31-03-08

Dipje ? ...

Na de chemotherapie heb ik er eigenlijk niet bij willen stilstaan dat er toch altijd een mogelijkheid is te hervallen. Ik volgde vol goede moed een revalidatieproject EUREKA en voelde de energie opnieuw opbruisen. Echter na een paar maanden moest ik vaststellen dat van mijn opgepept gevoel niet veel meer overbleef en dat ik me realiseerde dat er aan mijn lieve lijf toch meer is beschadigd dan goed voor me is.


Men zegt me regelmatig – goed bedoeld uiteraard – “wat zie je er goed uit” en als ik het dan niet laten kan te zeggen: “hm…ja de carrosserie misschien… maar de rest” dan schrikt men daar zo’n beetje van. Ik denk dan : ‘jullie moesten eens weten hoe ik me soms voel…’


Veel mensen weten niet wat er voor restletsels achterblijven (die verdomd hinderlijk zijn…) en het is niet echt mijn bedoeling daar een klaagzang over te doen maar soms is het sterker dan mezelf en kan ik het niet laten er zo op te reageren.  Kort en bondig.


Ik wil positief blijven en tot mezelf zeggen: “ok … oncologisch is alles rustig … laat ik maar tevreden zijn dat ik leef…” 

Maar heel soms… zoals vanavond, overvalt me een eng gevoel … Iets in mij zegt dat ik niet goed bezig ben; dat ik gezonder moet leven; dat het gedaan moet zijn met onbedaarlijk eten … komt waarschijnlijk door de Arimidex die eetbuien (is een van de bijwerkingen en ik ben verdomd kwaad op mezelf dat ik dit niet onder controle kan krijgen); dat ik opnieuw moet sporten (maar ik vind de tijd en de energie soms niet…); dat ik meer moet slapen (maar ik wil elke seconde leven); dat ik meer moet genieten…


Het gebeurt niet dikwijls dat ik zo’n ‘ mottig’ gevoel heb.  Zo dat telepathische gevoel dat er iets komen gaat…  Misschien is het een vorm van verwerking… Ik weet het niet… Toen ik ziek was heb ik me steeds stoer gehouden (of voorgedaan…) maar nu moet ik toch af en toe vaststellen dat er iets begint te barsten. Dat ik nog meer dan vroeger nood heb aan een stevige knuffel …  zekerheden zijn onzekerheden geworden … even de controle kwijt dus.


Het is ook zo dat ik de laatste tijd, zowel dicht in mijn omgeving als verder af, verneem dat er weer iemand kanker heeft. Ook in mijn familie… Het wordt precies ‘zo gewoon’… er wordt soms over gesproken of het banaal is. Maar het is niet gewoon… wat gebeurt er toch… ? Het doet me ook verdriet dat er steeds meer jongere mensen worden geconfronteerd met deze ziekte… 

23:47 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (21) | Tags: dipje, borstkanker, verwerking |  Facebook

27-03-08

27 maart 1979 ...

