21-02-08

Here is Barcelona calling ...

Goed aangekomen gisteren. Zacht weertje. Heerlijke 15 graden - geen regen (tot nu toe...)

Ik begin te merken dat ik een 'serieus boontje' heb voor Barcelona en voor zijn illustere architect ANTONI GAUDI...

Gaudi4Gaudi2Gaudi3GuadiDeze foto's zijn genomen in 2007 in Comillas (Bij Santander) aan Casa  El Capricho (één van Gaudi's verwezelijkingen...)

 

Zou dat verliefdheid zijn? Of adoratie misschien? Ik moet vaststellen dat het de 7de keer is dat ik hier kom...
We zijn 2x alleen geweest - Marc en ik en de andere keren namen we altijd iemand mee. Tenminste: een paar van die lieve mensen vroegen om hen 'te gidsen' door Barcelona en daar offer ik me graag voor op hoor.

Gisteren zijn we een keertje het 'andere Barcelona' gaan bekijken. Niet meteen de Ramblas, of Gaudi's 'meesterwerk' La Sagrada Familia. Nee, we zijn de natuur ingetrokken. Of beter: een heel romantisch park ingelopen. Parc del Laberint d'Horta. Het ligt een beetje verscholen in de stad; dicht in de buurt van de universiteit en de velodroom. Je komt er door metrolijn 3 te nemen - halte MUNDET. Toegang is 1,85 € maar op woensdag is het gratis. En gisteren was het dus woensdag hè.
Echt een pareltje. Het moet nog veel mooier zijn in de lente of zomer als alles in bloei staat. Hier en daar kwam al schuchter enig bloeisel piepen.

Barcelona 009

Barcelona 007Barcelona 027Barcelona 024

klik op de kleine foto's om te vergroten!

 

 

 

Barcelona 035

Barcelona 039Barcelona 044Barcelona 053Barcelona 058

 

 

 

 

Barcelona 072

Barcelona 086

Barcelona 090

Nog niet aan de Cava gezeten ! Dat is voor vandaag!

19-02-08

Het is okay :-) !!!

Verwijzend naar mijn vorig postje  laat ik even weten dat ALLES OKAY is !

Vandaag nieuwe thoraxfoto's laten maken en er was niks te zien op de longen!

Goed hè !

Zeker weten: morgen tracteer ik mezelf op Cava! Olé

22:27 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (14) | Tags: longfoto s, okay, cava, thorax |  Facebook

16-02-08

Brainstorming ...

'k Heb vorige nacht niet goed geslapen. 'k Slaap het laatste jaar eigenlijk helemaal niet meer door. Komt vooral door die vervelende pijn in armen, handen, schouder, heup...

Ik ben het gewend steeds opnieuw wakker te worden in het midden van de nacht maar vorige nacht was het toch anders. Telkens gingen mijn gedachten weer naar het doktersbezoek van gisteren. Toen ik voor de zoveelste keer wakker werd flitste het door m'n hoofd dat ik het niet bij deze halfslachtige diagnose wou laten. Ik heb liever een ietsje meer zekerheid.

Vannacht dacht ik eerst nog om een vervroegde afspraak te maken met de oncologe maar vanmorgen had ik een beter idee. 'k Heb gebeld naar de radiologe die eind 2005 voor het eerst mijn vermoeden bevestigde... Zij zou me wel raad kunnen geven.

Blijkbaar is het inderdaad zo dat men bij het nemen van longfoto's soms een 'spiegeling' (doorschijning) kunt zien van de tepel op de longen. Er verschijnt dan een rond vlekje op de longen.

Maar... als dit wordt vastgesteld moet er steeds een dubbel-check worden gedaan. Men kleeft dan een loden bolletje op de tepel en zo worden er dan nieuwe radiografieën gemaakt.

Zij wil ook in m'n dossier gaan kijken (tegenwoordig kan dit via de pc omdat alles digitaal is opgeslagen) en zien wat de radioloog op het protocol vermeld heeft.

Maandagavond belt ze me op en dan spreken we af om het onderzoek over te doen. Waarschijnlijk zal het wel okay zijn maar dan hoef ik niet een gans jaar te zitten wachten op meer zekerheid. Dan kan ik dit achter mij laten en verdergaan.

lent2006

Een fijn weekend allemaal!

 

Is het okay? of... Het is okay!

Net thuis van een avondje heerlijk tafelen. We waren in Villa Johanna ... een van mijn favoriete adresjes. Heerlijke, eerlijke keuken. Fijn geserveerd door vriendelijke dames.

