23-08-08

Even stil ...

Ja, het is hier al even stil.

Na de vreugde van de geboorte van Noortje kwam eergisteren het plotse overlijden van m'n schoonmama. 92 jaar ... zachtjes heengegaan in haar slaap. Okay... ze was hoogbejaard en we wisten wel dat er een dag zou komen... maar toch...

Voor haar is het een vredige dood. Ze heeft het niet geweten; niks gevoeld; geen pijn. Ik ben blij dat ze zo is mogen gaan... maar toch...

We zullen haar missen. Steeds opgewekt. Nooit klagend. Altijd het goede zien...

Ze hield enorm van poëzie en in één van de vele 'gedachtenboeken' van haar vonden we geschreven:

"M'n kracht ligt in positief denken: opbouwen, niet afbreken.
Zoiets leert men met de jaren; door vallen en opstaan" (mama 1993)

Ik ben blij dat ik deze prachtige vrouw heb gekend. Ze heeft enorm veel voor mij betekent. Dank je wel (schoon-)mama! Het ga je goed waar je ook bent nu.

00:21 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (40) | Tags: overlijden, schoonmama, positief denken |  Facebook

09-08-08

Het is me een eer u voor te stellen: NOOR ...

Met een gelukzalig gevoel en een beetje de bibber in mijn benen kom ik even melden dat m’n tweede kleinkindje geboren is. Net voor de middag – 11:43 u geloof ik… - kwam ze via een natuurlijke bevalling op de wereld. Het kleine meisje krijgt de naam NOOR mee.
Noor is een verkorting van de meisjesnaam Eleonora en is waarschijnlijk afkomstig van het Arabische Ellinor dat “God is mijn licht” betekent. Mogelijk is Noor verkorting van Honoratus dat dan weer afgeleid van het Latijns ‘honor’ dat “eer” betekent.
En ik ben wel te vinden voor dat laatste!!
Het is me ook een hele eer om straks kennis te maken met dat klein wondertje… Als Rune geslapen heeft gaat ze mee met oma en opa om haar nieuwe zusje te bewonderen! Ik kan eigenlijk niet meer wachten…

OooooooH... en het valt me net te binnen dat het opnieuw een viergeslacht is!! De tweede keer dus...

Enne... dat m'n zus waarschijnlijk 'gewonnen heeft'! Op de website was nl. een wedstrijdje... je kon raden naar het geslacht, de geboortedatum, het gewicht en ik denk dat zij één van de grote kanshebbers is!

Hebben jullie nu ook het gevoel dat ik een klein beetje nerveus ben? Wat zit ik hier eigenlijk nog te doen hé. Wegwezen hier. Rune klaarmaken en op kraamvisite !!

Update: Noor is een echt schatje!!! Een klein blond meisje...
Ik laat de foto's hier voor zich spreken.
Mama en baby Noor stellen het heel goed. En Rune.... die kan nu al niet meer zwijgen over haar zusje Noortje met haar mooie kleine vingertjes...

09082008P1110745a

09082008IMG_3484a

09082008IMG_3494a

09082008IMG_3527a

Aan iedereen bedankt voor de fijne reakties hier! Doet echt deugd...

14:25 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (66) | Tags: 2de kleinkind, noor, rune, oma, opa |  Facebook

Chichimadammen groeten geen mensen met kanker...!!

2 jaar geleden… anderhalve week na m’n 5de chemo wou ik mezelf eens trakteren op een broodje kaas en een ‘bruisend waterke’ – want anders kreeg ik toch niet veel binnen… en ik stapte een broodjeszaak binnen in m’n gemeente. ‘k Kroop helemaal in een hoekje achteraan in de zaak want vooraan werd er nogal duchtig gerookt en alleen het zien al van de rokende medemens maakte me misselijk, laat staan dat ik er tussen ging zitten.
Half broodje verorberd – wat al een succes was - zat ik zo’n beetje na te genieten van “m’n uitje op m’n eentje” tot er een ‘bekende dame’ binnenkomt – nogal protserig met een groooooooote sacoche  en op een hautain toontje hoor ik haar 5 broodjes bestellen. Ondertussen ziet ze me zitten – onze ogen kruisen elkaar en ik zeg met een blije blik in m’n ogen: “hallo S.” maar er moet toch toevallig iets veel interessanters te zien geweest zijn boven m’n hoofd want haar ogen tollen van links naar rechts zo vlak boven m’n hoofd.  Raar… daar hangen alleen een paar kadertjes in het decor en daar staat toch niet zoveel soeps op… tekeningetjes van koffiemolens, etc… Als ik haar ogen weer bijna op mij gericht zie en opnieuw “hallo S.” zeg schieten haar ogen terug de hoogte in opnieuw zwevend boven m’n hoofd bewondert ze die mooie kadertjes. Afijn… dit gaat zo tot 3 maal door tot ik het welletjes vind en mezelf belachelijk voel door haar steeds te willen groeten. Voor mij is dit de normaalste zaak van de wereld ‘iemand groeten die ik goed ken en als het dan ook nog vrienden zijn van m’n broer…’
Ik sta op om de rekening te betalen en ga vlak naast haar staan – zij stond nog steeds te wachten op die heerlijke broodjes, met de neus in de wind…
Goed, ik betaal voor het gelag en weer durft ze het om me vlak boven m’n gezicht te kijken en haar ogen priemen door me heen. Een beetje onthutst door toch wel zoveel lef zeg ik nogmaals “hé, dag S.” maar nee hoor… ze ‘herkent’ me niet (ze doet duidelijk alsof…….en ja, iemand die kanker heeft die groet je toch niet en zeker niet als die dan geen haar heeft en dan ook nog zo’n mutseke met extra assortie sjaaltje op haar hoofd heeft…en geen grooooooooote sacoche draagt) pfffffff…
Ik naar buiten en ‘k hoor achter mij ‘klak, klak, klak, klak…’. Aha… ze trippelt blijkbaar achter me aan en als ik aan m’n wagen kom loopt ze – nog steeds met de neus in de wind – m’n auto voorbij naar de hare die vlak achter de mijne geparkeerd stond. In een opwelling schiet ik me achter mijn wagen… en ik vraag haar op de vrouw af: “ah S., ik dacht dat je me niet herkend had!” Antwoordt ze: “toet-toet-toet” (=jawel, jawel…) en stapt in haar jeep en snort weg! Dit voorval is toen heel lang blijven hangen…  en toen ik haar later dat jaar tegen kwam in Gent met haar man ‘herkende’ ze me plots wel en op een slijmerige manier hoorde ik haar zeggen: “èn…, hoe is het met Lucretia? Goed zekers hé….”
Toen kon ik het echt niet opbrengen om haar te antwoorden, negeerde gewoonweg haar vraag en onder het mom dat ik naar huis wou trok ik aan Marc’s ‘gilet’…
Vandaag – 2 jaar later – zit ik bij de kapster. Komt er iemand binnengewaaid met veel flair en een grooooooote sacoche en ik kreeg onmiddellijk kramp aan m’n maag. ‘k Wist niet dat het nog zo diep zat… Zet ze zich naast me en ze vraagt: ….. juist ja, ….”en, hoe is het met Lucretia?” en ikke zonder haar ook maar 1 blik waardig te gunnen: “ça va!”. Een korter antwoord had ik niet op dat moment.
Het was verdomd stil in het kapsalon… nog nooit zo rustig naar de kapper geweest. ‘k Kon ik tenminste op mijn gemakske een roddelboekske lezen.
Slecht karakter? Ikke? Nee, zeker niet maar een ezel stoot zich …. Je weet wel…. Heb ondertussen geleerd het kaf van het koren te scheiden.