27 maart 1979… 29 jaar geleden lag ik in het Universitair ziekenhuis in Gent. Ik was daar eigenlijk al van 17 december 1978 – de week voor Kerstmis.
Ik was zwanger van een tweede baby en al van voor de zwangerschap wisten we, mocht ik opnieuw zwanger worden, dat het een probleemzwangerschap zou kunnen worden. Ons eerste kindje (Kim) werd ook een maand te vroeg geboren en met een heel laag geboortegewicht. Vanaf de 8ste week schreef de arts me Prepar voor (om de weeën tegen te gaan bij een dreigende vroeggeboorte) en moest ik thuis ‘platliggen’.
Maar in de 21ste week dreigde het mis te gaan. Ik kreeg weeën en werd in spoed opgenomen in het ziekenhuis. Ik herinner me nog dat ik – terwijl Marc gaan stemmen was (er waren verkiezingen de 17de december 1978) – vreselijk schrik had om de baby te verliezen. Ik had zeer snel na elkaar weeën. In die tijd bestond de gsm nog niet (althans bij ons toch niet…). Marc was dus niet direct te bereiken en het tweede probleem was vervoer… onze wagen begaf het die dag. Gelukkig kregen we naderhand hulp van de buurman die ons naar het ziekenhuis bracht.
Al die weken die ik in het ziekenhuis doorbracht (in totaal 12 weken voor de bevalling en bleef nog 2 weken tot 13 april 1979) ben ik voor de bevalling maar 2 keer uit mijn bed geweest: 1 keertje omdat ik niet op de bedpan wou gaan – ik ben toen stiekem naar het toilet gegaan maar heb het me die nacht beklaagd. De weeën begonnen opnieuw  en waren niet meteen te onderdrukken en een 2de keer omdat een professor  me niet in mijn bed wou onderzoeken maar in zijn privé onderzoeksruimte…
Ongelooflijk wat je op dat moment over hebt voor zo’n klein hummeltje dat aan het groeien is. Hoe moeilijk het ook was om dagenlang in bed te liggen en letterlijk alles in bed te moeten doen (van eten tot drinken, van wassen tot haren wassen en knippen, toiletritueel (hum), .....) ik had het er voor over; het was voor een GOED DOEL ! Ik wou hem 'koste wat kost' NIET VERLIEZEN… en toen hij geboren was (een maand te vroeg trouwens…) en hij na 2 dagen bijna stikte ben ik tekeer gegaan als een leeuwin die haar jong verdedigt…
Hans had een platte neusbrug en kon niet goed door zijn neusje ademen… maar omdat hij het zo goed deed in de couveuse mocht hij na 2 dagen worden overgebracht van de prematurenafdeling bij mij op de kraamafdeling.
Op de kraamafdeling gelden echter andere regels dan op de prematurenafdeling: baby te eten geven elke 3 uur en niet eerder !!! (toen toch...)
Bij een baby’tje die maar 2.450 gram woog en 1 maand te vroeg werd geboren mag men de baby echter aanleggen (ik gaf borstvoeding) als hij erom vraagt. Zo een kleintjes kunnen nog niet lang genoeg zuigen en hebben minder kracht om te drinken...
Maar die kinderverzorgsters op de kraamafdeling dachten er anders over… Hans huilde al zeker een uur van de honger en ik mocht hem niet halen (hij lag in een glazen box tussen 2 kamers) om hem te laten drinken. Geen uitzondering !!! ... Triestig droop ik af en wou een bad gaan nemen maar 2 minuten later stormde mijn medekamerbewoonster de badkamer binnen en riep dat mijn zoontje helemaal paars was en niet meer huilde. Ik ben toen halfnaakt de gang op gestormd recht de kraamafdeling binnen en heb gegild om hulp. De verpleegsters hadden koffiepauze en waren niet te bereiken en daarom viel ik maar gelijk een ruimte binnen waar een vrouw aan’t bevallen was. Hansje werd weggebracht in een noodcouveuse… helemaal blauw was hij en hij werd beademd met een soort pomp zoals je luchtmatrassen opblaast… (zo zie ik het toch terug in mijn gedachten).
Door lange tijd te wenen was zijn mondje uitgedroogd en zijn tong was in zijn keeltje geklapt. Door zijn neusje kon hij weinig of geen lucht halen … Ze renden met hem weg… het was letterlijk op leven en dood… Toen er me ondertussen een vrouwelijke arts wilde troosten was ik moeilijk tegen te houden… ik huilde… ik wou hem niet verliezen… ik had zoveel van mezelf gegeven om dat hummeltje te krijgen.
Hansje is toen in shock gegaan en viel af van 2.450 gram naar 2.010 gram. Bij zijn geboorte had hij een rond gezichtje en een rond dik buikje en na een paar dagen leek het wel een Biafraantje. Vel over been... Ik ben toen verhuisd van de kraamafdeling naar een 'kamer van moeder en kind' op de prematurenafdeling om hem zelf te kunnen voeden (...want ze wilden mij algauw een prik geven op de kraamafdeling om de melkproductie te stoppen...no way...ik wou bij de baby blijven en hem zelf verder voeden was de enige manier... ook de enige manier om hem snel weer beter te krijgen) Elke keer als Hansje om eten vroeg brachten de verpleegsters van de neonatologie (vroeggeborenen) hem bij mij met de couveuse. Soms elk uur...
Ondertussen is dat ‘hummeltje’ vandaag 29 jaar en ziet hij er weer wat voller uit Smile ! Gelukkige verjaardag jongen! Je bent nu niet thuis maar we vieren het een van de komende weken wel! Je bevindt je momenteel aan de andere kant (of ongeveer toch) van de wereld. In Pittsburgh met je geliefde … Ik ben blij dat je dit jaar een GELUKKIGE verjaardag hebt! Houden zo jongen! GELUKKIGE VERJAARDAG !
Je mama

 
img_tt-bday-12

22-03-08

Jobaanbieding ...

