31-01-08

Volg de gids... Gent voor fijnproevers...

Je hebt zo van die dagen waar je naar uitkijkt en waarvan je hoopt dat er niks zal mis lopen.
Ik had een afspraakje om U tegen te zeggen; met 3 Madammen zou ik zaterdag de hort op gaan in Gent.

Vrijdagavond 2 wekkers gezet (euh...correctie... moet zaterdagavond zijn natuurlijk!) zodat ik me zeker niet zou verslapen. ’s Ochtends word ik gewekt door M. en het is pikdonker in de kamer. Niet gewoon donker… maar echt donker. Normaal komt er enigszins licht door de gordijnen maar nu was het wel heel erg donker. “Euh…” Wat scheelt er vraag ik. “Geen electriciteit… niet in huis en niet op straat”.

Grrrrrrrr… dat betekende geen licht en geen elektrische verwarming in de badkamer maar ook geen verwarming in de eetkamer… en erger nog: een koude douche en ik kon mijn haren niet föhnen… de dag begon goed.
Om 9 uur was de stroompanne voorbij en begon ik mij, in een race tegen de klok, klaar te maken.

Ondertussen komt er een sms’je binnen van mizzD dat er problemen zijn met haar treinverbinding en dat ze mogelijks te laat zal zijn. Even later sms ik dit door (ja de moderne tamtam hé…) naar Talleke zodat zij ook op de hoogte is en zij laat me op haar beurt weten dat ze ook moet hollen want ze heeft zich verslapen… Naderhand hoorde ik van Dingske dat zij zich een hoedje schrok toen ze aankwam aan het station van Harelbeke want dat bleek dicht te zijn.

Oh help… de Wet van Murphy?

Enfin alles is nog goed gekomen (zoals jullie al waarschijnlijk kunnen lezen hebben bij Talleke, Dingske en MizzD).

Zondag zou ik de dames ‘gidsen’ in Gent met als uiteindelijk doel die fameuze overheerlijke wafel in Etablissement Max!

De_Vier_Musketiers_Gent 054

Als verrassing voor mizz’ke (zij was jarig geweest) had ik aan de manager van de zaak gevraagd of hij iets ‘speciaals’ kon doen voor een jarige. Toen de gelagzaal gevuld werd met de ‘happy birthday-muziek’ en de ober mizzDeeke’s wafel bracht met de ‘vuurwerksterretjes’ erop was ze toch even uit haar lood geslagen. Missie geslaagd! Ze was echt verrast!

De_Vier_Musketiers_Gent 052

Wat ik nu jammer vind is dat ik niet alle foto’s kan plaatsen die ik nam. Er zitten zulke leuke bij maar ja, een paar dames willen niet ‘frontaal’ op de blog en dan respecteer ik dan hé.

De_Vier_Musketiers_Gent 056&

Ik geef hier ook nog even de link mee van de wandeling die ik met hen deed.

We hebben ons kostelijk geamuseerd. Het begon al in het station Gent St. Pieters waar we nog even moesten wachten op mizzD. De schwung zat er al direct in en dat is zo de ganse dag doorgegaan.
We hielden een ‘drinkpauze’ in de Dulle Griet – waar we uiteraard proefden van onze heerlijke Belgische bieren en zetten onze weg verder door straatjes en steegjes, naar pleintjes en bruggetjes.

De_Vier_Musketiers_Gent 039De_Vier_Musketiers_Gent 035De_Vier_Musketiers_Gent 046De_Vier_Musketiers_Gent 042

 

 

klik op de kleine foto's om te vergroten !

 

 

 

 

 In Café Théatre (!! best brasserie of Belgium '') proefden we nog een wijntje en na afscheid genomen te hebben van Dingske (onze moederkloek) trokken we naar een gezellig adresje (de Savarin op de Vrijdagsmarkt) voor  ons ‘laatste avondmaal’.

De_Vier_Musketiers_Gent 034

Wat we allemaal verteld hebben die dag? Euh… niet veel zinnigs… maar we hebben wel heel veel plezier gemaakt. “’t Heeft zo deugd gedaan, ’t heeft zo deugd gedaan aan ons ‘hertse’, aan ons ‘hertse’…”  Voor mijn part voor herhaling vatbaar hoor!

