11-11-08

... every flower ...

Heel regelmatig word ik verrast met leuke, lieve kaartjes en attenties. Kleine oppeppertjes die m'n dag groot maken...


Een van de tekstjes op die kaartjes die me bijbleef is het volgende:


.... I know things are tough right now, but just remember - every flower that ever bloomed had to go through a whole lot of dirt to get there!
(Thanks Dee !!)


... en gisteren dropte de postman opnieuw een pakketje met een roze-oppeppertje. Tenminste: “roze-oppepper-tulpjes-in-wording. De bolletjes dien ik nog te planten en er zat weer zo'n mooi tekstje bij:


Beloftevol


Als een bloembolletje

Ontberingen
moeten doorstaan

Maar dankzij omringende warmte
ervoor gaan

Om dan straks
In het voorjaar uit volle kracht

Er weer te staan
In schitterende nieuwe pracht'


(waarvoor dank MizzD!!)


Ben dus maar gauw even gaan tellen en als ik het goed heb dan krijg ik de laatste chemo op 26 januari 2009; daarna krijg ik bestralingen tot ongeveer eind februari... dus tegen 21 maart 2009 - de lente dus... - moet het weer bergop beginnen gaan. Ik weet het, ik krijg dan nog tot 8 oktober Herceptine maar de zwaarste klus zal ondertussen geklaard zijn... hoop ik!
Goh… ik kijk nu al uit naar die roze tulpen en naar het gevoel dat een deel van de strijd zal gestreden zijn.

rosetulpen

09-11-08

Fragment ... (update)

Momenteel zit ik in een 'dalletje'. Het lukt me ook niet echt om te verwoorden wat er allemaal in me omgaat.

Daarnet schreef ik spontaan het volgende naar een borstmaatje:


"Vanmiddag ben ik niet meer buiten geweest… M’n gemoed zit een beetje vol. Ik heb het gevoel dat ik ooit die hoge trap al eens ben opgeklommen en er helemaal op de top ben afgedonderd. Ik voel me spartelen onderaan die treden… m’n hele doen met de vorige chemo (1ste borstkanker !) is precies voor niks geweest. Heb het deze week al lastig gehad; alhoewel ik helemaal zo ziek niet ben als vorige keer. Ik begin nu pas  te beseffen wat er me overkomt…

‘k Zal mezelf eens een trap onder m’n gat moeten geven en maken dat ik er mentaal weer STA. Ik sluit me ook af en dat is niet goed… Ben precies liever alleen en daar moet ik ook iets aan doen.

Vanmiddag had ik zo verdomd veel zin om eens buiten te gaan; had er echt behoeft aan… maar als puntje bij paaltje kwam ben ik ineengeklapt en maar thuis gebleven. Zonde."


Ik voel dat de Taxotere en de Herceptine me stillaan in de greep hebben. Die  twee hebben de controle overgenomen en ze doen m'n hoofd kolken, m'n maag tegenpruttelen, m'n darmen in een knoop draaien, ze doen me ook de acné - die ik ooit in een lang verleden had - opnieuw krijgen - is echt geen zicht voor een 50+er; ze halen me 's nachts uit bed omdat de knagende pijn niet stopt; ze doen me sloffen door het huis terwijl m'n benen willen 'hollen'; ze duwen me met de rug tegen de leuning van de zetel en zeggen: "jij daar, zit jij maar even stil nu en laat ons maar begaan"!

Enfin... dit is even een momentopname van een 2de chemoweek.


In één van de reacties onder dit postje staat een mooi gedicht met als titel 'BERG'. Het doet deugd zoiets 's ochtends te lezen... het geeft me moed om m'n dag beter in te zetten dan die van gisteren. Dank je wel Elly!

BERG

“Je kan niet langs me heen
want ik ben heel gemeen”.
“Je hebt geen kracht om mij te beklimmen,
je bent veel te zwak om me te bedwingen”.

Boos door deze hindernis
weer op mijn weg gekomen
zei ik: “deze keer laat ik me
echt niet verstoren”

En kijkend in het rond
of ik een werktuig vond,
zag ik een vreemdeling staan.
Hij keek me lachend aan:

“Lach mijn kind tegen de berg,
dan word hij klein als een dwerg.
Je kan dan zo je weg weer gaan
En de berg zal er niet meer staan”.

Nog vol angst maar met een lach
ben ik dapper door gegaan
En waar die berg heeft gestaan,
is nu alleen een lange laan

IMG_5560