Ondertussen nog geen 2de kleinkindje hier... 08/08/08 is voorbij... misschien straks. Jullie horen het zeker!


 

01-08-08

Vervolg Gentse Feestenweekje …

Zoals ik al eerder vermeldde heb ik een fantastische week achter de rug.

Maandag, 21 juli… vrijkaarten voor Kommil Foo in het NTG. Had hun nieuwe show WOLF al een keertje eerder gezien in de Opera/Gent maar dan van op het 5de balkon. Ik hoor nu wel niet goed maar de akoestiek is daar bijzonder slecht en de versterkers staan niet op 'luid'! (en als je hun teksten niet duidelijk hoort en ook hun mond niet goed kan zien (om te liplezen) dan begrijp je de hele context niet.

Maar deze keer heb ik echt genoten. We hadden een prima plaatsje het 1ste middenbalkon. Ik hoor en zie ze beiden graag bezig - ben ècht fan hoor - maar mijn voorkeur gaat toch uit naar Raf qua stemtimbre dan. Voor wie ze nog wil zien met deze show surf dan even naar hun website.

Dag 2 – dinsdag. Ik zou een dagje niksen maar ’s avonds begon het te kriebelen om toch naar buiten te gaan. Heb M kunnen overtuigen om ’s avonds toch een keertje door Gent te lopen. Schoonzus en zwager gingen mee en die laatste was zo lief om ons te trakteren op een caïpirigha (is een Brasiliaanse cocktail op basis van cachaca rum, limoen en rietsuiker) aan één van de bars op Polé Polé (Korenlei). En… ik heb het geweten. Ik die uiterst zeldzaam alcohol drink (en ook eigenlijk niet mag met de medicijnen die ik neem  L ) had na een halfuurtje het gevoel dat m’n maag in brand stond.  Wie niet horen wil moet voelen…  het vlees is af en toe zwak hè!


preDinner

P1110627


We wilden het niet laat maken want M. moest werken. Dus richting St. Baafsplein om iets verder de tram te nemen. Het was druk daar… drukker dan een uurtje geleden… maar nietsvermoedend begonnen we ons toch een weg te banen door de menigte tot... alles zat opeens muurvast en we konden voor- noch achteruit. Oh my god… het werd ons opeens duidelijk. Het plein werd afgesloten – te veel volk opeens – voor het optreden van de ‘one and only Eddy Wally’. Blijven staan dus want verdergaan gaf boze gezichten; mensen die dachten dat we hun mooi uitkijkplaatsje zouden afpakken…. Tssss… Maar goed even blijven staan dus… tot… oh my god (nog eens…) ‘the one and only Marina Wally’ haar opwachting maakte. Ja, in het voorprogramma van de papa hé. We  hebben het uitgehouden tot het 2de nummer van den Eddy en zijn toen – opboxend tegen alle boze, norse gezichten – toch voorzichtig door de menigte ‘geschoven’. Heel ‘voorzichtekes’ want in de massa heb je algauw grimmige opmerkingen en eerlijk gezegd ben ik een beetje bang als ik het ‘sardinenblikjesgevoel’ krijg. Bleek achteraf dat je eigenlijk wel het plein kon verlaten (als de medemensen je doorlieten of course…) maar dat er niemand meer op mocht voor de veiligheid.

En voor wie denkt echt iets gemist te hebben van dit optreden kijk dan gauw hieronder... dan weet je zo een beetje hoe ik me voelde tussen die massa...

Wordt vervolgt …