04-02-08

Update... Eindelijk foto's geplaatst bij vorig postje...

Eindelijk... het is me gelukt om bij mijn vorig postje dan toch wat foto's te plaatsen.

Het lukt hier de laatste tijd niet goed meer om mijn blogje up-to-date te houden. Druk met het werk en druk op de tussenliggende dagen. Een beetje te druk eigenlijk. 'k Voel ook dat ik niet zo snel meer recupereer als vroeger.

Eigenlijk had ik voorzien om op woensdag en vrijdag 'uit te blazen' van mijn werkdagen en bij nader inzien moet ik vaststellen dat die vrije dagen de laatste weken worden ingenomen door 'onvoorziene extra bezigheden'. Ik stel vast dat ik mezelf terug tot orde moet roepen en mezelf moet toestaan om sneller "nee" te zeggen als iets niet gaat. Het is soms zo moeilijk. Ik wil opnieuw vanalles doen... zo zijn er o.a. de activiteiten van markant en die zijn veelal 's avonds.

Vorige week donderdag was ik in de voormiddag naar Brasschaat en Schoten gereden; tegen de middag naar S.D.W./Gent voor een salesmeeting en om 17u30  richting huis om nog snel iets te eten. Juist geteld 20 minuten had ik om opnieuw te vertrekken. Ik wilde zo graag mee met markant naar het brandwondencentrum in het UZ Gent. Het is het modernste brandwondencentrum in Europa. Het werd een beklijvende avond maar ik had het voor geen goud willen missen. 

Ooit heb ik iets meegemaakt op een camping in Frankrijk.
We campeerden voor de 13de keer op Camping La Rive in Biscarrosse. Het zou thevens onze laatste keer worden...
Op een avond kwamen we terug van de 'oceaan' en zagen we dat we 'nieuwe buren' hadden. 4 jonge mensen hadden zich met een klein tentje geïnstalleerd achter onze tent. Ze waren nogal luidruchtig (beetje gedronken denk ik...) en ze zaten op de grond. (Ik moet toen ook gezien hebben dat ze aan een klein 'grondbarbecuetje' zaten...).

Ik maakte ons eten klaar en toen ik op een gegeven moment onze tent op de zijkant verliet met een potje gekookte aardappelen hoorde ik opeens een vreselijk gegil; dierlijk bijna... In een reflex 'zwierde' ik de pot op tafel en was ik in een paar seconden op de plaats waar het gillen vandaan kwam. In een flits zag ik dat barbecuestelletje en ik besefte dat er iets vreselijks aan de hand was. Iemand... een meisje bleek achteraf ... stond te branden als een toorts... en tegelijkertijd renden er enkele personen weg. Ik sprong op haar.... we vielen samen op de grond en ik gilde dat er iemand water moest brengen... ik legde haar op mijn schoot en zag het vreselijkste wat ik ooit heb gezien. Haar gezicht, haar ogen... het vel hing van haar oogleden... gezwollen... haar lippen dik en ontvelt.... haar oren... het horloge zat in haar arm gebrand... de gesp van haar broeksriem zat in de huid van haar buik.
Ze bibberde, haar ogen draaiden weg.... en ik praatte maar wat tegen haar... in het Frans bleek achteraf... ik wou voorkomen dat ze in shock ging... Ondertussen werd er steeds maar water aangebracht en ik overgoot haar. Rondom ons stonden mensen; veel mensen. Ze schreeuwden dat ik dat niet mocht doen haar overgieten met water... ze trokken aan mij... ze werden boos... ze brachten scharen, verband, zalf, .... Blijkbaar kenden ze daar niet de uitspraak: "eerst water, de rest komt later."

Er werd geschreeuwd dat ik haar kleren niet mocht kapotsnijden maar ik deed het toch. De beugel van haar bh zat in haar huid gebrand... daar mocht ik niet aankomen... dat was iets voor de hulpdiensten.

