22-04-09

Ik word er zo moe van ;-) ...

Chemo, bestralingen, ... die behandelingen zijn ondertussen achter de rug. Wat de radiotherapie betreft (die bestralingen dus), dat heb ik eigenlijk wat onderschat. 6 weken elke ochtend vroeg uit de veren om op de bestralingstafel te belanden om 8u20... ik wist niet dat het zo belastend was.

Het duurt niet lang. Hoogstens 10 minuten lig je daar in de bestralingsbunker onder dat zoemende toestel.

lineaireversneller (lineaire versneller in de 'bunker')

Je voelt en ziet de stralenbundel niet maar na enkele dagen al voel je dat er iets gaande is in dat lichaam. Je voelt letterlijk activiteit in de zone waar er bestraald werd. Een tintelend, prikkend warmtegevoel ..., gloeierig en rood ook na een tijdje... Maar wat het meest opvalt is dat je enkele uren na de bestraling ineens 'de klop van de hamer' krijgt. Pats, boem ... licht uit. Alle energie weg. Het komt ineens; je kan het niet voorspellen en het is zo'n allesoverheersende vermoeidheid. Je moet je overgeven op dat moment en gaan liggen. Het is een soort vermoeidheid die eigenlijk niet weggaat met slapen.

Volgens prof. Vakaet zou dat kunnen komen doordat er enkele uren na de bestraling een grote hoeveelheid 'afvalstoffen' van de bestraalde cellen in de bloedbaan komen en die zouden dat soort vermoeidheid kunnen veroorzaken. Bij de een is dat al meer dan bij de andere en vermits bij mij het bestraalde gebied vrij groot was kan dat al eens aanleiding geven tot extreme moeheid.

Gelukkig verdwijnt dit op termijn... Het stapelt zich nu alleen maar een beetje (veel) op: chemotherapie samen met Herceptine (immuuntherapie) en daarbovenop nog eens radiotherapie ... tja ... je zou van minder moe worden.

Verder had ik er niet zoveel bijwerkingen van; jeuk, blaasjes en roodheid ... maar de huid was niet echt verbrand. Elke dag goed insmeren met een neutrale crème op basis van ureum hielp een beetje.

De laatste dag van de bestralingen zal ik nooit vergeten...

Ik werd eigenlijk altijd al heel goed behandeld en opgevangen daar in het UZG - de meeste tijd op oncologie. Maar wat ik nu meemaakte op de dienst radiotherapie... wel... dat getuigt van meer dan betrokkenheid bij de patiënt. Ik stapte op 7 april voor de laatste keer van de bestralingstafel en ik kreeg spontaan een knuffel en een zoen van beide verpleegsters. Een stevige warme knuffel zonder veel woorden.

Ik voelde het een ganse dag en het deed deugd mensen...

Commentaren

Nu van de lente genieten Lieve Lucretia. Fijn dat de bestralingen achter de rug zijn. Die moeheid herken ik helemaal, ik vond de bestralingen het zwaarste gedeelte van de behandelingen. Maar nu ben je er gelukkig klaar mee en kan je vooruit kijken. Ik hoop dat de behandelingen aanslaan en dat die k*t kanker verdwenen is. Je bent een moedig mens en ik wens je verder nog heel veel sterkte met ales. Hoe is het met de kleinkinderen? Liefs van Jessy uit een zonnig Franeker.

Gepost door: jessy | 22-04-09

hoi Luceke als ik dat hier zo lees krijg ik kippevel. Wat erg dat je de hele reutemeteut weer moest doostaan. Gelukkig is dit al weer achter de rug en kan je stilaan er weer bovenop komen. Want dàt ga je doen , zeker weten he! Je zal zien binnen afzienbare tijd ben jij weer een dartel veulenke. Wat die knuf betreft van de verpleging; dat is mooi he. Zij zullen ook ondervonden hebben wat een sterke maar bijzonder lieve vrouw jij bent. Ik zou je voor minder knuffelen. Hou je goed meiske, je hoort mij nog. Liefs!

