30-05-08

Kuggemeten…

Rune, ons kleindochtertje, is een echte spraakwaterval aan 't worden.

23 maanden wordt ze de 6de juni… en af en toe heeft ze echt wel hele leuke uitspraken. Vooral als het lange woorden - met meerdere lettergrepen - zijn die ze wil zeggen.

Zo ‘belden’ we vandaag met elkaar en Rune wou oma graag iets vertellen. (Haar mama vertelde dat Rune ‘bobbeltjes’ op haar armpjes had)...

Toen Kim zei: ‘vertel het eens aan oma Rune van die bobbeltjes op je armpjes’ kwam er heel spontaan uit dat ze ‘kuggemeten’ had…

Zie, zoiets kan mijn dag opvrolijken… zoiets werkt helend...

En voor ik het vergeet: kijk eens naar Rune's vernieuwde website ... er is nu ook een plaatsje gemaakt voor haar broertje of zusje dat er aankomt binnen een paar maanden!

P1090434


Hier zit kleine Rune in een kartonnen doos die oma had omgetoverd tot speelhuisje. Ergens heb ik een gelijkaardige foto van Kim toen zij klein was. Dagenlang speelde ze toen met een grote kartonnen doos waarin een soort fietsje had gezeten. Ze vond de doos toen leuker dan de fiets...

22:45 Gepost door Lucretia in Kleinkind R. | Permalink | Commentaren (10) | Tags: rune, grappig, kindertaal, kuggemeten |  Facebook

29-05-08

Te kijk gezet in de kast ... deel 2 en meteen ook het laatste :-)

Beloofd is beloofd hé... hier komen ze dan, de fameuze kastfoto's...

P1100186
Ik heb er ook nog mijn rode strooien hoed gevonden. Ik kocht die ooit in Spanje in de Alpujarras - meer bepaald in het bergdorp Trevelez waar de heerlijke Jamón de Serrano vandaan komt... Het was daar toen snikheet en dat gekke hoedje gaf me de nodige bescherming tegen de zon...
Zo eens in een kast kruipen doet je warempel herinneringen ophalen...
P1100187

mmmmm... het is hier wel heerlijk om even te liggen... Onder mij ligt het dekentje van Kim's wiegje. 30 jaar is dat dekentje ondertussen maar ik kan er geen afstand van doen. Behalve mocht Kim het zelf willen gebruiken voor haar kindje(s)... Wat die groene koffer betreft: daar heb ik niks aan gehad eigenlijk. Veel te groot; tenzij je hem volledig opvult met spullen van 2 mensen en dan nog met kleding voor een vakantie van een maand... maar dan weegt hij natuurlijk veel te zwaar. Nee, ik denk dat die verder niet meer zal worden gebruikt. Terug de kast maar weer in... en ikke er terug uit!

20:17 Gepost door Lucretia in Bloggen | Permalink | Commentaren (12) | Tags: te kijk in de kast, mizzd, stokje |  Facebook

28-05-08

Te kijk gezet in de kast ... (deel 1)

Wat doe je zoal om iemand 'uit de kast' te laten komen? Haar uit 'haar tent te lokken'? Haar wakker te schudden uit haar dipje?

Een 'normaal' mens zou eens bellen maar ik kreeg van een welbekende goedlachse, ‘altijd in voor een grapje’ vrouw een mailtje met de melding dat het 'lol' is eens 'in de kast te gaan zitten'... en dat het helpt tegen een blogdipje...!!??

Fun in de kast… Ja, jullie daar… lezertjes, jullie zouden er wel fun aan beleven om mij in alle mogelijke bochten te zien wringen en me naar beneden te zien donderen als ik met mijn volle gewicht door een legplank zak…

Maar goed, ik wil dit wel proberen… Ik ben dus op zoek gegaan in welke kast ik een ‘opkikker’ zou vinden; waar het aangenaam vertoeven zou zijn…

In eerste instantie dacht ik aan het kastje met de slips en boxershorts van M. maar in die schuif kan ik helemaal niet in. Tenzij in ordelijk opgevouwen toestand en het liefst nog heel platgestreken. Hum… niet te doen dus. Jammer toch wel. ’t Zou anders wel een zacht plekje zijn geweest waar ik even lekker kon wegdromen.

Dan maar naar mijn kleerkast… Nee, die puilt uit van de kledingstukken die me te klein geworden zijn. Ze zijn nl. van 10 KILO geleden… Verdomde Aromasin en verdomde (vr)eetlust. Ik beeld me nog altijd in dat ze me ooit nog eens zullen passen. ’t Zal vast wel een utopie zijn, vrees ik.