Er zat een man naast mij maar dat was me niet eerder opgevallen. Plots zei die in het Nederlands: "doe verder meid, je bent goed bezig meid, laat de mensen brullen, je doet het goed... Ik ben brandweerman maar ik kan geen Frans spreken.... praat verder met haar... zorg dat ze niet in shock gaat..."

Ze werd opgehaald door 'les pompiers' en die vroegen onmiddellijk hoelang ik haar had afgekoeld met water... Ze bleek zowel 2de als 3de graads brandwonden te hebben en ze werd afgevoerd naar een brandwondencentrum in Bordeaux.

Toen ze weg was kwamen de 3 mensen die weggelopen waren op het moment van de brand uit het bos tevoorschijn. Je houdt het niet voor mogelijk. 2 mannen en een meisje. De ene jongen was haar broer. Een Afrikaan... oh dat zei ik nog niet... het meisje was Afrikaans. Met een ebbenhouten huid maar door de brandwonden rood... en ontvelt...

De andere jongen was haar vriend. Een blanke jongen. Het was haar vriend geweest die met een fles brandspiritus in het kleine barbecuestel had gespoten omdat de kooltjes niet gloeiden... De vlam was in de fles geslagen en hij had in een reflex de fles van zich weggegooid in haar richting en alle brandspiritus was over haar heen gevlogen met alle gevolgen vandien.

Later, veel later.... kreeg ik een brief van haar. Ze had 3 maanden in een brandwondencentrum gelegen en ze schreef dat ze het vreselijk had gehad. Ze dankte mij voor mijn hulp en dat ik haar leven had gered... Ik schreef haar terug maar heb nooit nog iets van haar gehoord. Als ik aan haar denk ruik ik nog het verbrande mensenvlees... ik ruik nog de natte bosgrond waarin we samen zaten. Ik op mijn achterste... zij lag op mijn schoot... en toen ze in de ziekenwagen getild werd bleef ik achter in een grote plas modder... de handdoek die ik onder haar hoofd legde heb ik later weggegooid. Volgens mij bleef hij ruiken naar 'brand'...

Door wat ik toen meemaakte wou ik donderdagavond mee naar het brandwondencentrum... Daar in Gent kwam opeens dit vreselijke voorval weer tot leven.

Maar ik heb er uit geleerd dat ik op het moment van zo iets vreselijks enorm alert kan reageren. Nadien krijg ik pas de bibber ....

Commentaren

Pff...meid toch... wat een verhaal weer...je hebt echt al wel heel wat meegemaakt in je leven hè! En zoiets als dit...nee, dat vergeet je nooit meer...en zal geregeld terug komen spoken. Maar jeetje...wat was je inderdaad enorm alert! Ik herken het een klein beetje...alleen was het bij mij m'n zus en stond ze niet in brand, maar lag ze voor dood in die sloot gereden, zolang geleden tijdens een avondwandeltocht. Brr..ik wil zo nog kunnen slapen dus zet ik de herinneringen meteen weer van me af...
Maar de aanhef van de postje...niet goed hè meisje...niet goed! Toch maar proberen wat gas terug te nemen...ook al schijnt dat niet in jouw woordenboekje te staan...als je jezelf voorbij gaat lopen kan het goed fout gaan...en wij willen jou echt nog heeeeeeeel lang houden hè!!!! :-)))
Veel liefs!

Gepost door: mizzD | 05-02-08

Amai! Maak dat mee!
Je hebt dat ongelooflijk goed gedaan hoor, tss...
Ik weet niet of ik die koelbloedigheid zou hebben!

