28-02-09

Campagne Kom op Tegen Kanker 2009

Het startschot voor de nieuwe campagne van Kom op Tegen Kanker 2009 is gegeven en staat volledig in het teken van het klinisch onderzoek naar de behandeling van kinderkanker.

KotK2009 klik op dit logo en lees er meer over op de website van het VLK (Vlaamse Liga Tegen Kanker)

De kinderen, 'de kleintjes', worden volledig in de aandacht gezet onder het motto  'geef de kleintjes'

geefdekleintjes

Vanaf volgende week sieren 650 grote spaartonnen van Kom op tegen Kanker honderden warenhuizen en winkelketens. Niemand zal eromheen kunnen. Met de slogan Geef de kleintjes roept Kom op tegen Kanker mensen op om massaal muntjes in de tonnen te deponeren voor de strijd tegen kinderkanker.

Op www.komop.be kunt u aan de hand van uw postcode de dichtstbijzijnde tonnen vinden.

Doet u ook mee?? De actie loopt van 2 tot 13 maart.

KTKlogo

 (bron: http://www.tegenkanker.net/)

24-02-09

Gelukkig zijn ...

Gisterenavond bezoek gekregen van 4 markante dames van het markant bestuur.

Ventje had zelf ook bezoek van een 'markante' man waarmee hij samenwerkt voor een quizvoorbereiding voor het St. Janscollege.

De vrouwen werden dus verbannen naar de keuken zodat we er lustig op los konden praten. Eigenlijk zit ik wel graag in m'n keuken. Overdag kan ik er de vogeltjes in de tuin gadeslaan ... die vliegen af en aan om van de nootjes te smullen die we er hebben opgehangen.

keukenraam
 

Maar goed, de dames van markant dus... het was een fijn gezelschap. En het was gezellig in de keuken: er hing een heerlijke bakgeur want ik had appelstrudel gebakken. Met een bolletje vanilleijs werd het een heerlijk dessertje.

Hartverwarmend vind ik zulke bezoekjes. Dank bij deze dus dames LachenLachen

WACHT NIET OP DE VOLMAAKTE DAGEN
OM GELUKKIG TE ZIJN.
WANT ALTIJD ZAL ER IEMAND
JE BEKOMMERNIS GEVEN.
 
WACHT NIET OP WAARDERING OF ERKENNING
OM GELUKKIG TE ZIJN.
WANT ALTIJD ZAL IEMAND LETTEN OP JE GEBREKEN.
 
WACHT NIET OP EEN DAG ZONDER FOUTEN
OM GELUKKIG TE ZIJN.
WANT ALTIJD MAAK JE ERGENS EEN GROTE OF KLEINE BLUNDER.
 
WACHT NIET TOT IEDEREEN VRIENDELIJK VOOR JE IS
OM GELUKKIG TE ZIJN.
WANT ALTIJD ZAL ER IEMAND
JALOERS OP JE ZIJN.
 
WACHT NIET TOT ZE JE GENOEG BETALEN
OM GELUKKIG TE ZIJN.
WANT ALTIJD ZAL JE MINDER VERDIENEN
DAN JE DENKT WAARD TE ZIJN.
 
WACHT NIET TOT JE BIJ IEDEREEN GELIJK HAALT
OM GELUKKIG TE ZIJN.
WANT ALTIJD ZAL IEMAND DENKEN
DAT HIJ INTELLIGENTER IS.

(dit gedichtje kreeg ik toegestuurd door H. van markant)

Gent21022009 053

Het leven vanop een roze fiets bekijken ipv door een roze bril... je komt er misschien wel verder mee hè

23-02-09

Uitgeteld ...

herceptin-180Vandaag is het een week geleden dat ik de eerste keer enkel Herceptine kreeg. De chemotherapie is achter de rug en daar ben ik niet rouwig om! Voortaan om de 3 weken  nog enkel immuun therapie (Herceptine). Die wordt ook toegediend via de port-a-cath maar nu dus zonder de Taxotere; geen geprik meer in de aders van m’n  arm. Dat ‘poortje’ is echt wel een luxe.
Van Herceptine ben ik niet ziek (hoogstens een beetje een grieperig gevoel maar wel heel moe en kortademig).

Maandag ll. had ik ook een eerste gesprek met Prof. Boterberg van de radiotherapie; de simulatie en scan gebeuren nog deze week en volgende week beginnen we eraan.

Zoals het er naar uitziet volgen 30 bestralingen – borst en oksel – en mogelijks wordt de okselzone inwendig bestraald.