Gepost door: Kay | 22-04-09

Hmm, dàt kan ik geloven dat het een goed gvoel was!
Knuffel van mij ook, xxx

Gepost door: Jientje | 22-04-09

Heel lief en medelevend van die verpleegsters hé Lucrèce ;-))
Het is al heel erg dat je ziek bent maar als ze je dan nog afsnauwen zoals in sommige gevallen!!
Santé dan op mijn en jou gezondheid op dat terras bezoek vandaag. Ik zat deze middag toch een paar uurtjes buiten bij Chr. samen met M. en zijn broer en Ang. die in ziekteverlof is.
Groetjes en ik brand een kaarsje om jou gezondheid.

Gepost door: Emmy | 22-04-09

Ja... Soms heb je als verpleegster een band met bepaalde mensen. Ik kan me voorstellen dat jij een hele lieve patiënte was. Dan komt zoiets vanzelf hé!
Ook van mij krijg je nu een dikke knuffel! XXX

Gepost door: lena | 22-04-09

@ Lena, ja, ik was een 'brave' patiënte :D maar toch...ik was echt verrast!
Groetjes en tot ziens

Gepost door: lucretia | 22-04-09

Hallo, Ja, wat die mietjes betreft, ik hoop toch maar dat jij je daar niet door aangesproken voelt, dat zou bijzonder jammer zijn, gelet op je toestand. Waar wij ons aan ergeren is het soort mensen dat de laatste honderd of tweehonderd kilometer naar Santiago stappen, na een bus- of vliegreis en dan bij hun terugkomst op de gewone wekelijkse wandelingen opscheppen en verhalen weggeven alsof ze het hele traject hebben bewandeld. Bovendien showen ze dan nog met de nodige pins en tekens om toch zeker te laten merken dat ze er geweest zijn. Tja er bestaan wel degelijk soorten zo te zien. Het ergste is dat zij dan nog in uitstekende gezondheid verkeren en dat maakt het verhaal erger. In jouw geval zou een deel van de route al een hele prestatie zijn, waar die pochers zich zouden kunnen aan spiegelen. Wie weet ooit hé, alvast de moed niet opgeven...

Gepost door: Kathy y Joris | 22-04-09

Recht uit het hart hé Lucretia zo'n knuffels! Dat zindert lang na en dat is goed!
Dikke knuffel van mij!
Liefs,

Gepost door: Bientje | 22-04-09

Knuffel Hoe lief toch!
Ik denk dat sommige verpleegsters veel meer betrokken zijn met je dan je durft verwachten.

Nu nog een knuffel van een doodgewone moeder,maar van een niet zo dood gewone dochter, maar die ken je al he!

Gepost door: Ma Elly | 22-04-09

*** Ze zijn er nog..De verpleegsters die echt met de patient meeleven..Gelukkig maar hé..Twas echt een mooi gebaar..
Blij dat het achter de rug is..Nu uitrusten zeker ??
Die moeheid ken ik ook.Waarschijnlijk door de immuunsuppresie medicatie Prograft.En nee, slapen helpt niet.Kweet het.Ik moet dan ook gewoon eraan toegeven.

Fijne donderdag

Gepost door: illness | 23-04-09

Fantastisch toch dat er nog verplegers zijn die hun job met hart en ziel doen en écht een hart voor de patiënt hebben.
Lieve L., ik hoop dat de bijwerkingen van al die behandelingen je snel "met rust" gaan laten!
Dikke knuf

Gepost door: Elly | 23-04-09

Van die laatste strofe tekst... springen spontaan de tranen in mijn ogen...ik zou het daar terplekke als ik jou geweest was niet droog hebben kunnen houden...fantastisch dat die meiden zo blijk geven dat ze met 'hun' patiënten meeleven! Je maakt het vaak toch wel anders mee hè helaas ( ook niet altijd hun schuld, vaak komt het door de immense werkdruk, maar toch..!)
Ik hoop echt dat je nu langzaam maar zeker een beetje op kunt gaan krabbelen hoor meid...voetje voor voetje kun je ook de top van de berg bereiken hè!
Liefs!

Gepost door: mizzD | 23-04-09

... Ik vond de bestralingen ook een hele zware vermoeiende periode. Ik ben blij dat je de uitleg van je dokter hier post. Mij zeiden ze doodleuk: Je zal echt goed kunnen opknappen tijdens de bestralingen. Die vermoeidheid snapten ze precies niet ... heel frustrerend vond ik dat ... precies of je een beetje cinema verkoopt! Ik ben blij dat je ook deze stap achter je kunt laten nu! Op naar de volgende!

Gepost door: flupque | 24-04-09

De commentaren zijn gesloten.