Gepost door: Jientje | 05-02-08

hey Luce Eigenlijk ben je eeh heldin met hoofdletter
wnat dank zij jouw koelbloedig optreden leeft er ergens iemand verder. dat je van haar niks meer hoorde is spijtig maar ik weet zeker dat ze jou dankbaar zal blijven. het is ook een verhaal om bij stil te staan, want een helpende hand is slechts een klein gebaar. het zegt veel over jou.
Kay die op dezelfde manier zou reageren en de shock later verwerken groet met zonnekes

Gepost door: Sunny-Kay // Diamond | 05-02-08

Dat was zeer alert gereageerd van jou. Brandwonden kunnen verschrikkelijk pijnlijk zijn en verwoestend voor je huid.
Ze had je wel wat uitgebreider kunnen danken....je bent een heldin, Lucrèce!

Gepost door: Denkertje | 05-02-08

waw Dapper dat je meteen wist hoe te reageren en je hoofd 'koel' wist te houden... chapeau!

Gepost door: me, myself | 05-02-08

Lucretia, In dergelijke omstandigheden je koelbloedigheid bewaren is niet zo vanzelfsprekend. Je hebt dat meisje haar leven gered en daar mag je fier op zijn. Het moet voor jou wel een zeer indringende ervaring zijn geweest, wat e waarschijnlijk je hele leven zal bijblijven.
Wat het drukke leven betreft, gun jezelf maar af en toe eens een time-out hoor. Af en toe eens nee zeggen, kan soms deugd doen.
Veel groetjes.

Gepost door: Piet | 05-02-08

Ontroerend verhaal Jij hebt dat heel goed gedaan Lucrece.
Was echt ontroerd bij het lezen van je verhaal.
Dag

Gepost door: Ma Elly | 05-02-08

=^..^= kippevel... amai wat een verhaal!!! Knap van jou!!!

en mijn bril, pfff, ik had er niet meer op gehoopt dus heb ik ondertussen een nieuw ;-)))

eila, gij daar, bezige bij... wilde gij ne keer wa meer op uw gemak leven jaaaaa!!! Of wilde weer ziek worden??? Heb je dan je les niet geleerd???? NEE!!! zeg dat eens een paar keer luidop: NEE!!! NEE!!! En nog eens NEE!!!!! Verdikke hé... je leven raast voorbij en je neemt den tijd niet om te genieten...
Ik maak mij boos zulle!!!!

;-)))

Gepost door: Talleke | 05-02-08

pffff moet vresleijk zijn geweest. gelukkig was jij nuchter genoeg om hier goed hulp te bieden. Knpa van je.
liefs viv

Gepost door: viv | 05-02-08

=^..^= shock-therapie!!! Zou dat iets uithalen bij jou?? ;-)))

Gepost door: Talleke | 05-02-08

Jij bent zeker een alerte dame, en moedig ook!
Dat is nogal een verhaal....bijna horror...dat zul je nooit vergeten!
Groetjes

Gepost door: Ilona | 05-02-08

Molens in Brugge? Kan je daarin? Nog nooit bij stilgestaan eigenlijk!

Gepost door: Jientje | 05-02-08

*** Amaai..Wat een reflex heb jij zeg..Maar ja, tis wel zo " eerst water en de rest komt later"..Dus heb je goed gehandeld..
Voor morgen een fijne woensdag
Groetjes

Gepost door: Marc | 05-02-08

Het is een moment, een herinnering dat levenslang in je geheugen gegrift staat maar... het is bewonderenswaardig hoe je dit aangepakt hebt!! In zo'n situatie alert reageren lijkt me een heel moeilijke opgave en je hebt het toch maar gedaan hé! Heel knap want weet je, wat jij gedaan hebt zouden weinigen je na doen hoor!!

Ik geloof best als je zegt dat je heel veel dingen zou willen doen. In je hoofd kan je dat maar ik vermoed dat je lichaam nog veel nood heeft aan af en toe een rustpauze... Las die af en toe in hé als je kunt!!
Het zal je goed doen!

Liefs!!

Gepost door: Sofietiewietie | 06-02-08

Heel knap hoe je dit aangepakt hebt !!

Gepost door: Annick | 06-02-08

De commentaren zijn gesloten.