09-11-08

Fragment ... (update)

Momenteel zit ik in een 'dalletje'. Het lukt me ook niet echt om te verwoorden wat er allemaal in me omgaat.

Daarnet schreef ik spontaan het volgende naar een borstmaatje:


"Vanmiddag ben ik niet meer buiten geweest… M’n gemoed zit een beetje vol. Ik heb het gevoel dat ik ooit die hoge trap al eens ben opgeklommen en er helemaal op de top ben afgedonderd. Ik voel me spartelen onderaan die treden… m’n hele doen met de vorige chemo (1ste borstkanker !) is precies voor niks geweest. Heb het deze week al lastig gehad; alhoewel ik helemaal zo ziek niet ben als vorige keer. Ik begin nu pas  te beseffen wat er me overkomt…

‘k Zal mezelf eens een trap onder m’n gat moeten geven en maken dat ik er mentaal weer STA. Ik sluit me ook af en dat is niet goed… Ben precies liever alleen en daar moet ik ook iets aan doen.

Vanmiddag had ik zo verdomd veel zin om eens buiten te gaan; had er echt behoeft aan… maar als puntje bij paaltje kwam ben ik ineengeklapt en maar thuis gebleven. Zonde."


Ik voel dat de Taxotere en de Herceptine me stillaan in de greep hebben. Die  twee hebben de controle overgenomen en ze doen m'n hoofd kolken, m'n maag tegenpruttelen, m'n darmen in een knoop draaien, ze doen me ook de acné - die ik ooit in een lang verleden had - opnieuw krijgen - is echt geen zicht voor een 50+er; ze halen me 's nachts uit bed omdat de knagende pijn niet stopt; ze doen me sloffen door het huis terwijl m'n benen willen 'hollen'; ze duwen me met de rug tegen de leuning van de zetel en zeggen: "jij daar, zit jij maar even stil nu en laat ons maar begaan"!

Enfin... dit is even een momentopname van een 2de chemoweek.


In één van de reacties onder dit postje staat een mooi gedicht met als titel 'BERG'. Het doet deugd zoiets 's ochtends te lezen... het geeft me moed om m'n dag beter in te zetten dan die van gisteren. Dank je wel Elly!

BERG

“Je kan niet langs me heen
want ik ben heel gemeen”.
“Je hebt geen kracht om mij te beklimmen,
je bent veel te zwak om me te bedwingen”.

Boos door deze hindernis
weer op mijn weg gekomen
zei ik: “deze keer laat ik me
echt niet verstoren”

En kijkend in het rond
of ik een werktuig vond,
zag ik een vreemdeling staan.
Hij keek me lachend aan:

“Lach mijn kind tegen de berg,
dan word hij klein als een dwerg.
Je kan dan zo je weg weer gaan
En de berg zal er niet meer staan”.

Nog vol angst maar met een lach
ben ik dapper door gegaan
En waar die berg heeft gestaan,
is nu alleen een lange laan

IMG_5560

 

Commentaren

dag Luceke Neem je tijd meisje,
ik kan je enkel van hieruit een steuntje toewensen,
veel liefs neer schrijven en handenvol zonnekes gooien. Het spijt me enorm dat je U zo moet voelen.
( ik mailde even op je telenet account ) da-ag!

Gepost door: Sunny-Kay | 09-11-08

Ik kom je een goede schouderklop geven, Lucrèce en zeg je "moed lieve meid". Je hebt al eens bergen verzet en bent er ondanks je eigen zorgen altijd om die van anderen te verlichten.
Groejes Lucrècia en het komt wel weer goed hoor!

Gepost door: Emmy | 09-11-08

De hele tijd trappelen om boven water te blijven, en dan plotseling tóch efkes ondergaan. Maar ik weet zeker dat je vroeg of laat terug boven komt drijven, Lucretia.
Knuffel,
Kaatje.