Dat wordt dus gedurende  een zestal weken  een dagelijkse trip naar het ziekenhuis. Het enige waar ik schrik van heb is dat het  een beetje te druk zal worden,  want ik voel dat ik eigenlijk nog heel veel rust nodig heb. Maar goed, dan zien we dan wel weer...

Van rust gesproken… ik had het vorige week behoorlijk lastig om steeds binnen te moeten zitten zonder een mens te zien; ik heb zeeën van tijd om na te denken of om me te ergeren aan allerlei kleine dingetjes. De negatieve gedachten kwamen spoken en dat wil ik helemaal niet…  ik voelde me eenzaam en heb het heft in eigen handen genomen: donderdag op de koffie in het
Inloophuis vd VLK – toen ik daar buitenkwam kreeg ik een telefoontje van schoonzus ‘of we dan toch dat broodje samen zouden gaan eten’ (dat moest ze me geen twee keer vragen …) en ’s avonds naar radio-opnamen voor het zondagmiddag quizprogramma QUIST’T (ten voordele van Kom op Tegen Kanker).

In de oorspronkelijke mail stond dat dit zou starten om 19u en zou eindigen om 21u. Dat kon nog net voor mij… maar uiteindelijk begon ‘onze’ opname (want er bleken nog meer opnames te zijn) pas om 21u30. Het werd dus een leuke maar loodzware dag. Ik had het zelf gezocht. Ik had behoefte aan gezelschap…
Vrijdag platte rust, want er stond zaterdag opnieuw een leuke dag op het programma.

Date met 2 lady’s – we noemen ons de 3 musketiers.
Eentje kwam er speciaal voor uit Rotterdam. Met tulpen dan nog wel!

Gent21022009 091

En de andere dartele deerne spoorde van Kortrijk tot Gent en tramde (voor het eerst alleen trouwens!! Verrast) van het station tot aan de Korenmarkt. 

Voldaan, moe, maar heel tevreden dook ik zaterdagavond m’n bedje in en zondag… ja zondag was het heel rustig ten huize van Lucretia. De batterijen moesten opnieuw worden opgeladen.

Een impressie van ‘onze’ dag zie je hieronder. Het verslag kun je hier vinden… zij is momenteel de beste buitenlandse ambassadrice die als geen ander promotie kan maken voor ons landje!!!

Blog

Blog1

Blog2

15-02-09

De volgende fase ...

Morgen start een nieuwe fase in de behandelingen.

Na de chemotherapie - 6 x Taxotere (samen met de Herceptine) - komen de bestralingen er aan.

Voor mij is dit nieuw. Ik kreeg vorige keer (in 2006) geen radiotherapie en heb er altijd een beetje over getwijfeld of ze dat toch niet beter hadden gedaan… We kunnen de tijd echter niet terugdraaien.

Deze keer krijg ik dus wel bestralingen… Morgen heb ik een eerste ‘verkennend’ gesprek en daar zal ik wel horen wanneer er definitief wordt gestart en hoeveel ik er krijg.

Naderhand moet ik bloed laten prikken en krijg ik mijn 3-wekelijkse Herceptine toegediend via de port-a-cath.  ‘k Ben benieuwd hoe het met de rode bloedcellen is gesteld. Die waren na chemobeurt 4 en 5 zo laag dat ik 2 x een shot (lees: een venijnige injectie) kreeg met de beruchte ‘wespen’ van bepaalde wielrenners… EPO dus… of beter gezegd: ARANESP. Dat is de merknaam van EPO.

Eén van de belangrijke bijwerkingen van chemotherapie is dat het beenmerg wordt verhinderd om voldoende bloedcellen te produceren. In het begin lijkt het alsof het alleen de witte bloedcellen betreft (dit was inderdaad zo t.e.m. de vierde chemo…). Dit komt omdat de rode bloedcellen een veel langere levensduur hebben. Tegen het einde van de kuur met chemotherapie kan het aantal rode bloedcellen afnemen waardoor men anemisch wordt. (anemie = bloedarmoede).

Aranesp of EPO zet het beenmerg aan om meer rode bloedcellen te produceren.
Eerlijk gezegd, ik had van die EPO meer verwacht… Ik dacht dat het me onmiddellijk een energie opstoot zou geven maar ik heb er weinig of niks van gemerkt. Op de bijsluiter staat vermeld dat het minstens 4 weken kan duren voordat er enig resultaat te merken is.  Maar ik vermoed dat het effect telkens werd teniet gedaan door een volgende chemokuur.