De_Vier_Musketiers_Gent 015De_Vier_Musketiers_Gent 016De_Vier_Musketiers_Gent 017De_Vier_Musketiers_Gent 018

 

 

 

 

De_Vier_Musketiers_Gent 021De_Vier_Musketiers_Gent 023De_Vier_Musketiers_Gent 020De_Vier_Musketiers_Gent 024

 

 

 

 

Deze foto's zijn genomen in de Werregarenstraat - het graffitistraatje: één van de leukste steegjes in Gent.

De_Vier_Musketiers_Gent 048De_Vier_Musketiers_Gent 025

De_Vier_Musketiers_Gent 026De_Vier_Musketiers_Gent 031

 

 

 

 

De_Vier_Musketiers_Gent 070

25-01-08

Gewoon een mooie tekst ...

DOORLOPEN, MOED HOUDEN, EENVOUDIG VOORTGAAN

Moed houden,
eenvoudig voortgaan, als je kunt.
En als je niet kunt, niet meer kunt, wachten;
of uitrusten bij een vriend, als die er is.
En, als die er niet is, tòch wachten, dan maar alleen,
wachten tot het weer gaat:
straks, eenvoudig voortgaan.
De weg nemen zoals die komt met zijn vóór en zijn tegen.
Je oog helder als een lamp die je lijf verlicht.
Doen wat ter hand is.
Antwoorden geven als die er zijn.
En intussen voelen de tik van je stok.

P1020922

P1020920P1020921P1020922P1020924

 

 

 

 

Niet teveel omzien, één enkele keer soms, want de
weg gaat dwars door je hart.
Niet teveel omzien,  en niet teveel vooruit ook.

P1030171
 

Eenvoudig voortgaan en weten: deze weg is niet alles,
en is niet van deze wereld alleen.
De wolken zien die aandrijven uit eeuwige verten - wie trok er hun grens?
En je hart voelen inkloppen op de eeuwige heuvels - wie
heeft ze gegrond?
En van de dingen de stille kant zien waar ze grenzen
aan Hem.

IMG_5561

P1040946

23-01-08

Vandaag...

borstkanker-bewustzijns-emoticon-roze-lintje      doktor-emoticon
 

Het was even schrikken vanmorgen bij de echografie van de borsten. De radiologe zat verdomd lang op het scherm te kijken en ik zag haar een ‘gebiedje’ aftekenen… sh*t…  mijn hart sloeg een slag over.

Het zou echter gaan om een cyste in de operatienaad. Niks aan de hand dus… Alhoewel ik die cystes toch niet vertrouw. Heb er jaren problemen mee gehad in mijn rechterborst. "Moesten een ‘beetje’ in de gaten worden gehouden" zei men toen… om de 6 maanden echo en mammo en op een schone dag ontdek ik dan nog zelf dat er wel iets meer aan de hand was… Ik blijf dus op mijn hoede.
bikini-emoticon
 Van de longfoto’s nog geen uitslag.Abdomen zag er goed uit maar het was een ‘kwiet’ van een dokter. Heel snel werkte hij het zaakje af. ‘k Heb nog nooit iemand zo snel een echo weten nemen van lever/nieren/maag/blaas… pfffff… is niet leuk want dat geeft me niet de zekerheid die ik nodig heb. 

Het duurt nu nog 3 weken alvorens ik de complete uitslag heb. Zal wel okay zijn… moet hé!

En lieverds: bedankt om te duimen hé!  duimen-omhoog-emoticon     

  

P1080452
 

Nog iets positiefs vanmorgen: in het UZ Gent hebben ze nu een digitaal toestel om mammografieën te nemen. Wat een luxe zeg... in tegenstelling tot wat vroeger gebeurde: 'het pletten van onze vrouwelijke vormen' gebeurt dit nu met alle zachtheid. Echt wel een groot voordeel.

En dames.... voor diegenen onder u die een mammografie steeds weer uitstellen omdat het geen leuk onderzoek is.... wel jullie hebben nu geen excuus meer hoor. Laat jullie screenen. Doen hoor!

22-01-08

Morgen...

Morgen is het 23 januari. Niks bijzonders aan... normaal gezien toch.

Voor mij is 23 januari een dag waar ik met tegenzin op terugblik of anders gezegd een dag waarvan ik - als ik er aan denk - nog de weerzin proef.

