31-03-08

Dipje ? ...

Na de chemotherapie heb ik er eigenlijk niet bij willen stilstaan dat er toch altijd een mogelijkheid is te hervallen. Ik volgde vol goede moed een revalidatieproject EUREKA en voelde de energie opnieuw opbruisen. Echter na een paar maanden moest ik vaststellen dat van mijn opgepept gevoel niet veel meer overbleef en dat ik me realiseerde dat er aan mijn lieve lijf toch meer is beschadigd dan goed voor me is.


Men zegt me regelmatig – goed bedoeld uiteraard – “wat zie je er goed uit” en als ik het dan niet laten kan te zeggen: “hm…ja de carrosserie misschien… maar de rest” dan schrikt men daar zo’n beetje van. Ik denk dan : ‘jullie moesten eens weten hoe ik me soms voel…’


Veel mensen weten niet wat er voor restletsels achterblijven (die verdomd hinderlijk zijn…) en het is niet echt mijn bedoeling daar een klaagzang over te doen maar soms is het sterker dan mezelf en kan ik het niet laten er zo op te reageren.  Kort en bondig.


Ik wil positief blijven en tot mezelf zeggen: “ok … oncologisch is alles rustig … laat ik maar tevreden zijn dat ik leef…” 

Maar heel soms… zoals vanavond, overvalt me een eng gevoel … Iets in mij zegt dat ik niet goed bezig ben; dat ik gezonder moet leven; dat het gedaan moet zijn met onbedaarlijk eten … komt waarschijnlijk door de Arimidex die eetbuien (is een van de bijwerkingen en ik ben verdomd kwaad op mezelf dat ik dit niet onder controle kan krijgen); dat ik opnieuw moet sporten (maar ik vind de tijd en de energie soms niet…); dat ik meer moet slapen (maar ik wil elke seconde leven); dat ik meer moet genieten…


Het gebeurt niet dikwijls dat ik zo’n ‘ mottig’ gevoel heb.  Zo dat telepathische gevoel dat er iets komen gaat…  Misschien is het een vorm van verwerking… Ik weet het niet… Toen ik ziek was heb ik me steeds stoer gehouden (of voorgedaan…) maar nu moet ik toch af en toe vaststellen dat er iets begint te barsten. Dat ik nog meer dan vroeger nood heb aan een stevige knuffel …  zekerheden zijn onzekerheden geworden … even de controle kwijt dus.


Het is ook zo dat ik de laatste tijd, zowel dicht in mijn omgeving als verder af, verneem dat er weer iemand kanker heeft. Ook in mijn familie… Het wordt precies ‘zo gewoon’… er wordt soms over gesproken of het banaal is. Maar het is niet gewoon… wat gebeurt er toch… ? Het doet me ook verdriet dat er steeds meer jongere mensen worden geconfronteerd met deze ziekte… 

23:47 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (21) | Tags: dipje, borstkanker, verwerking |  Facebook

Commentaren

Hai Lucrèce Via Elly ben ik eindelijk eens doorgeklikt naar jouw blog. Je naam duikt veel op. Maar ik ben niet zo'n computermens. Je hebt me nu duidelijk geraakt met je bedenkingen over de ziekte: al wat je schrijft is zo herkenbaar, jij kunt het duidelijk verwoorden. Vooral het 'mottig' gevoel en de vreetbuien, de controle 'even' kwijt, het slechte nieuws over zovele lotgenoten. Wat is het toch een speciaal wereldje en hoe belangrijk zijn toch de contacten met de 'collega's', hé. Zal ik je een virtuele knuffel geven vanuit Mol? Ik kom zeker je blog regelmatig bezoeken. Kris