We hadden wat te vieren: gisteren was het Valentijn maar we houden er niet zo van om op die dag uit eten te gaan. Nee we hadden wat anders te vieren...

Vandaag was ik in het ziekenhuis om de uitslag van de oncologische checkup te vernemen. Na 3 weken wachten. Niet normaal eigenlijk.... En als je dan nog kijkt op wat voor een manier ik alles moest 'lospeuteren' bij mijn gynaecoloog. Eigenlijk een schande.
Ik moest er zijn om kwart over negen. Bewust ging ik wat vroeger... misschien kon ik dan ook ietsje eerder binnen... En, inderdaad om 9 uur zat ik al in zijn spreekkamer. Of ik vragen had... Euh, ja natuurlijk. Hoe zijn de uitslagen van de checkup? Oh... heb je die bij mij aangevraagd? En wanneer? Grrrrrrrr... tuurlijk had ik die bij hem aangevraagd en ik had die onderzoeken 3 weken geleden. Precies hetzelfde als vorig jaar... die 'mannen' hebben geen greintje gevoel voor mensen die kanker hebben gehad. Hij had niks, nul komma  nul mijn dossier voorbereid. Ik moest alles zelf vragen en ook nog zeggen dat er dat en dat onderzoek had plaatsgevonden en of ie even in de computer kon kijken naar de uitslag. Bloed? ok. Lever? ok. Botscann? Oh had je die ook? Euh ja... ok. Zonder maar enige uitleg. Ik krijg het er van op mijn heupen. Ongevoelige rotdokters...Sorry voor mijn woordgebruik maar dit moet er toch even uit.
Toen ik nog vroeg hoe het resultaat was van de longfoto's (ik had daar 3 weken geleden zelf om gevraagd omdat ik 2x kort na elkaar een bronchitis heb gehad en de hoest ging maar niet over...) toen zat de dokter minuten lang op het scherm te kijken en in zichzelf te mompelen. Is er iets mis dokter? Euh... er is een vlek te zien op de longen maar dat zal een 'spiegeling' zijn van de tepelreconstructie. Volgens het protocol van de radioloog stelde die voor om het onderzoek nog even over te doen (een dubbelcheck...) maar dat vond de gynaecoloog niet nodig omdat een dwarsfoto een vrij normaal beeld gaf. Hoe moet ik me nu voelen? Blij omdat de gynaecoloog zegt dat alles wel goed zal zijn? Of toch een beetje angstig?
Ik denk dat ik om die angst te laten wegebben toch maar beter op eigen initiatief een 2de foto van de longen zal laten nemen. Dan pas zal ik met een gerust hart een jaartje kunnen afwachten tot mijn volgende checkup.

Wat heb ik dus gevierd vandaag? De melding van de dokter dat 'alles wel ok zal zijn'? of dat het echt ok is. Ik weet het niet. Ik ga er van uit dat het goed moet zijn... en heb dus toch maar gevierd en een paar glazen wijn meer gedronken dan ik gewoon ben. Alles even wegspoelen (denk nu niet dat ik aan de drank ben hé mannekes...nee, nee, het waren maar 3 glaasjes witte wijn en 2 glaasjes rode Tong uitstekend!!).

En binnenkort ga ik het nog straffer doen: ik ga naar Barcelona en ik ben er zeker van dat ik me daar te goed zal doen aan de Cava (met mate hé Knipoog) Even alles vergeten... en met m'n ventje, A'ke en haar ventje genieten van het leven. Olé!

 

IMG_0216

11-02-08

Beetje humor...

mauriceke

De 75-jarige Maurice gaat voor zijn jaarlijks onderzoek naar de dokter.
Alle testen leveren normale uitslagen op.

Als hij terugkomt voor de uitslag, legt de dokter hem uit dat fysiek gezien alles in orde is

Hij vraagt: "Hoe is het mentaal en emotioneel met u gesteld ? Ben je tevreden met je situatie, en hoe is uw verhouding met God ?"

Antwoordt Mauriceke: "Ik heb een heel goeie relatie met God.
Hij weet da'k slechte ogen heb, en bvb. vannacht heeft hij ervoor gezorgd
dat wanneer ik 'naar 't WC moet, het licht vanzelf aangaat
En wanneer da'k gedaan heb, gaat het licht vanzelf terug uit."
Amaai," zegt de dokter: "dat is echt ongelooflijk ! "

Wat later op de dag belt de dokter met Roza, de vrouw van Maurice.
Hij zegt: "Met de gezondheid van Mauriceke is alles in orde, maar ik wou toch nog eens wat vragen over zijn relatie met God.
Is het waar dat als hij 's nachts moet gaan plassen, het licht vanzelf aangaat en nadien vanzelf terug uitgaat ?"