Bij de laatste inspuiting met EPO, heb ik ‘voor de fun’ de bijsluiter meegenomen. Ik was eigenlijk wel nieuwsgierig naar dit product na alle heisa die je soms hoort in de wielrennerij…

Na lezing is me het volgende 'bijgebleven': 

  • het werkzame bestanddeel van Aranesp wordt geproduceerd door gentechnologie in ovariumcellen van de Chinese Hamster. (Tssss… wat krijgt eens mens toch allemaal binnen tijdens een kankerbehandeling)
  • Maar het volgende zinnetje bij ‘Bijzondere waarschuwingen” verontrust me eigenlijk meer: “Indien u een patiënt met kanker bent, dient u zich ervan bewust te zijn dat Aranesp kan optreden als een groeifactor voor kanker.”

Ik hoop dus stiekem dat die rode bloedcellen van me zo verstandig waren om deze keer  ‘op peil’ te blijven en kan ik zo een derde EPO prik voorkomen ! Heb er echt geen zin meer in.

14-02-09

Liefde ...

Liefde is een kracht die
sterker is dan alle andere.
Ze is onzichtbaar en kan niet
gezien of gemeten worden,
en is toch zo sterk dat ze je in
een oogwenk kan veranderen
en meer vreugde kan schenken
dan welke materiële bezitting
ook

(Barbara De Angelis)

P1100217L

18:04 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (10) | Tags: valentijn, liefde |  Facebook

12-02-09

"carpe diem quam minimum credula postero"

Carpe Diem is zoals velen onder u weten een Latijns spreekwoord dat Pluk de Dag betekend. Dit is een metafoor om mensen aan te sporen van elke dag te genieten. Bovenstaande zin werd voor het eerst gebruikt door de Romeinse dichter Horatius in zijn Odes, meer bepaald Ode 11 uit de eerste bundel.

De hele versregel is "carpe diem quam minimum credula postero", oftewel
"Pluk de dag, vertrouw zo weinig mogelijk op de volgende". (bron: Wikepedia)



Maandagochtend ma, schoonzus en zus opgehaald en op pad naar Brugge. Ma had nog steeds een ‘ontbijt mèt bubbels’ te goed – was een keertje uitgesteld omdat ik me niet goed genoeg voelde nà de 3de chemo . In het Bongo-boekje stonden wel meer adressen maar wij hebben maar 1 adres waar we steeds naar terug willen en dat is Bakkerij Detavernier – Carpe Diem in Brugge. Gemakkelijk bereikbaar – niet ver van de parking (want lang stappen is nog niet voor mij weggelegd nu…) en heel vlakbij  ‘Het Minnewater’.

Het was de eerste keer sinds lange tijd dat ik een rit maakte van meer dan 20 km  (normaal geen enkel probleem voor mij; ben wel wat meer gewend … maar als je ongeveer 4 maanden binnenzit is het precies terug wennen). Aandacht erbij houden dus… wat met 4 vrouwen in de wagen niet zo evident is Stoer
Autootje geparkeerd en op weg naar die heerlijke bubbels en zoveel meer…

Bij het buitenkomen van de ondergrondse parking kwamen we op een binnenkoer van een hotel terecht. Opdat de ‘gewone parkeerders’ deze binnenkoer  niet zouden oprijden was er een metalen stang geplaatst … maar helaas had ik die niet gezien. Nog een beetje versuft van het rijden (denk ik) en al kletsend loop ik me daar toch keihard tegen dat ding aan en ik voelde mijn lichaam twijfelen: vallen of blijven balanceren… Mocht ik gevallen zijn, dan lag ik recht op m’n snoet want ik had precies het verstand niet om mijn handen naar voor te brengen. Gelukkig bleef ik overeind en hielden m’n lange laarzen de klap van het metaal tegen m’n scheenbeen wat tegen.

Het moet een hilarisch gezicht geweest zijn want 2 van de 3 dames proesten het uit van het lachen. (dat is bij de meesten onder ons zo als we iemand zien vallen is het niet? …) M’n moeder die twijfelde nog een beetje…. Zij had het zien aankomen maar dacht dat ik over dat ding heen zou stappen en had me daarom niet verwittigd… We zijn toen alle 4 maar beginnen lachen – ‘pluk de dag’ nietwaar -  en schoonzus greep me stevig vast tot aan ons ontbijtadres.