Eigenlijk is het nog zo geen slecht idee om zo eens in gedachten de inhoud van m’n kasten te overlopen. Zo word ik geconfronteerd met de werkelijkheid en met de noodzaak om er eens dringend grote kuis in te houden. Nee, in die kast zet ik me voorlopig ook niet te kijk.

De bergkast dan? Oh, zeker niet… want daar zit vanalles waar ik niet kan aan weerstaan. Fruit (dat is gezond...), maar vooral wafeltjes, chocolaatjes, champagne, enz… Geen goed idee dus. Ik zou er geen minuut rust vinden en dat is eigenlijk waar ik naar op zoek ben.

Aha… de bovenverdieping eens inspecteren. H’s oude kleerkast zit vol met linnen en onze winterkleren en ik vrees dat, als ik mij hier neervlij, ook alle legplanken naar beneden zouden donderen. Het is niet echt een kwaliteitskast en die witte plastieken ‘dingetjes’ die de planken moeten ondersteunen komen al vanzelf los.

Op naar K’s kamer dan… en meteen weet ik dat daar de kast staat die ik zoek. Ze is heel ruim, ingebouwd, er zit licht in en ik kan er ook nog helemaal in. Zelfs in liggende toestand. Een mooi plekje om mij te verstoppen en me even af te zonderen van de wereld.

Er hangt feestkledij in en er staat een oude reiskoffer werkloos te wezen… maar dit alles belemmert me niet om even stil te staan bij hoe ik me nu voel. Ik ben moe… heel moe… en ik word er moe van om steeds moe te wezen. Het doet deugd even in die kast te liggen… even wegdromen met m’n ogen dicht en in gedachten ver weg te zijn.

Maar plots schiet me te binnen waarom ik eigenlijk in die kast zit…voor de lol natuurlijk… en ik zie ineens het belachelijke er van in en begin te lachen… en ik kan niet meer stoppen… de lachbui kikkert me helemaal op. Ik voel de endorfines door m’n lichaam gieren. Missie geslaagd MizzD !
Lachen is gezond en is een van de beste remedies tegen stress. Het is nog gratis ook.
En nu zijn jullie heel nieuwsgierig naar de foto ‘te kijk in de kast’ hè! Wel die is voor morgen… Beloofd!

21:41 Gepost door Lucretia in Bloggen | Permalink | Commentaren (7) | Tags: te kijk in de kast, lachen, endorfines |  Facebook

16-05-08

Update ...

Update... ik vergat nog te zeggen dat het voor mij een heel rare dag was vandaag.

Ik besefte vanmorgen dat het net 2 jaar geleden is dat ik de laatste chemokuur kreeg... (ongelooflijk hoe al die vervelende data in mijn geheugen zijn gegrift: diagnose, biopsieën, amputatie, reconstructie, 2de operatie want Sentinelklier aangetast, dan toch chemotherapie, enz…)

Ik weet nog dat ik toen niet wist of ik daar ook nog blij moest mee zijn, met die laatste chemokuur. Aan de ene kant wel, want ik besefte maar al te goed dat het levensnoodzakelijk was maar langs de andere kant wist ik dat ik opnieuw 2 weken van ellende zou meemaken.

Er werd goed bedoeld gezegd: “kom op, het is de laatste; dan ben je er vanaf”! Maar weet je, voor mij waren die laatste chemokuren het ergst… Het voelt of je naar de slachtbank gaat… je kunt dat aan niemand uitleggen die dit niet heeft meegemaakt.

Ik herinner me ook nog dat Marc me naar het ziekenhuis bracht die keer en dat het de eerste keer was dat ik weende bij het afscheid. Het duurde dan ook minuten voor ik uit de wagen stapte. Ik kreeg dat weeïge gevoel in mijn maag en mond en nog voor ik op de onco-afdeling kwam moest ik braken …

De volgende dag - 17 mei 2006 - zal ook nooit uit mijn geheugen worden gegrift: Kim kwam helemaal overstuur binnenlopen met het nieuws dat er iets was met haar kindje… ze was ontroostbaar en ik... ik kon haar niet troosten zoals ik het zou willen. Mijn kind’s hart bloedde en ik kon alleen maar ziek wezen.

Ondertussen zijn we 2 jaar verder en is alles min of meer terug in de plooi gevallen…
Oncologisch is alles rustig en ik heb een schat van een kleindochtertje.

P1090463
 

Een tweede kleinkindje is op komst over 86 dagen als alles goed gaat.

Dan denk je: ‘ja, het leven is mooi’…

... ware het niet dat we heel dikwijls opnieuw worden geconfronteerd met iemand die het dan toch niet haalt van deze vreselijke ziekte.