23 januari doet me denken aan voor het eerst geconfronteerd te worden met een rode zak vloeistof - epirubicine - waarvan ik nog maanden na de chemotherapie liep te kokhalzen. Dat rode vergif maakte dat alles dubbel zo sterk en 'vervormd' metaalachtig rook (hmm... stonk eigenlijk) en tastte mijn 'smaakcentrum' zo erg aan dat ik maanden niet meer kon genieten van lekkere dingen.

Ik weet nog toen we terugkwamen van de eerste chemokuur (een cocktail van Fluorouracil - Epirubicine - Cyclofosfamide) - Hilde (m'n schoonzus) en ik - dat ik haar zei in de wagen: 'ik denk dat het voor vandaag zal zijn'. "Wat bedoel je?" vroeg ze. 'Wel, ik voel me nu al zo misselijk dus ik denk dat het overgeven nog voor vandaag zal zijn... ' Ze kon het niet geloven. Zo vroeg al reactie op de chemo?

 'k Heb gelijk gekregen toen en het hield maar niet op. Met als gevolg dat ik 3 dagen later al terug werd opgenomen op oncologie wegens uitdroging.

23 januari doet me ook denken aan de start van het rondzeulen met een plastieken (was)kommetje. Ik geraakte nooit snel genoeg van mijn zetel naar de badkamer; onderweg - in de keuken - ging ik telkens weer door m'n knieën, kokhalzend met mijn hoofd boven dat 'bakje'. Achteraf kon ik dat ding niet meer zien en het is bij 'het grof vuil' beland... Vreemd dat ik daar nu aan denk... er waren wel ergere dingen toen dan dat kommetje...

Twee jaar geleden is dat ondertussen. Morgen...

Morgen, 23 januari 2008, ga ik voor mijn tweede check-up. De grote manoevers... De botscann heb ik al gehad in november. En die was goed! Nu nog bloedafname, mammografie & echografie en een echografie van het abdomen.

Vandaag kreeg ik van A'ke dit 'duimend' ventje! 't Ziet er  echt een positivo uit vinden jullie niet? Hij bekijkt het leven door een roze brilletje... Samen met dat ventje duimt zij met me mee. Dank je wel A'ke! Ook voor de mooie plantjes.

duimpje2

Eigenlijk lig ik er niet zo van wakker. Ik probeer vooraf heel positief te denken en mijn dagen voorafgaand aan de onderzoeken niet te laten vergallen door angstig te zijn. Mijn motto is zo een beetje van: als ik voordien schrik heb, niet meer kan slapen, onrustig ben... en alles blijkt goed te zijn dan heb ik enkele dagen voor niks gestressd. Ik wacht dus rustig de resultaten af.

Dat wil niet zeggen dat ik er niet aan denk maar het beheerst mijn doen en laten niet echt.

18-01-08

Tijd...

Bij het openen van de post vandaag vond ik nog een 'nieuwjaarswens' van een lotgenote. De tekst wil ik met jullie delen... neem de tijd om hem even te lezen en weet dat ik dit jullie allen ook toewens.

Ik wens je geen overmaat van luxe
Ik wens je alleen wat de meeste mensen niet hebben
Ik wens je tijd
Om te genieten en te lachen
Tijd om na te denken
Tijd, niet alleen voor jezelf, maar ook voor anderen

Ik wens je tijd
Niet om je te haasten en te runnen
Maar tijd om tevreden te kunnen zijn en om je te  verbazen

Ik wens je tijd
Om naar de sterren te grijpen
Om te groeien en te rijpen
Te hopen en lief  te hebben

Ik wens je tijd voor jezelf
Tijd om elke dag, elk uur, als geluk te ervaren
Ik wens je tijd om te leven in 2008

DSCF1789

Keramiek gemaakt door Beesken

16-01-08

Oas da nie wijs es?! ...

Ik woon in een gemeente rond Gent maar ik ben zeker geen Gentse. Ik kan het 'Gèntsch' wel enigszins immiteren tot jolijt van mijn vriendin Lieve... maar ik spreek voornamelijk A.N. ofte Algemeen Nederlands.

Van huis uit sprak ik 'Zaffelaers' of 'Loots' maar een paar jaar op het internaat en daarna naar school in Gent maakten dat ik algauw ABN (algemeen beschaafd Nederlands) moest spreken. 'Beschaafd Nederlands'... pffff precies of je als je een dialect spreekt geen beschaafd mens meer zou zijn...