Gepost door: Kris | 01-04-08

hey Luce geen enkele ziekte is zo maar " gewoon"
alles heeft zijn inpact.
hetgeen je opnoemt herken ik, mijn ma zaliger had ze ook en het is er idd een beetje eigen aan.
vreten op zich is niet goed maar het behoort tot de verwerking.
Het sterk houden siert je
ik ken het , ik doe het ook meer dan goed is
dus als je je even laat gààn is dat alleen maar menselijk.
en ik weet elke minuut dat je slaapt is er een verloren, maar bij het ontwaken staat er een mooi en sterk mens. Net als jij en je lotgenoten.
Probeer elke dag en voor je het weet is dat dippeke zo weg.
Kay met een kleine ondersteuning groet met zonnekes

Gepost door: Sunny-Kay// Diamond | 01-04-08

Goh meiske, waarom zou je het niet eens efkes van je mogen afschrijven hier? En het is geen klaagzang daarvoor ben je een te sterk en te positief karakter! Maar na zoiets ingrijpends in je leven als kanker denk ik dat het niet meer dan normaal is dat af en toe de angst terug de kop opsteekt. En dat er fysiek ook nog wel problemen zijn waar je niet wil over "zeuren".
Maar we zijun er voor je als je een knuffel nodig hebt. Kom hier ... xxxx

Gepost door: Jientje | 01-04-08

*** Ach Lucretia
We hebben allemaal wel al eens een dipje..Ik zeer vaak maar kom er telkens weer overheen dankzij mijn lief vrouwje
Fijne dinsdag
Groetjes

Gepost door: marc | 01-04-08

Dag Lucrèce,

Na zo'n ingrijpende gebeurtenis is het heel normaal dat er periodes zijn dat de angst even de overhand neemt, dat je je niet goed voelt in je vel. Voor de kanker waren er niet zo veel onzekerheden waar je bewust bij stil stond, nu is die onzekerheid er wel en die knaagt soms aan je, hoe positief je ook ingesteld bent. Ik denk dat je dat moet toelaten, dat je het een plaatsje moet geven en dat het dan zal komen en gaan.

Het is ook logische dat je het maximale uit elke dag wilt halen. Met vallen en opstaan heb ik mij er ondertussen bij moeten neerleggen dat dat een mooie gedachte is, maar dat je het gaspedaal soms even moet loslaten en dat het beter is regelmatig rustmomenten in te bouwen.

Ik geef je langs deze weg een hele dikke knuffel!

Gepost door: Elly | 01-04-08

Dag Lucrèce, meidje is heel normaal hoor dat je af en toe een dipje hebt. Laat komen en laat gaan. En die onzekerheden? Ook daar zullen we mee moeten leren leven. Makkelijker gezegd dan gedaan. Lotgenoten weten er alles van. Het komt allemaal weer goed en zo niet dan toch.
Dikke knuffel, Dita

Gepost door: Dita | 01-04-08

Wat kan ik nog toevoegen... aan wat je lotgenoten al schrijven...zij wéten wat het is...hun steun zal het beste werken. Ik kan me alleen maar tráchtten in te denken hoe het is...en ik vind dat jij álle recht hebt op dipjes! En je er helemáál niet voor hoeft te schamen en ze hier breeduit mag schrijven...waarom moet je je altijd groot houden meisje, gewoon laten komen en laten gaan, zoals iedereen al schrijft...en doet!
En die ((((dikke knuffel)))) die heb je nu alvast te pakken! ( en er zijn er méér waar die vandaan kwam hoor! ;-))) )
Veel liefs!

Gepost door: mizzD | 01-04-08

Ik wens je sterkte Lucrèce en geef je een dikke knuf. meer weet ik niet te zeggen.
Vriendschappelijke groetjes.

Gepost door: emmy | 01-04-08

Veel sterkte, ik denk dat d'r vroeger niet zo over werd gesproken zoals nu.