Roept Roza verbolgen: "Potverdorie!!
Dan heeft  hem weer in de frigo gepist !!"

Mauriceken

22:31 Gepost door Lucretia | Permalink | Commentaren (13) | Tags: grapje, mopje, joke, humor |  Facebook

10-02-08

zonder woorden :-) ....

Rune_09022008keukentje 432

Rune_09022008keukentje388

Rune_09022008keukentje 438

Rune_09022008keukentje 400

Een zaterdag bij oma...

20:44 Gepost door Lucretia in Kleinkind R. | Permalink | Commentaren (10) | Tags: keukentje, spelen, kleuren, lego, duplo, rune |  Facebook

07-02-08

Rotkanker ...

Soms wil ik dat heel hard roepen... "rrrrrrrrrrrotkanker" maar het haalt niks uit... Door me kwaad te maken gaat kanker niet zomaar weg. Soms kan je alleen maar lijdzaam toekijken.

Vandaag werd er opnieuw iemand van mijn leeftijdgenoten begraven.  Hij stierf aan de gevolgen van longkanker. Het ging de laatste tijd helemaal niet goed meer met hem. Steeds als ik 'nieuws' over hem hoorde kromp mijn maag ineen.

Confronterend vind ik dat...

Vorig jaar ging ik naar een begrafenis van een lotgenote en haar echtgenoot las volgende tekst voor:

Ik heb een steen verlegd

Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde
Het water gaat er anders dan voorheen
De stroom van een rivier hou je niet tegen
Het water vindt er altijd wel een weg omheen

misschien eens gevuld door sneeuw en regen
neemt de rivier mijn kiezel met zich mee
om hem glad en rond gesleten
te laten rusten in de luwte van de zee

ik leverde bewijs van mijn bestaan
ik weet dat ik nooit zal zijn vergeten
omdat door het verleggen van de steen
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan:

Uit: CD"Rode Wijn"
Bram Vermeulen

Vandaag draag ik deze tekst op aan B. Rust zacht.

Italie_Cervia_Ravenna
 

06-02-08

Een vriend ...

Een vriend is iemand die vraagt

wanneer je terug komt

is iemand die nooit ongelegen komt

maar die ook voelt

wanneer hij alvast komen moet

is iemand die nog komt

als niemand meer komt.

hartje

23:13 Gepost door Lucretia in Vriendschap | Permalink | Commentaren (4) | Tags: een vriend, vriendschap |  Facebook

04-02-08

Update... Eindelijk foto's geplaatst bij vorig postje...

Eindelijk... het is me gelukt om bij mijn vorig postje dan toch wat foto's te plaatsen.

Het lukt hier de laatste tijd niet goed meer om mijn blogje up-to-date te houden. Druk met het werk en druk op de tussenliggende dagen. Een beetje te druk eigenlijk. 'k Voel ook dat ik niet zo snel meer recupereer als vroeger.

Eigenlijk had ik voorzien om op woensdag en vrijdag 'uit te blazen' van mijn werkdagen en bij nader inzien moet ik vaststellen dat die vrije dagen de laatste weken worden ingenomen door 'onvoorziene extra bezigheden'. Ik stel vast dat ik mezelf terug tot orde moet roepen en mezelf moet toestaan om sneller "nee" te zeggen als iets niet gaat. Het is soms zo moeilijk. Ik wil opnieuw vanalles doen... zo zijn er o.a. de activiteiten van markant en die zijn veelal 's avonds.

Vorige week donderdag was ik in de voormiddag naar Brasschaat en Schoten gereden; tegen de middag naar S.D.W./Gent voor een salesmeeting en om 17u30  richting huis om nog snel iets te eten. Juist geteld 20 minuten had ik om opnieuw te vertrekken. Ik wilde zo graag mee met markant naar het brandwondencentrum in het UZ Gent. Het is het modernste brandwondencentrum in Europa. Het werd een beklijvende avond maar ik had het voor geen goud willen missen. 

