29-06-09

Er is iets ...

Wat een mooie ochtend diende te worden is echt wel in mineur geëindigd.

Ik zag het al meteen toen ze de deur voor me opende. Verdrietige ogen; glimlachend zoals altijd, dat wel, en bezorgd vragend hoe het met me gaat. Maar haar lichaamstaal sprak boekdelen. De veerkracht die ze altijd uitstraalt was er niet…

Terwijl ik er zat dwaalden m’n gedachten steeds af. Er  is iets, er is iets, er is iets… flitste het steeds door m’n hoofd.

En ja, in het gesprek zei ze terloops dat ze volgende week niet bereikbaar zou zijn en in een latere periode ook waarschijnlijk nog een keer niet. Dat zijn we dus helemaal niet van haar gewend. Er moest dus iets ernstigs zijn.

Ik voelde een lichte druk op m’n hart – alsof het omklemd werd door een hand – een angstig voorgevoel… In het gesprek raakte ik ook verschillende keren niet uit mijn woorden; werd nerveus van dat rare gevoel; van dat onbestemde.

Bij het weggaan zei ze terloops dat ze me zeker nog zou bellen; ik zou nog horen van haar want ze moest me even persoonlijk spreken…  (Vanochtend zaten we daar namelijk met z’n 4-en.)
Ondertussen weet ik dat ook zij een van de vele vrouwen is die getroffen is door borstkanker.

Ze telt af, waarschijnlijk met een heel bang hart, naar de komende operatie. En ze heeft hoogstwaarschijnlijk en met stellige zekerheid dat verschrikkelijk eenzame gevoel dat ik ook had eind 2005 en vorig jaar in augustus…

Maar weet beste … dat je op mij kunt rekenen. Als je wil help ik je de kracht vinden om er tegenaan te gaan. Je bent sterk en waarschijnlijk nog sterker dan je denkt!
Blijf vertrouwen in de toekomst en op de steun van allen die je dierbaar zijn.

Voorlopig 019

(foto genomen in het Rubenshuis (patio) / Antwerpen)

22:57 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (4) | Tags: vriendin, borstkanker |  Facebook

Commentaren

dag Lu'ke het siert je dat jij nog een steun wil zijn voor die vriendin. Als ze maar een percentje sterkte van jou heeft komen jullie er samen door.
Ik wens jullie beiden veel moed en succes dan komt alles weer goed!
Liefs en zonnekes aan jullie

Gepost door: Sunny-Kay | 30-06-09

Ik kan me het gevoel helemaal voorstellen... van jou...en van haar! Pff...ik tel m'n zegeningen, maar vraag me vaak af: ontkomt iémand er nog aan? Zóveel vrouwen krijgen dit nu te horen..wanneer is het míjn beurt? Het is al genoeg om zwaarmoedig te worden, die gedachte alleen al...ik wens jullie enorm veel sterkte.
En je weet dat ik bezorgd ben om jou, dat ik vrees dat je teveel hooi op je vork neemt al, terwijl je zelf helemaal zo sterk nog niet bent...maar ik weet óók dat jij het niet zou kúnnen, om je rug toe te draaien en je alleen met jezelf bezig te houden...dat je je dan véél slechter zou voelen juist en dat begrijp ik en dat bewonder ik in jou! Maar tóch...denk ook een beetje om jezelf hè meid!
Liefs! xxx

Gepost door: mizzD | 30-06-09

Beste Lucrèce
Hier Ann Roels, je weet wel de orthodontist vanuit Zottegem,ik volg jouw reilen en zeilen via jouw blog, ik heb veel bewondering voor jouw onuitputtelijke kracht, moed en doorzetting, jouw oneindig enthousiasme.! Ik heb ook een vriendin (34 jaar) met borstkanker, ze heeft net haar vierde chemo gehad,...

Gepost door: Ann | 02-07-09

Helaba Lucrece Zo kennen wij je he best!
Steunen waar het nodig is,jij doet dat super!

Denk nu ook wel weer terug aan de dag dat ikzelf te horen kreeg ,dit zal een amputatie worden.
Maar het is goed gekomen,dat hoop ik nu ook voor je vriendin of wie ze ook mag zijn;

Gepost door: Ma Elly | 10-07-09

De commentaren zijn gesloten.