Vrijdagochtend.
Afspraak met Kim om naar Ikea te gaan.
Ze overhandigt aan Marc een plastic bal met een gelukspoppetje er aan en met een geel badeendje erin dat zich nestelt in blauwe pluimpjes…

P1090258
 

Bij het eendje zit een opgevouwen brief gericht aan haar papa met de volgende tekst:

De familie L., een jong gezin uit L., is wegens uitbreiding, op zoek naar een gemotiveerde

PETER

Profiel:
• Jong en dynamisch
• Stressbestendig
• Sterk verantwoordelijkheidsgevoel
• Talenkennis: Nederlands + babybrabbel
• Woonachtig in de regio of bereid zich er geregeld naartoe te begeven
• Inzet is belangrijker dan ervaring

bb07

 

Taakomschrijving:
• U zorgt voor aangepaste activiteiten, volgens de psychische en fysische mogelijkheden van het kind en observeert de veranderingen die het kind doormaakt
• U bent een vertrouwenspersoon ten aanzien van het kind
• U wordt bijgestaan door de ouders en de meter waar u nauw mee samenwerkt

bb01
 

Wij bieden:
• Een petekindje (jongen of meisje)
• Een kernfunctie binnen onze onderneming
• Contract onbepaalde duur
• Extralegale voordelen

bb38
 

In dienst:
• Begin augustus 2008
Indien u zich herkent in dit profiel, kunt u zich aanbieden op:
……………………………., (vragen naar Kim, Vincent of Rune)

En wat denken jullie? Hij heeft de job aanvaard natuurlijk! Met een 'big smile' !

P1090257

P1090255

Een fijn Paasweekend allemaal!

17:50 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (25) | Tags: peter, kleinkind, jobaanbieding, petekindje |  Facebook

17-03-08

grrrrrrrrrrrr....

Hier moest een postje staan over één van mijn hobbies: ETEN !

Skynet heeft er echter anders over beslist... de tekst met de afbeeldingen zijn 'gaan vliegen'!

Het zal dus voor morgen zijn ...

Deze foto als dank aan Skynet Tong uitstekend

P1090045

Een koeieneus op 'Mercat de Sant Josep'. Deze markt voor eetwaren 'La Boqueria' genoemd is de kleurrijkste van Barcelona.

Voor de 'gevoelige kijkers' heb ik de foto een beetje (veel) kleiner gemaakt en een paar mooiere foto's van La Boqueria geplaatst Onschuldig

 

P1090041

P1090043

 

23:48 Gepost door Lucretia in Reizen | Permalink | Commentaren (18) | Tags: la boqueria, mercat de sant josep, barcelona |  Facebook

14-03-08

'Ali, waar is de Toubkal?' ...

240_4079Net thuis van een lange dag... Na een aangename maar vermoeiende werkdag gauw iets tussen m'n tanden gestoken, netjes de tandjes gepoetst ben ik opnieuw vertrokken.

Vanavond gaf markant in samenwerking met de VTB een filmvoorstelling:

'A  L  I,      W  A  A  R      I  S      D  E      T  O  U  B  K  A  L ?'
een spraakmakend reisverhaal over vrouwen die borstkanker overwonnen.

'Ali, waar is de Toubkal?' is een film over het revalidatieprogramma van Ziekenhuis Middelheim Antwerpen.

Deze unieke reportage gaat over negen vrouwen, die genezen zijn van borstkanker en getraind worden om de hoogste berg van Noord- Afrika, de Djebel Toubkal (4176m) in Marokko te beklimmen.

Het waren allen vrouwen die het revalidatieprogramma 'herstel en balans' van ZNA Middelheim hadden gevolgd. Gedurende driemaal per week en 5 maanden lang hebben ze getraind om de berg, 'hun berg' te beklimmen.
Een schitterende prestatie waar ze terecht fier op mogen zijn, gezien hun weinig benijdenswaardige uitgangspositie.
De film van Kris Garroy is dan ook een ode aan deze gemotiveerde vrouwen.
De commentaar bij de film is ingesproken door Kathy Lindekens en Herbert Flack. (bron VTB)

Eén van de negen vrouwen die de Toubkal beklom is Anneke Geerts. Zij overleed eind vorig jaar aan deze vreselijke ziekte. Ik wou de film zo graag zien maar het deed ontzettend veel pijn deze jonge moedige vrouw te zien op het scherm, wetende dat zij er nu niet meer is.
In de film werd gezegd dat als je een berg kunt beklimmen je ook klaar bent voor je nieuwe leven. Dat zal inderdaad voor de meesten van ons, borstkankerpatiënten, waarschijnlijk ook wel zo zijn maar als je weet dat ééntje van hen het niet heeft gehaald (ik bedoel dat ze nadien dan toch de strijd heeft verloren....) dan kijk je er toch wel even anders tegenaan.