Gepost door: Kaatje | 09-11-08

Ja... ik heb die vreselijke trap nog nooit hoeven te beklimmen, maar denk dat ik toch wel een beetje kan begrijpen wat je bedoelt...ook omdat jij er zo beeldend over kunt schrijven!
Een dalletje? Je zou voor minder hè meid! Eigenlijk ongelofelijk dat het nu 'pas' gebeurt..! ( maar ook dát begrijp ik wel..! ;-( )
Maar lees zelf je vorige postje nog eventjes...je weet wel, die van die kleine gelukjes...ze zijn er hoor, vast! En jij komt ze vast wel weer tegen...en vast ook op het juiste moment!
En ondertussen die twee dingen hun werk laten doen...hoe rot ze ook maken dat je je voelt...het is voor een goed doel hè ..die top van die trap toch maar weer! Moed houden...en ook: blijven lachen hè!
( en als ik dan volgend jaar weer in dat stille mooie bos ga wandelen, dan ga jíj lekker mee! Samen staan we sterk hè! :-))) )
Veel liefs! xxx

Gepost door: mizzD | 09-11-08

En oh ja... die blauwe lucht kan ik niet sturen...maar er was al iets rozigs onderweg...ook goed? :-))))

Gepost door: mizzD | 09-11-08

*** Het is niet makkelijk als je weer helemaal opnieuw moet beginnen..Ik heb niet zo'n chemo's gehad maar weet wel wat je bedoeld met opnieuw te moeten vechten.Hier is het ook met vallen en opstaan en soms erg diep vallen .
Ik hoop dat je je moed weer snel vindt en terugvecht tegen die K...

Heel fijne zondagavond
Groetjes

Gepost door: Illness | 09-11-08

ik wens je heel veel moed om weer terug op die trap te klimmen. Je hebt het al 1 keer gedaan dus een tweede keer lukt je dat ook weer.
Heel veel sterkte en vele groetjes

Gepost door: Anita | 09-11-08

Lieve Lucretia! Ben toch blij iets van je te horen! Ik wou je vandaag anders een mailtje sturen en gelukkig toch nu een teken van leven!
Je bent sterk maar ook sterke mensen hebben hun zwakke momenten! Je komt er wel weer daarboven, ik weet het zeker!
Liefs,

Gepost door: Bientje | 10-11-08

Berg Lieve Lucrèce,

Ik begrijp heel goed hoe je je voelt en hoe hoog die berg is, maar geloof me, op een dag gaat het beter.

Onderstaand gedicht heb ik de voorbije jaren al tientallen keren gelezen en elke keer opnieuw vind ik het prachtig. Ik hoop dat je er iets aan hebt.
DIKKE KNUFFELS


Lopend langs mijn levenspad
kwam ik een berg tegen.
Hij zei: “ik ben je nachtmerrie
mij kan je niet negeren”.

“Je kan niet langs me heen
want ik ben heel gemeen”.
“Je hebt geen kracht om mij te beklimmen,
je bent veel te zwak om me te bedwingen”.

Boos door deze hindernis
weer op mijn weg gekomen
zei ik: “deze keer laat ik me
echt niet verstoren”

En kijkend in het rond
of ik een werktuig vond,
zag ik een vreemdeling staan.
Hij keek me lachend aan:

“Lach mijn kind tegen de berg,
dan word hij klein als een dwerg.
Je kan dan zo je weg weer gaan
En de berg zal er niet meer staan”.

Nog vol angst maar met een lach
ben ik dapper door gegaan
En waar die berg heeft gestaan,
is nu alleen een lange laan

Gepost door: Elly | 10-11-08

Ja hoor Lu'ke, zet het maar bij je postje.

XXX

Gepost door: Elly | 10-11-08

Hé lieverd, je kopke niet laten hangen hoor!
Je BENT sterk, alleen moet je nu deze ladder stapke voor stapke terug op. Eén tredeke met een keer, elke dag is er eentje. We zijn er voor je om je een duwtje te geven. Dikke dikke knuffel, Lucretia, ik wou dat ik mooiere woorden kon vinden om je te troosten, maar ik denk aan je. Moed houden meid!

Gepost door: Jientje | 10-11-08

=^..^= Dit gedicht neem ik mee, ik kan 't ook gebruiken, al zijn mijn omstandigheden anders dan de jouwe!!!!

Sterkte Lu'ke, en vergeet niet dat je je zelf wat rust moet gunnen, op tijd en stond....
Knuffel

XXX

Gepost door: Talleke | 10-11-08

Mooi gedicht! En de mooiste bijdrage aan Blauwe Maandag zou voor mij zijn, dat jij niet meer zo de blues had..en het gaat al een beetje de goede kant op geloof ik! ;-)
Liefs!