Voorlopig 087

even overgedaan voor de show ! Deze keer wel met  uitgestoken hand :-)

(klik op de foto's om te vergroten !)

 

 

Dinsdag heb ik liggen nagenieten van deze heerlijke voormiddag... weliswaar hondsmoe maar zeer voldaan!

Brugge022009

08-02-09

Kort geschoren ...

IMG_37952(foto genomen net voor start chemo okt.08)

Van bepaalde cytostatica (medicijnen om kanker te bestrijden – chemo zoals men in de volksmond zegt) wordt men kaal. Dat kan al heel snel gaan (bij de CEF of FEC kuur - zoals toen ik de eerste keer borstkanker had - was ik al kaal na 3 weken) maar het kan ook wat langer duren.

Deze keer – ik kreeg ondertussen 6 x Taxotère – duurde het zeker 2 maand alvorens de eerste haren sneuvelden. Af en toe kwam het met plukken ineens los en dan stopte het precies terug.

Ik wou me ook niet kaal laten scheren omdat het verdomd koud was en het weinige haar dat ik nog had, bood toch een heel klein beetje isolatie. Overdag draag ik mutsjes opgesmukt met sjaaltjes; telkens aangepast aan mijn kleding qua kleur  (de pruik is de kast niet uitgekomen…) en ’s nachts… euh ja ’s nachts draag ik mijn Damart slaapmutsje. Het ziet er niet uit maar het houdt me wel lekker warm.


Nu, 2 weken na de laatste chemo, ben ik geëindigd met nog heel weinig haar. Pluizig, dof, grijs haar… ik voelde me een net een grijze muis en kon het niet meer aanzien.

Binnen enkele weken begint het ‘nieuwe’ haar terug te groeien maar dan wil ik dat muizenhaar er absoluut niet bijhebben. Weg ermee…

Voorlopig 051(foto genomen net voor de tondeuze er werd ingezet 8 febr.09)


M. wou kapper van dienst zijn vandaag! Eerst het korte haar nog wat ‘korter wieken’ en dan de tondeuse erin.  En eigenaardig genoeg : het deed me niks… ik zat zowaar te genieten. Of eigenlijk: ik voelde vreugde.

Genieten zul je vragen? Hoe kun je nu genieten om te worden kaalgeschoren? Wel daar zit een heel eenvoudige gedachte achter: de chemo is voorbij…. Ik begin aan een nieuw hoofdstuk - ook letterlijk dus Lachen - met ‘vers’ haar!

Laat het gras maar groeien !!

01-02-09

Internet ...

De laatste 2 chemo’s zijn me niet zo goed bevallen en het blijft hier dus stil. Veel te stil… want eigenlijk zijn er wèl nog leuke dingen om over te schrijven. Zelfs tijdens een behandeling tegen kanker. Alleen  zit er nu  zoveel in m’n hoofd wat ik precies niet geordend krijg om het te verwoorden.

Verder heb ik ook nog een probleem met internet tegenwoordig! Ik voel me er niet meer veilig; niet meer geborgen… mensen geven teveel van hun identiteit bloot en dat is om moeilijkheden vragen dus. Mensen nemen zomaar iemand anders identiteit of e-mail adres over en beginnen andere mensen te bestoken met oa. anonieme mails…

Maar ‘dees’ oma is 'niet van gisteren' en heeft gisteren alvast 1 dader ontmaskert! Had deze week een Facebook-account geopend en gewoon een beetje gaan speuren !! Met resultaat !! So ‘you out there’ … don’t do this anymore…!

Maar goed, soms ben ik wèl verrast hoe positief internet ook wel eens kan zijn.  Er zijn dus 2 kanten aan de medaille.

Zo vond familie -in het buitenland - ons enkele jaren geleden terug via internet en … zo werd ik enkele dagen geleden ook verrast door volgend mailtje !! 