Ik hou eigenlijk wel van dialecten en ik hoop dat die blijven voortbestaan. Het laat zien hoe 'rijk' onze Nederlandse taal (euh Vlaamse taal) wel is.

Vandaag kwam ik op een interessante website terecht: het Vlaams woordenboek

Dit 'woordenboek' bevat woorden die ingeburgerd zijn in Vlaanderen, maar niet als Nederlandse standaardtaal aanvaard worden. Wie wil kan er ook 'nieuwe' woorden aan toevoegen...

Een mooie manier om al die sappige voertaal levendig te houden!

Wie geïnteresseerd is om iets in het 'Gents' te lezen 'Veur echte Genteneers' geeft een goed beeld van het Gentse dialect.

page365_3

 

09-01-08

Dagelijkse Sudoku... voeding voor de geest ...

Tijdens een behandeling met chemotherapie voel je letterlijk je geest aftakelen. Het is niet dat de hersenen worden aangetast (chemo gaat blijkbaar niet door het hersenmembraan...) maar het cognitief geheugen wordt aangetast: vergeetachtig, de naam niet op een gezicht kunnen 'plakken', letterlijk alles moeten opschrijven, geen boeken meer kunnen lezen want telkens je start op een bladzijde moet je elke regel tweemaal herlezen, etc...

Ik heb toen 2 dingen wel gedaan: beetje geblogd en elke dag 2 tot 3 Sudoku's opgelost.

Lieve kwam me op een dag een bezoekje brengen en ze had een Sudoku boekje mee. Ik had dat nog niet gedaan - wel al van gehoord en ik dacht dat dat niets voor mij zou zijn omdat ik er mijn hoofd niet kon bijhouden.

Niets was minder waar. Ik verplichtte mezelf om er enkele dag een paar op te lossen en dat ging steeds vlotter. Op dat moment was dat echt voeding voor mijn geest en Sudoku's zullen altijd 'positief' gelinkt blijven aan de chemoperiode.

Bedankt Lieve dat je mij liet kennismaken met deze verslavende puzzels.

Op het net vond ik een leuke link voor een dagelijks wisselende Sudoku.

Ook effe spelen??

[print version]

Visit http://www.dailysudoku.com/ for more puzzles, solutions, hints, books and other resources.

07-01-08

Inktvlek... belevenissen bij een dagopname...

mizzD startte een heel leuk initiatief.... een inktvlek die ze graag zag uitvloeien over de verschillende blogjes met als thema....
HET MEEST INDRUKWEKKENDE MOMENT UIT 2007

Ik heb toen beloofd dat ik zeker mee wou doen maar het is er tot nu toe nog niet van gekomen.

Als ik 2007 overschouw dan heb ik heel wat vrolijke, intense, boeiende, maar soms ook verdrietige, vervelende, enerverende zaken beleefd. Dat hoort bij het leven...
Je moet alleen zien hoe je met die dingen omgaat; hoe je bepaalde dingen verwerkt of aanpakt...

Om met iets heel vervelends te beginnen  - iets wat ik echt niet meer wil meemaken - moet ik even terug naar:  klik hier 
Ik ben er toen niet gekomen om dit 'verhaal' neer te 'pennen' op mijn blogje maar wel in m'n kleine zakagendaatje.

Het begint als volgt en bestaat uit 2 delen… belevenissen bij een dagopname - Deel 1 

Maandag vroeg weg... Op tijd vertrokken. 7U01 in de wachtzaal voor inschrijving 'dagopname' in het ziekenhuis. Een half uurtje later wordt ik verwacht. Ruim op tijd dus.
Dacht ik toch... Ok. Vorige keer een fout ticketje genomen om m'n beurt af te wachten. Nu onmiddellijk naar de goede ticketverdeler. Dacht ik toch...
Nr. 19 staat er op het 'slagers-volgnummerticketje'.  Ja, dit systeem heeft geen elektronische opvolging op het scherm en het toestel waar je het ticketje neemt lijkt verdacht veel op  zo’n toestelletje bij de slager. Het nummer wordt door de dame van de dagopname gewoon afgeroepen. (Waardeloos systeem. Dat zul je direct wel merken).


Op het elektronisch bord staat nr. 4 (die is aan de beurt nu) maar dat is het systeem met een ander soort ticketje voor de 'gewone consultaties en behandelingen'. (... normaal gezien toch).