Gepost door: mizzD | 10-11-08

Hoe gaat het met jou? Lucretia,

Je kent deze berg en je hebt hem al eens overwonnen. Je weet dat jij hem kan bedwingen. Al ken je als ervaren klimmer de gevaren en ontberingen van de tocht. Hoe oneindig de berg ook lijkt; je weet dat de top ergens in de wolken zit - en niet hoger.

Een collega van me -nee, niet Kristien, maar een andere collega- die is anders hervallen. Ze heeft uitzaaiingen in de longen en de lever. Weet je, het is raar om met iemand te bellen en niet te durven vragen "Hoe gaat het met jou?". De laatste weken, krijg ik telkens zo'n raar gevoel als ik aan iemand dat stomme doodgewone zinnetje zeg: "Hoe is het?", "Hoe gaat het?". Nooit beseft dat er situaties kunnen zijn, waarin die vraag pijnlijk wordt.

Ik ben blij dat ik aan jou die vraag nog wel durf stellen. En dat je kan antwoorden: "rotslecht, ik zie het niet zitten". Hier zie, HUP, een stevige trap tegen je achterste; met veel liefde gegeven: hou je goed!

Gepost door: Herman | 10-11-08

@ Herman dat is nu eens nen deugdoenden trap in mijn achterste zie... :-) 'k weet het Herman, 'k was een beetje zielig aan't doen maar soms moet dat eens kunnen hé. Geef me nog een paar dagen, of een paar uur en ik begin terug aan de klim naar de top. Wees daar maar zeker van!!! 'k Heb zoveel plannen en zoveel dromen en ik wil die zoveel mogelijk verwezelijken... Ben ik gulzig misschien? Gulzig naar 't leven?
'k Weet ook dat er vele erger bestaat... echt waar... maar voor 't ogenblik is dit mijn stukje 'erg'.

Als je nogmaals leest hier dat het effe niet lukt doe dan uw wandelbottienen maar aan en kom nog maar eens sjotten in m'n achterste. Maar een beteke zachtekes hé! Zodat ik niet terug daar beneden zit...

Groetjessssssss en wil je je collega veel sterkte wensen?

Gepost door: Lucretia | 10-11-08

Eventjes balen........ Ook ik wil je even een duwtje geven, zodat je weer naar die top kan!
Probeer er de moed in te houden, zou ik zeggen maarja, dat is makkelijker gezegd, dan gedaan, hé, als je je slapjes voelt, zodat je weer naar buiten kunt, en we samen n koffietje kunnen nuttigen!

Liefs, en dikke knuffels,

Je zus, Marleen.

Gepost door: marleen | 10-11-08

Kwam geregeld kijken naar jou geluksmomentjes en stond dan even stil.Maar nu je het moeilijk hebt plaats je een foto waarbij je de berg weer afgaat.
hopenlijk gaat het gestaag naar die lange laan.
Ik wens je een forse tred en het hoofd omhoog
Henk

Gepost door: Henk (lief van Dita) | 10-11-08

Je heb al héél véél bemoedigende berichtjes, en ondanks het feit dat het mij niet altijd goed lukt te verwoorden wat ik zou willen zeggen vind ik dat ook ik je nu nog iets moet schrijven.
Neem even een rustpauze, kom even op adem, gun jezelf eens een beetje tijd, en dan ... ga je er terug tegen aan. Je bent een straffe dame je kan het.

Gepost door: katy | 10-11-08

heel stil zeg ik, hou moed, je bent zo moedig, groetjes

Gepost door: Emily | 10-11-08

mag hoor... je eventjes laten gaan...
de boog kan niet altijd gespannen staan hé!
wens je veel moed om die berg met liefde terug te beklimmen!
weet zeker dat je het kan!
tricky

Gepost door: tricky | 10-11-08

Goede avond Lees het gedichtje maar zoveel maal als je het nodig vindt.
Ik heb het bij Elly ook dikwijls gelezen !
Tijdens haar vele gevechten met haar berg, heeft zij heel zeker kracht geput uit die woorden.

Voor de dag van morgen,veel kracht en moed gewenst!
DAG LUCRECE

.

Gepost door: Ma Elly | 10-11-08

Geniet van het landschap onderweg Lucretia,

Doe zo lang en zo veel zielig als je nodig hebt. Wij zijn maar toeristen die je volgen met de verrekijker, vanaf een veilig gezellig terrasje in het dal. Wij zitten in een dalletje; jij bent al een aardig eind de helling op.