Gepost door: Wendy | 01-04-08

'k denk dat wat je schrijft voor velen herkenbaar is.
Het gaat weer over, voorbij.
Het komt en heeft zijn ups en downs.
Dikke knuffel

Gepost door: katy | 01-04-08

Heel herkenbaar wat je schrijft. Ik heb nu de zware behandeling van chemo en bestralingen achter de rug. Moet nu enkel nog alle drie weken herceptine hebben en voel me.... emotioneel veel slechter dan tijdens de behandeling... vrijdag moet ik op de eerste nacontrole en dat vind ik maar niks... inderdaad, nu hebben we die knuffel veel harder nodig dan de eerste maanden, maar nu denkt men: ze is erdoor en we moeten het maar alleen zien te klaren... maar ik geloof niet dat we er in ons hoofd ooit doorkomen...
Ik stuur je een megadikke knuffel.... xxxxxxxxxx

Gepost door: anita | 02-04-08

Ook hier een dipje niet om dezelfde reden, maar wel om gezondheidsredenen van papa....

Ik wil je een hele dikke knuffel geven... En je heel veel moed komen brengen, je slaat je er wel doorheen!
Liefs Suusje

Gepost door: Suus | 02-04-08

Voor Lucretia Hey lieve Lucretia.
Ik kan alleen maar zeggen dat je verhaal heel herkenbaar is. Ik heb het ook regelmatig het gevoel dat ik achtervolgd word door de kanker. En dan wil het gewoon even niet, zoals je zelf graag zal willen. Je moet er maar gewoon aan toegeven. Probeer dan weer te genieten van de mooie dingen in je leven. Het nieuwe kleinkindje, heerlijk. (Ik probeer niet jaloers te zijn) Dag lieve meid veel liefs uit het hoge noorden van Nederland. Doei Jessy

Gepost door: jessy | 02-04-08

Mja het is helaas zo he, als je hoort dat Die en Die kanker heeft, dan zeg je wel van 'allez zeg, die ook al?' maar er wordt niet veel bij stilgestaan. Iedereen wordt er of zelf of in de familie mee geconfronteerd en het lijkt alsof het de normaalste zaak van de wereld geworden is. En dat is niet zo. Niemand zou dit mogen overkomen...
Lucretiake toch, lieve moedige meid, kop op he, trekt je op aan kleine Rune en aan je grootmoederschap, het komt wel goed... xxx

Gepost door: Blah | 03-04-08

Lucretia, Kanker is een gruwelijke ziekte. Waarschijnlijk is niets meer ingrijpend dan geconfronteerd te worden met kanker.
Zoiets verwerk je zomaar niet even op één, twee drie, denk ik.
Maar je hebt al zoveel overwonnen. Ook dit dipje zal je wel de baas kunnen.
Veel groetjes.

Gepost door: Piet | 03-04-08

Hé meid... hoe voel je je vandaag?
Ik vond nog een (((knuffel))) voor je! :-)))
( nou okee...ik geef het toe...ik vond 'm niet, ik máákte hem...speciaal voor jou! :-) )
Alweer wat beter nu?
Btw...wat hangt dat kleintje daar linksonder lekker te zweven hè...iets supers om naar uit te kijken weer hè!
Liefs weerrrrr!

Gepost door: mizzD | 03-04-08

Hopelijk klim je vlug uit je dipje....Neerslachtig zijn we allemaal wel eens, natuurlijk. Zo'n ziekte en de behandeling, dat laat wel barstjes achter, denk ik. Positief blijven en blij zij om het leven!
Hopelijk voel je je snel terug beter in je vel.
Lieve groetjes en een knuf.

Gepost door: Ilona | 03-04-08

*** Heel fijne donderdag
Groetjes

Gepost door: Marc | 03-04-08

Bedenkingen Ja alles wat je beschrijft klopt spijtig genoeg,maar die ons een beetje kent weet dat we snel weer met ons voetjes op de grond staan,en weer doorgaan!
Van nog een lotgenote,die het af en toe ook lastig krijgt!

Gepost door: Ma Elly | 03-04-08

Zomaar eens goede dag of liever goede nacht komen zeggen.
Groetjes Lucrèce.

Gepost door: emmy | 03-04-08

Hoi Lucrèce,
gaat het weer een beetje? Dipje te boven. Als het maar eens beter weer wordt, met wat zon en warmte, dan voelt alles veel beter.
Groetjes
DIta

Gepost door: Dita | 03-04-08

De commentaren zijn gesloten.