(Zijn jullie nog mee...?)


Ik wacht geduldig tot ik aan de balie van de dagopname een 'secretaresse' zie verschijnen maar die komt niet opdagen.
Een andere 'secretaresse' van de 'gewone' loketten begint luidop een namenlijst te overlopen en diegenen die worden vermeld moeten zich snel aanmelden bij haar omdat ze in het OK (operatiekwartier) worden verwacht. Die mensen krijgen voorrang op alle andere ‘wachtenden’ ongeacht welk 'elektronisch' nummertje ze getrokken hebben.


7U25 is het ondertussen. Ik sta niet op de lijst en ga even informeren hoe het 'systeem' in elkaar zit.
"Neen, u staat niet op de lijst, dus moet u wachten op volgorde en neen dat ticketje v.d. "slagersmachine" geldt deze keer niet want de dagopnamemadam (euh secretaresse die de dagopnames registreert) begint pas om half acht. Dus moet u een elektronisch ticket nemen...."
SH*T!
Gauw naar dat toestel - ondertussen zitten de daar al aan nummer 27 en aan het tempo dat ze daar werken betekent het minstens een halfuur geduld hebben.
Een half uur? Heb ik niet meer.... ik moest al boven zijn.
M'n zus gestuurd om te zeggen dat er beneden problemen zijn met de registratie en gelukkig kreeg ik nog even de tijd.  Daar zat ik met m'n 2 nummertjes: nr 19 - nr 27. Waardeloos systeem...

Belevenissen bij een dagopname - Deel 2 (als jullie nog niet in slaap zijn gevallen…)

Eenmaal boven in de dagkliniek ging het heel snel. Afscheid genomen van mijn zus – operatieschortje aan en met een sneltreinvaart word ik weggebracht naar het operatiekwartier.
Aan de  operatiezaal moeten we even wachten om binnengereden te worden. De chirurge  Dr. H. komt nog even bij mij en ik vraag haar (in opdracht van de oncoloog) om er op te letten om zeker m’n arm niet af te binden (dit wordt normaalgezien gedaan om bloedingen te voorkomen tijdens een ingreep…) want het is m’n ‘lymfearm’ (kant waar de lymfeklieren zijn weggenomen en afknelling kan lymfeoedeem doen ontstaan met een dikke arm tot gevolg). Dr. H. is blij dat ik er haar nog even aan herinner en op haar beurt vraagt ze aan de wachtende anesthesiste om er de anesthesist van vorige keer bij te halen want ik moet verdoofd worden in een oppervlakkige ader in de hals. (Rechts kan niet: lymfearm en operatiearm en links heb ik geen goede aders meer – kapotgemaakt door de chemotherapie). De beste oplossing was dus verdoven in een ‘oppervlakkige’ halsader.
Vorige keer is dat zeer goed gegaan.
Ik zag al onmiddellijk aan het gelaat van deze anesthesiste dat ze niet akkoord ging en eenmaal ik op de operatietafel lag begon ze m’n linkerhand te ontsmetten. Daarop zeg ik haar dat er een afspraak gemaakt was met de anesthesist van vorige keer om in de hals te verdoven. Toen ik zei dat ik het echt niet wou in m’n linkerarm – dat er geen enkele ader meer goed was… dat dat al voldoende geprobeerd werd… werd ik plots vastgegrepen aan mijn schouders (door iemand die achter mij stond en die ik niet kon zien) en pakte de anesthesiste op haar beurt m’n hand vast in een stevige greep en begon te steken, en nog eens en nog eens, op verschillende plaatsen in mijn arm. Ik kon niks doen en begon uit pure ellende zacht te wenen (ik wist dat het niet zou lukken op die manier en dat bleek later ook zo) en plots kwam vanachter mij – heel dicht boven mij, boven m’n gezicht – een hoofd met 2 gitzwarte ogen en die zei: ‘mevrouw, als we in je hals verdoven dan riskeer je hier 2 weken op intensieve te liggen…. en veel blablabla…’ Ik bleef maar snikken en zag door m’n tranen de chirurge staan. Ze had de ganse tijd niks gezegd en die 2  beulen maar laten doen tot ze plots zei: ‘maar Dr. Vereecken (inderdaad…. Die naam zal ik nooit meer vergeten…) vorige keer werd er in een oppervlakkige ader van mevrouw haar  hals verdoofd en dat ging heel goed: het is niet in een diepe ader hoor dokter…
Toen Dr. Vereecken dit hoorde begon hij boven mij een hele uitleg te doen aan ‘studenten’ over het welles en nietes… Hij had zo’n machtsvertoon getoond en mij eigenlijk behandeld als een dier  - ik  werd vastgegrepen  als een prooi - en plots maakte hij een ‘draai van 180°’ en kon de verdoving NATUURLIJK in een oppervlakkige ader…
De vrouwelijke anesthesiste begon poeslief vragen te stellen: gaat het mevrouwtje, heb je kindjes mevrouwtje, gaan ze al naar school mevrouwtje en ik antwoordde alleen maar: het gaat niet, ik heb kinderen en ik ben al 51 en nu wil ik slapen of ik ga hier weg. En ik kan zeggen dat ik het meende op dat moment…
Eenmaal in de ontwaakzaal werd ik nog al snikkend wakker. Dit had me zo aangegrepen dat het in mijn onderbewuste was blijven hangen…
Een week later kwam ik op controle op orthopedie en een jonge arts,die blijkbaar bij mijn operatie aanwezig was, verontschuldigde zich in naam van ‘zijn collega’. Dit had helemaal niet hoeven te gebeuren.
De anesthesist is uiteraard ‘baas’ in zijn domein en draagt een grote verantwoordelijkheid, maar als er een afspraak gemaakt is met een bepaalde anesthesist om volgens een bepaalde methode te verdoven dan moeten ze zich daar aan houden en een patiënt niet onnodig gaan martelen.
Zo, eindelijk is dit er uit dankzij mizzD's inktvlek ! 