Het was Anneke Geerts die vlak voor haar dood het Wonderfonds oprichtte. Doel van het fonds is om een alleenstaande ouder met kind(eren) ten laste en een levensbedreigende ziekte financieel te helpen door hen een wondertje aan te bieden bv. een weekendje, een filmvoorstelling, enz.

Met het markant-bestuur schenken we de opbrengst van deze avond aan 'het Wonderfonds'.

Er waren 2 mensen aanwezig van 'Herstel en Balans' die de film inleidden. Ik vernam van hen dat ze deze zomer opnieuw een berg beklimmen met borstkankerpatiënten, maar deze keer in Egypte.

Het is mijn droom om ooit samen met hen op stap te gaan... misschien moet ik toch overwegen om me in te schrijven om te starten met een training... misschien...

240_4077

240_4086240_4091

 

 

 

 

241_4108

241_4131


Deze foto's werden genomen in mei 2005, een half jaar voor ik ziek werd! Nee, niet op de Djebel Toubkal maar in de Spaanse Pyreneeën op de Monte Perdido.

12-03-08

Sfeerbeelden Barcelona ...

De eerste 2 dagen van ons verblijf in Barcelona hebben we niet direct de toeristische toppers bezocht. Dat wilden we behouden tot A en L 2 dagen na ons aankwamen.

We genoten eigenlijk van het 'rustig-aan-gevoel'. We proefden zo'n beetje overal in de stad van de sfeer...

Op het water aan het Maremagnum dobberden een paar speciale 'mannekes' die mijn aandacht trokken. Blijkbaar deden ze ook dienst als een soort vluchtheuvel voor de meeuwen ...

Barcelona 097Barcelona 096Barcelona 094

 

 

 

 


Barcelona 099

We trokken naar het Maremagnum (een complex met restaurants, winkels en bioscopen, een Imax-bioscoop en het grootste aquarium in Europa) aan La Rambla del Mar - niet om te shoppen - maar om een ijsje te eten.

Althans dat was de bedoeling.
Toen we het bord met de prijzen in de gaten kregen heb ik toch maar gekozen voor een espresso. Pfffff... 2,60 Euro voor 1 bolletje ijs. Nee... Ik zou wel op een andere plaats een ijsje eten.
Ik kon het echt niet laten om dat prijzenbord op foto vast te leggen. Ik heb er wel eerst de ober moeten voor verschalken.... ik nam eerst een foto van een poster van een koe in zijn zaak en heb dan snel afgedrukt ...

Barcelona 104

Barcelona 106

2,60 una bola, 4,40 dos bolas, 5,5 tres bolas...

Barcelona 116Barcelona 109

Barcelona 111Barcelona 113

 

 

 

 

Foto's genomen in het oude stadsgedeelte Barri Gotic

Barcelona 108

Beeldengroep op La Rambla

05-03-08

Graffiti in the City ...

Van graffiti zomaar ergens opgeklad hou ik hééééééélemaaaaaaaaal niet. Ik vind het steeds zonde van de mooie gebouwen, muren, banken or whatever.
Het kost aan de eigenaars heel wat moeite en geld om de boel achteraf te reinigen. Soms vind ik dat ze daar meer controle zouden moeten op houden desnoods met camera’s en diegene die betrapt wordt zou men eigenlijk moeten verplichten alles opnieuw te reinigen. Het neigt naar vandalisme en ik vraag me soms af wat de mensen bezielt om zich daarmee bezig te houden.

Maar af en toe vind ik het ook heel mooi. Zo is er in Gent de Werregarenstraat of het zogenoemde graffitiestraatje  (klik hier voor foto's die ik er nam…) waar het toegestaan is om zich uit te leven met de spuitbus.

In Barcelona heb ik er ook enkele mooie gespot… Zie maar!

Barcelona 208

Barcelona 209
Hihihi... bij deze moest ik spontaan aan Blah'ke denken !! Niet beginnen gillen hé Cool
Barcelona 210

Barcelona 211

Barcelona 212

Het moet niet altijd Gaudi, Picasso, Miro, enz... zijn hé Knipoog

23:43 Gepost door Lucretia in Reizen | Permalink | Commentaren (21) | Tags: barcelona, gaudi, picasso, miro, tarragona, graffiti |  Facebook

02-03-08

Barcelona my love ...

