze al naar school mevrouwtje en ik antwoordde alleen maar: het gaat niet, ik heb kinderen en ik ben al 51 en nu wil ik slapen of ik ga hier weg. En ik kan zeggen dat ik het meende op dat moment…
Eenmaal in de ontwaakzaal werd ik nog al snikkend wakker. Dit had me zo aangegrepen dat het in mijn onderbewuste was blijven hangen…
Een week later kwam ik op controle op orthopedie en een jonge arts,die blijkbaar bij mijn operatie aanwezig was, verontschuldigde zich in naam van ‘zijn collega’. Dit had helemaal niet hoeven te gebeuren.
De anesthesist is uiteraard ‘baas’ in zijn domein en draagt een grote verantwoordelijkheid, maar als er een afspraak gemaakt is met een bepaalde anesthesist om volgens een bepaalde methode te verdoven dan moeten ze zich daar aan houden en een patiënt niet onnodig gaan martelen.
Zo, eindelijk is dit er uit dankzij mizzD's inktvlek ! 


M’n volgende verslagje zal zeker over iets heel positiefs gaan… en het heeft te maken met FEEST.

Commentaren

Lucretia Potverdekke, dit is bijna een horrorverhaal... ik kan geloven dat dit je aangegrepen heeft, ik zit hier zelf met open mond van ongeloof te lezen!!!! Daar word ik toch zo ontzettend razend van hé, dat die mensen zich kunnen permiteren wat ze willen. Terwijl je daar machteloos ligt... en die tranen die begrijp ik maar al te goed. Ik begrijp ook waarom je dit niet meteen kon vertellen, zoiets heeft tijd nodig en ik vind het ontzettend sterk van je Lucé, dat je het toch aangedurfd heb. Maar zoals ik je al toewenste, ik hoop dat je geen dokte rmeer moet zien dit jaar...
Dikke knuf Lucéke en eentje extra ter steun.
XXX en Vlammekes

Gepost door: Boogie | 07-01-08

Tjonge meid... je had het al min of meer verteld in Kortrijk tijdens ons dagje daar hè, maar dat je het hebt aangedurfd het nu toch op te schrijven...niks anders dan torenhoog respect voor jou hoor! Het was verdomme niet niks...niet te geloven bijna, dat mensen in zo'n beroep zich zulke dingen denken te kunnen permitteren! Ik ben hartstikke blij dat het naar aanleiding van mijn inktvlek was, dat je het nu toch opgeschrven en hopelijk ook een beetje van je áfgeschreven hebt!
En daarom ga ik je bijdrage nog even speciaal vermelden op mijn blogje!
Ik denk dat ik wel weet over welk feest je volgende stukje zal gaan! :-)
Liefs hè!

Gepost door: mizzD | 07-01-08

hey luceke ik heb het met stilte allemaal weer eens gelezen
en ik moet zeggen dat je positivisme jou siert
je kwam er sterker uit dan je dacht
natuurlijk met vallen en opstaan, het is dan ook niet niks.
een reden tot feesten is het zeker als ik zie
hoe goed jij het nu doet.
Kay die weerstil vertrekt groet
met zonnekes

Gepost door: Sunny-Kay//Diamond | 08-01-08

Dat is een serieuze inktvlek Lucrèce. Ik word hier zelf kwaad van, hoe moet jij je toen gevoeld hebben. Verdomme toch, vergeten die soms dat ze met mensen van vlees en bloed te doen hebben. Bah, ik zit hier te trillen op mijn stoel. Dommerikken!

Gepost door: Elly | 08-01-08

Lucretia, Moedig van jou om dit neer te schrijven. Dit verhaal brengt bij mij een nare herinnering boven. Ik ben in het verleden, bij een operatie aan m'n schouder, ook eens in aanvaring gekomen met een arrogante en brutale anesthesist. Op de koop toe had de man zijn naald, via m'n hals, te diep gestoken en in m'n long geprikt, met een klaplong tot gevolg.
Het ergste is dat je op zo'n momenten niks kan doen en volledig overgeleverd bent aan die beulen.
Veel groetjes.

Gepost door: Piet | 08-01-08

Wat een verhaal... je wordt er gewoon stil van! Die dokters vergeten gewoon dat ze met mensen bezig zijn. Ikzelf heb na onze kleinste meid haar opnames een brief van 4 vellen A4 geschreven met klachten over de anesthesist, het hele ziekenhuissysteem,en nog veel meer.... ik liet die aan haar oogspecialist eerst lezen omdat ik over haar wel heel tevreden ben. Zij werd bleek, ging zitten en vroeg of dit echt allemaal zo erg was daar. ik heb het dan naar de ombudsdienst gestuurd, kreeg een beleefde standaardbrief terug dat ze het zouden onderzoeken... en heb er nooit nog iets van gehoord! Je bent maar heel klein als je daar ligt en ze doen met jou wat ze willen. Wel knap dat die ene dokter zich verontschuldigde en niet zijn kop in het zand stak. Hopelijk hoef je nooit nog zoiets mee te maken!

Gepost door: Dolinneke | 08-01-08

Lucretia als ik dit lees word ik echt boos. Begrijpen kan ik het ook niet. Dit is horror. Hoop dat je niet of te nooit meer moet meemaken. Dikke knuf Viv

Gepost door: viv | 08-01-08

hè bah jong! Als ik dan lees hoe je alle situaties zo goed doorstond tot nu toe, met je humor en positivisme, dan krijg ik kiekevlees van dit hier te lezen! Hoe is het in godsnaam mogelijk hè.... ik hoop dat je dit nu van je kan afzetten meiske, en dat dit nooooit meer gebeurt!
xxx

Gepost door: Blah | 08-01-08

Na een zwaar en druk weekend even binnenwippen om een fijne dinsdag te wensen, liefs

Gepost door: Suus | 08-01-08

Kriebels Hier krijg je toch de kriebels van, ook al staat het in het dossier, nog doen ze hun eigen goesting. We goed dat je het durft op te schrijven, dan is het d'r al een beetje uit.

Gepost door: Wendy | 08-01-08

Oh mannekes! Ik denk dat ik heel hard zou zijn beginnen krijsen! Mijn god zeg, je bent toch geen hond? Ze doen dat nog niet zo met dieren! En jij verdient zo'n behandeling al helemaal niet zeg!
Dikke knuffel!
Liefs,

Gepost door: Bientje | 08-01-08

Wat een verhaal, 'k heb er geen woorden voor.

Gepost door: katy | 08-01-08

*** Voor morgen een heel fijne woensdag gewenst
Groetjes

Gepost door: Marc | 08-01-08

Amai, ik word super stil van je verhaal! Zoiets kan echt niet!!
De volgende keer tier je daar maar dat ze jou MOETEN behandelen als een prinses!! Dat is het minste wat ze voor je kunnen doen!!

Liefs
Sofie

Gepost door: Sofie | 09-01-08

lucretia, ik schaam me in de plaats van die dokter! Als dat geen machtsvertoon was!
Maar erg moedig van je om het eens neer te pennen. Wellicht heeft het je ook deugd gedaan om het eens op te schrijven. Hopelijk kom je zoiets nooit meer tegen.

Gepost door: magda | 09-01-08

De commentaren zijn gesloten.