Ooit heb ik iets meegemaakt op een camping in Frankrijk.
We campeerden voor de 13de keer op Camping La Rive in Biscarrosse. Het zou thevens onze laatste keer worden...
Op een avond kwamen we terug van de 'oceaan' en zagen we dat we 'nieuwe buren' hadden. 4 jonge mensen hadden zich met een klein tentje geïnstalleerd achter onze tent. Ze waren nogal luidruchtig (beetje gedronken denk ik...) en ze zaten op de grond. (Ik moet toen ook gezien hebben dat ze aan een klein 'grondbarbecuetje' zaten...).

Ik maakte ons eten klaar en toen ik op een gegeven moment onze tent op de zijkant verliet met een potje gekookte aardappelen hoorde ik opeens een vreselijk gegil; dierlijk bijna... In een reflex 'zwierde' ik de pot op tafel en was ik in een paar seconden op de plaats waar het gillen vandaan kwam. In een flits zag ik dat barbecuestelletje en ik besefte dat er iets vreselijks aan de hand was. Iemand... een meisje bleek achteraf ... stond te branden als een toorts... en tegelijkertijd renden er enkele personen weg. Ik sprong op haar.... we vielen samen op de grond en ik gilde dat er iemand water moest brengen... ik legde haar op mijn schoot en zag het vreselijkste wat ik ooit heb gezien. Haar gezicht, haar ogen... het vel hing van haar oogleden... gezwollen... haar lippen dik en ontvelt.... haar oren... het horloge zat in haar arm gebrand... de gesp van haar broeksriem zat in de huid van haar buik.
Ze bibberde, haar ogen draaiden weg.... en ik praatte maar wat tegen haar... in het Frans bleek achteraf... ik wou voorkomen dat ze in shock ging... Ondertussen werd er steeds maar water aangebracht en ik overgoot haar. Rondom ons stonden mensen; veel mensen. Ze schreeuwden dat ik dat niet mocht doen haar overgieten met water... ze trokken aan mij... ze werden boos... ze brachten scharen, verband, zalf, .... Blijkbaar kenden ze daar niet de uitspraak: "eerst water, de rest komt later."

Er werd geschreeuwd dat ik haar kleren niet mocht kapotsnijden maar ik deed het toch. De beugel van haar bh zat in haar huid gebrand... daar mocht ik niet aankomen... dat was iets voor de hulpdiensten.

Er zat een man naast mij maar dat was me niet eerder opgevallen. Plots zei die in het Nederlands: "doe verder meid, je bent goed bezig meid, laat de mensen brullen, je doet het goed... Ik ben brandweerman maar ik kan geen Frans spreken.... praat verder met haar... zorg dat ze niet in shock gaat..."

Ze werd opgehaald door 'les pompiers' en die vroegen onmiddellijk hoelang ik haar had afgekoeld met water... Ze bleek zowel 2de als 3de graads brandwonden te hebben en ze werd afgevoerd naar een brandwondencentrum in Bordeaux.

Toen ze weg was kwamen de 3 mensen die weggelopen waren op het moment van de brand uit het bos tevoorschijn. Je houdt het niet voor mogelijk. 2 mannen en een meisje. De ene jongen was haar broer. Een Afrikaan... oh dat zei ik nog niet... het meisje was Afrikaans. Met een ebbenhouten huid maar door de brandwonden rood... en ontvelt...

De andere jongen was haar vriend. Een blanke jongen. Het was haar vriend geweest die met een fles brandspiritus in het kleine barbecuestel had gespoten omdat de kooltjes niet gloeiden... De vlam was in de fles geslagen en hij had in een reflex de fles van zich weggegooid in haar richting en alle brandspiritus was over haar heen gevlogen met alle gevolgen vandien.

Later, veel later.... kreeg ik een brief van haar. Ze had 3 maanden in een brandwondencentrum gelegen en ze schreef dat ze het vreselijk had gehad. Ze dankte mij voor mijn hulp en dat ik haar leven had gered... Ik schreef haar terug maar heb nooit nog iets van haar gehoord. Als ik aan haar denk ruik ik nog het verbrande mensenvlees... ik ruik nog de natte bosgrond waarin we samen zaten. Ik op mijn achterste... zij lag op mijn schoot... en toen ze in de ziekenwagen getild werd bleef ik achter in een grote plas modder... de handdoek die ik onder haar hoofd legde heb ik later weggegooid. Volgens mij bleef hij ruiken naar 'brand'...

Door wat ik toen meemaakte wou ik donderdagavond mee naar het brandwondencentrum... Daar in Gent kwam opeens dit vreselijke voorval weer tot leven.

Maar ik heb er uit geleerd dat ik op het moment van zo iets vreselijks enorm alert kan reageren. Nadien krijg ik pas de bibber ....