Ik vind het overigens maar zielig, dat ik je probeer te troosten met het ongeluk van een ander. Maar ik vond niets beter.

Ik zal je eens wat huiswerk geven. Laat eens een foto van je maken met als onderwerp: "Lucretia naar de top". Een foto waar je de top bereikt van een berg, een trap, een ladder, een toren, een boom om het even wat. Het hoeft niet de Mount Everest te zijn; 't gaat hem om de indruk die de foto moet geven. 't Gaat hem vooral om de snoet die je daarbij trekt.
Ik geef je tijd tot eind volgend jaar.
Voila: ik kijk ernaar uit.

Hou je goed!

Gepost door: Herman | 10-11-08

Voor Lucretia Hey lieve meid, ook ik kom je sterkte wens op je moeilijke steile pad. Je doet het tot nu toe heel erg moedig. Dus mag je best even een dipje hebben en in meelij wentelen. Maar denk erom daarna weer de kop ervoor en er tegen aan. Ook al ben je moe en verdrietig denk aan het Friese spreekwoord: "Earne op us âlde wrâld skjint de sinne. " Ergens op onze oude wereld schijnt de zon. Ik hoop dat je die zon snel weer zult zien. Heel veel liefs en ik denk veel aan je. Doei Jessy

Gepost door: Jessy | 10-11-08

BERG... The road is long
There are mountains in our way
But we climb steps every day

De berg...zo hoog... onoverzichtelijk...maar stap voor stap...dag per dag...met zijn ups and downs...
ga jij hem weer beklimmen!

Veel sterkte!
Liefs
Wenneke

Gepost door: Wenneke | 11-11-08

dit is een prachtig gedicht waar vele mensen volgens mij echt steun kunnen aan hebben!
Uitprinten en aan de frigo hangen, of bij de zetel zodat je de moed vindt om toch op stap te gaan.
Sterkte Lucretia

Gepost door: Patsy | 11-11-08

Hallo... Ik herken zo verdomd goed wat je beschrijft, het gevoel dat de "eerste keer" voor niks is geweest, dat je terug naar 'af' bent gestuurd....
De 'eerste keer' leken mijn gevoelens veel extremer, de dalen dieper en de pieken hoger,... nu, the second time, is alles een beetje afgevlakt,... net zoals je omschrijft... jezelf afsluiten van anderen, maar soms ook van mezelf.. hoe raar dat eigenlijk wel klinkt.

Het is een magere troost, misschien zelfs geen, maar ik denk regelmatig aan je...

Dikke knuffel en veel sterkte!

Gepost door: me, myself | 11-11-08

Lucretia, Ik denk dat wat je schrijft,volkomen normaal is!
En uiteindelijk ben jij het die jezelf het beste aanvoelt..some things in live are bad,they can really make you mad..
Veel moed en sterkte en energie om door te gaan!!
Liefs.

Gepost door: De buurvrouw | 11-11-08

berg ... perfect gedichtje hè ... die lach, die vind je weer, ook zonder die schop onder je kont!

Gepost door: flupque | 11-11-08

Dag Lucrèce Met een ingehouden adem lees ik je tekstje... En weet je: het lezen snijdt harder dan een mes...
Wat wou ik dat ik je behandelingen kon manipuleren en ze wat korter kon laten duren voor jou. Meer zelfs, wat wou ik dat ik dat k-monster kon doen verdwijnen, al moet ik ervoor op handen en knieën naar China strompelen...

Al zolang dat ik je ken, ben je de meeste moedige vrouw die ik ken. Al zo lang ik je ken, verbaas je me elke dag meer en meer met je doorzettingskracht, optimisme en sterkte. Al zo lang ik je ken, sta je klaar voor iedereen die je dierbaar is. Maar Lucrèce, ook jij mag tonen dat je het lastig hebt, dat het niet gaat... En dan zijn wij, je steunertjes, er om je met beide handen op te vangen en te dragen zolang je er nood aan hebt!

..... kon ik maar een toverstokje hanteren, ik wist direct waarvoor ik het gebruiken zou .....

Heel veel goeie moed en oneindig veel sterkte, ik denk aan je...

Gepost door: Sofie | 13-11-08

De commentaren zijn gesloten.