Ik denk hierbij speciaal aan Lizy!
Zij ging vandaag 16 mei 2008 van ons heen!
(precies 2 jaar na mijn laatste chemokuur)
Oprechte deelneming aan haar familie en geliefden.
Ik voel met jullie mee.

Rust zacht Lizy. Ik wil jou nog bedanken voor de bemoedigende woorden die jij mij ooit gaf toen ik het moeilijk had.

Brugge_CarpeDiem 033

Dagje genieten ...

Voor moederdag worden moeders in de bloemetjes gezet; meestal ook letterlijk. Er worden op die dag massa's bloemenruikers verkocht... 

Hier is het bv. ondertussen een traditie geworden dat we voor Marc's mama letterlijk 'de bloemetjes buiten zetten'. Haar bloembakken en -potten voor op het terras worden gevuld en daar kan ze dan de hele zomer lang van genieten.

Voor mijn moeder wilden we eens iets anders doen. Ze gaat graag op stap maar kan niet altijd ver weg. Auto rijden doet ze niet zelf... 

We hebben haar dus verrast op een 'alles-er-op-en-er-aan' ontbijt en een dagje stappen in Brugge.

Hieronder een klein fotoverslagje van een geslaagde dag! Veel foto's zijn het niet maar het geeft toch een impressie. En nee... we zijn niet wezen shoppen... dat zal voor een ander keertje zijn (zo hebben we nog eens een reden om naar Brugge te gaan Knipoog)

Brugge_CarpeDiem 001Brugge_CarpeDiem 003Brugge_CarpeDiem 013

 

 

 

 

Brugge_CarpeDiem 017Brugge_CarpeDiem 023Brugge_CarpeDiem 025

 

 

 

 

Brugge_CarpeDiem 026Brugge_CarpeDiem 056Brugge_CarpeDiem 059

 

 

 

 

Brugge_CarpeDiem 031Brugge_CarpeDiem 049Brugge_CarpeDiem 048

 

 

 

 

Brugge_CarpeDiem 040

Brugge_CarpeDiem 044

Brugge_CarpeDiem 029

Carpe Diem ...

Ja, Carpe Diem... in Brugge! Daar zit ik vandaag. Ontbijtje mèt bubbels met ma en met zus! Leuk cadeau voor moederdag en we genieten zelf ook mee! Knipoog

Straks fotoverslagje!

Pluk de dag...

14-05-08

Zelf gevangen ...

Mooi getalletje hé! Zelf gevangen deze keer... Wie vangt 303030 ? Is nog mooier...

303000bezoekers140508

Dank aan allen die hier komen blijven lezen... want ik krijg niet veel uit mijn pen de laatste tijd.

Er zit nogthans veel in mijn hoofd om te vertellen. Heb de laatste weken al veel, heel veel leuke dingen gedaan en meegemaakt maar er zijn zo van die dingen waarop ik blokkeer.

Zo is er morgen nog een beetje een moeilijke dag en dan nog even afwachten tot de 21ste voor het resultaat  en hopelijk is mijn hoofd dan weer vrij van zorgen.

Geniet van het mooie weer! Zal ik vandaag ook doen !

13:57 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (13) | Tags: rond getalletje, 303000 |  Facebook

13-05-08

Kopbreker...

Hebben jullie dat ook dat je denkt dat als je goed bevriend bent met iemand dat je daarom beter altijd open kaart speelt?

Dat als je het niet eens bent met elkaar dat je dat dan gerust moet kunt zeggen zonder de bedoeling de andere te kwetsen? Vinden jullie dat ook niet eerlijker?

Het is toch niet omdat je van mening verschilt dat je veronderstelt wordt boos te zijn op elkaar? Of denk ik nu fout? Het is toch maar kwestie van ieders mening te respecteren... is het niet? Ook al komt die niet overeen met de jouwe.

En het mag zeker niet zo zijn dat 'omdat je maar een vrouw bent' dat je daarom geen mening mag hebben' ! No way...

Ik wil mijn tijd niet meer verdoen met rond de pot te draaien. Sinds de start van mijn 'second life or wathever...' heb ik me voorgenomen om gewoon recht voor de raap te zijn. Niet  zomaar rechttoe, rechtaan maar op een eerlijke manier ...  (Ik mag eigenlijk niet zeggen dat ik me dat heb voorgenomen: ik ben geleidelijk aan zo geworden...kanker verandert een mens op velerlei manieren). Dan weet de ander  precies wat ik bedoel maar de keerzijde is dat die 'andere' daarvan schrikt; mij zo niet herkent...

Een meningsverschil of eigenlijk liever een verschil van mening mag vriendschap niet in de weg staan! Is het niet?