(Voor alle duidelijkheid: ik mag dit publiceren van de schrijfster ! Lachen)

 


 

Van: Marleen
Verzonden: vrijdag 30 januari 2009 21:39
Aan: Lucretia
Onderwerp: FW: voor Lucretia


Marleen
______________________________________
From: therese
To: marleen
Subject: voor Lucretia
Date: Fri, 30 Jan 2009 13:35:32 +0100
Voor Lucretia,
 
Er waren eens twee meisjes die, nu bijna veertig jaar geleden, naar de kostschool in Wachtebeke gingen.
Ze leerden daar elkaar kennen en werden dikke vriendinnetjes.
Ze hadden veel plezier samen en liepen allebei met staartjes in hun haar, en dan de grote dag de dag dat ze hun eerste bh kregen ze wisten het niet van elkaar maar toeval of niet het was op dezelfde dag.
Tranen met tuiten hebben ze gelachen toen ze het van elkaar te weten kwamen en de ene moest toegeven aan de andere dat haar moeder de bh met watten had moeten bijvullen omdat het anders nogal plat was uitgevallen. Diegenen waarvan de moeder de bh moest opvullen met watten dat ben ik.
Ik M.Therese, ik heb het geluk gehad op de kostschool in Wachtebeke een vriendin te leren kennen waarmee ik samen een prachtige tijd heb kunnen meemaken.
En dan verder met het verhaal:
We gingen bij elkaar thuis op vakantie en daar heb ik het genoegen gehad om de ganse familie DV te leren kennen, ik herinner me nog de warme en familiale sfeer er daar in huis aanwezig was, ik voelde me meteen thuis. Er was de kleine broer waarmee ik direct goed kon opschieten misschien omdat ik ook een beetje een halve jongen was. En dan de grote zus Lucretia, maar die kende ik eigenlijk al want die zat samen met ons op de kostschool. Die toffe !!!
Maar ik leerde Lucretia daar anders kennen dan op school, ze was ineens ook voor mij de grote zus, de zus die ik niet had want ik ben enig kind dus ik wist niet hoe het voelde dat er iemand was waarop je kon rekenen als het nodig was.
Op een dag ging ze uit en kwam naar beneden met een heel bruin gezicht, ik was stomverbaasd haar zo te zien maar ze had een crème opgedaan die zelfbruinend was, de opmerkingen die we toen allemaal hebben gegeven wil ik hier niet herhalen maar het was wel lachen geblazen. Lucretia sorry voor mijn lachen toen.
 
We werden ouder de school was voorbij maar we bleven brieven schrijven en elkaar af en toe bellen.
We gingen ons eigen weg en kregen elk ons gezin, de jaren vlogen voorbij zonder elkaar nog te zien behalve die ene keer dat we samen eventjes konden babbelen omdat we bij toeval elkaar terug zagen. Daarna weeral jaaaaaaaaren later is er gsm, is er internet, facebook, sms, google en op een dag lees ik een stukje in de krant en lees de naam Lucretia en dacht dat is lang geleden dat ik die naam nog eens heb gehoord. Ik typ in google Lucretia DV en tot mijn verbazing kom ik op de blog van Lucretia, ik begin te lezen en kijk naar de fotos en wat zie ik het is de grote zus van toen, de zus Lucretia, de zus van mijn vriendinneke van toen Marleen. Wat ik ook lees is dat Lucretia borstkanker heeft en dat gaf me zo een gevoel van……..verdomme.
Ik zie daar ook een mailtje van een zekere Marleen die de groeten doet aan haar zus, ik heb dan naar het mailadres van die Marleen een mailtje verzonden in de hoop dat het adres juist was en ik mijn schoolmaatje van toen teruggevonden had.
En ja, enkele dagen later een antwoord, we hadden elkaar toch teruggevonden dankzij de blog van grote zus Lucretia. Daarom Lucretia na al die jaren moet ik nu aan U niet vragen hoe het gaat want ik weet het antwoord al, maar ik wil één ding zeggen DANK  U want het is dankzij uw blog dat wij Marleen en ik elkaar terug gevonden hebben.
Ik wens U bij deze veel moed en sterkte toe en ook voor je gezin soms vraag ik mezelf wel eens af  waarom we dit allemaal moeten meemaken en het antwoord heb ik daarop nog niet gevonden.
 
Met een dikke knuffel sluit ik dit briefje af en beloof dat dit niet het laatste zal zijn,
 
Groetjes,
Thérèse.


Mooi toch hè!! ... Hier was ik super blij mee vooral voor m'n zus !

Wat ik met dit postje wil zeggen is: "mensen, kijk toch uit welke gegevens je prijsgeeft op het internet. Laat het ons hier allemaal een beetje leuk houden en elkaar niet pesten met anoniem gedoe". Wees een beetje lief voor elkaar!

Ik heb al genoeg aan mijn hoofd nu dat ik 's nachts ook nog moet wakker liggen met een onbehaaglijk gevoel; het is een beetje het gevoel zoals anoniem gebeld te worden door een hijger...
 

19:36 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (23) | Tags: therese, internet, facebook, anonieme mails |  Facebook