M’n volgende verslagje zal zeker over iets heel positiefs gaan… en het heeft te maken met FEEST.

04-01-08

Avondje in mineur ...

Een beetje ziek en een beetje aangeslagen...
Heb een bronchitis maar wil daar niet over klagen. Zeker nu niet.

Daarnet opende ik mijn mailbox en vond daar het verschrikkelijke nieuws van een lotgenote, waarmee ik nog (al was het heel kort) Nordic Walking heb gedaan, dat er voor haar geen weg meer terug is.

Enkele jaren geleden kreeg zij borstkanker maar was ondertussen, zoals men zegt, hersteld. Bij haar jaarlijkse controle was alles ok behalve de botscan... Een drietal weken later is het verdict gevallen: metastasen in driekwart van haar rug, de heup, haar been en ook al in het ruggemerg...

De behandeling is moeilijk en de metastasen in het bot doen verdwijnen dat gaat zomaar niet... Het zal voor N. een moeilijke periode worden van pijn, vechten, therapieën,onzekerheid,. Zelf hoopt ze dat het zo traag mogelijk uitbreid en dat ze het kunnen stabiliseren. Vooral voor haar kinderen en haar familie...

Eigenlijk stel ik me hier toch opnieuw vragen bij. In een aantal oncologische centra doet men niet elk jaar een bostscan nà de behandeling tegen borstkanker; soms wordt er enkel bloedafname gedaan, een echo van het abdomen, thorax,mammografie en echografie.  Mocht N. deze keer dus geen botscann hebben gekregen dan had men het nu (nog) niet geweten wat er met haar aan de hand was; hoe erg het met haar is gesteld... Want de bloedwaarden, tumormarkers, echo van abdomen, etc... waren allemaal ok.

Ik vind dit echt wel beangstigend.

Gelukkig wordt N. oncologisch en psychologisch goed omringd...

Ik moet het even laten bezinken maar volgende week neem ik zeker contact op met haar...

Het wordt hier dus een avondje in mineur. Een beetje koortsig maar vooral een beetje veel aangeslagen.

01-01-08

Nieuwjaarswensen ...


Voor 't nieuwe jaar


een lepel vol liefde


een snuifje geluk


een paar druppels vriendschap


en 't kan niet meer stuk!
n002

Dit zijn mijn wensen voor alle lezers (of bezoekers) van mijn blog! Laat het jullie allemaal goed gaan...

kerstwensen_50

"Celebrate the happiness
that friends are always giving,
make every day a holiday,
and celebrate just living!"
~By Amanda Bradley~


n001