Ondertussen zijn we natuurlijk al lang terug uit Barcelona. Vorige week zondagavond zijn we geland op de nieuwe terminal in Charleroi! Amai... wat een verschil met het vorige gebouw! Ze boeren daar precies goed in Wallonië Knipoog !!
Sinds maandag ben ik opnieuw in het werk gedoken (geen tijd om te bloggen...) en dit weekend voelde het aan of ik een vrachtwagen geladen heb. Hondsmoe... klop van de hamer. Amai... tja eigen schuld hé: niet geluisterd naar wat mijn 'lichaam' me vertelde.

's Vrijdags heb ik eigenlijk een recuupdag maar ik had toch besloten om mee uit eten te gaan met de firma alhoewel 's ochtends mijn hoofd schreeuwde om rust.

Ik heb het geweten... zaterdag 'vierden' we onze 33ste huwelijksverjaardag maar ik heb er nauwelijks kunnen van genieten; en eerlijk gezegd ik was zelf 'niet genietbaar'. Ik wil zo geen tweede dag meer meemaken.

's Ochtends vroeg werd ik wakker badend in het zweet door een nare droom. Ik droomde opnieuw hoe de dagen voor mijn huwelijk (33 jaar geleden) waren verlopen. Ik kan hier niet alles vertellen alleen dat ik me intriestig voelde. Vol van twijfels ook - niet omdat ik met M. zou trouwen maar ik was nog bijzonder jong (net geen 19 jaar) en ik voelde me verdomd eenzaam.

Niemand van mijn familie in de buurt. Niet voor de trouw en niet op de trouw.

Het was zaterdagochtend net of ik het allemaal opnieuw beleefde. Ergens moet ik die nare periode hebben opgeborgen in een hol kamertje in mijn brein... maar waarom dat nu precies allemaal terug boven kwam dat weet ik niet. Enfin... die droom heeft zaterdag bijna mijn ganse dag verknald. Hum... en ik die dacht dat mijn leuze 'Carpe Diem' was. Even niet dus.

Wat Barcelona betreft: we hebben het heerlijk gehad.
De 2de dag van ons verblijf was het de bedoeling om het 'Monastir de Pedrables' te bezoeken. Dit is één van de weinige plekjes waar we nog niet eerder geraakten.
We doken de metro in aan Sants Estacio (ons hotel was vlakbij op de Via de Roma) en enkele haltes verder (Metro Maria Christina - Groene lijn L3 richting Zona Universitaria) stapten we uit.
In de stralende zon maakten we een fikse wandeling. Het voelde heerlijk in de buitenlucht... Jammer genoeg moesten we vaststellen dat het Monasterio gesloten was.

Barcelona 213

Barcelona 228Barcelona 217Barcelona 220

Barcelona 218

 

 

 

 

 

 

 

 

Barcelona 226Barcelona 215Barcelona 214Barcelona 225Klik op de kleine foto's om te vergroten !

 

 

Je mag nog zo je best doen en alle mogelijke reisgidsen er op nakijken of zoeken naar de openingsuren op internet maar steeds slagen ze er daar in om net als wij er zijn die uren opnieuw te veranderen. Zuiderse mentaliteit zeker...? Zo passeerden we ook nog Finca Güell. Vorige keer stonden we ook voor een gesloten poort en deze keer was het niet anders. Een beetje ontgoocheld stapten we opnieuw de metro in richting Pl. Espanya. We hadden nog wel wat andere dingen achter de hand die we nog niet bezochten.
Van Plaça d'Espanya liepen we langs de beursgebouwen omhoog naar het Museu Nacional d'Art de Catalunya (MNAC). We zijn er voordien ettelijke malen voorbij gelopen zonder naar binnen te gaan. Het imposante 'paleis' gebouwd in 1929 voor de Wereldtentoonstelling (gelegen aan de Montjuïc) huisvest op de 2 verdiepingen prachtige collecties van o.a. de Romaanse, Gotische, Renaissance, moderne kunst..., fotografie, etc... (zie www.mnac.es).

 Barcelona 207

Het gebouw binnenin is gewoonweg prachtig. Ik heb maar een gedeelte van de collecties bezocht (moe en misselijk door het slenteren) maar van wat ik zag heb ik genoten.

Barcelona 157Barcelona 160Barcelona 183Barcelona 186

 

 

 

 

We zijn beiden geëindigd in het cafetaria van het museum met een heerlijke kop koffie en we maakten onze 'planning' voor de volgende dag want dan kwam A'ke en haar ventje.

Barcelona 194

Barcelona 196