29-06-09

Er is iets ...

Wat een mooie ochtend diende te worden is echt wel in mineur geëindigd.

Ik zag het al meteen toen ze de deur voor me opende. Verdrietige ogen; glimlachend zoals altijd, dat wel, en bezorgd vragend hoe het met me gaat. Maar haar lichaamstaal sprak boekdelen. De veerkracht die ze altijd uitstraalt was er niet…

Terwijl ik er zat dwaalden m’n gedachten steeds af. Er  is iets, er is iets, er is iets… flitste het steeds door m’n hoofd.

En ja, in het gesprek zei ze terloops dat ze volgende week niet bereikbaar zou zijn en in een latere periode ook waarschijnlijk nog een keer niet. Dat zijn we dus helemaal niet van haar gewend. Er moest dus iets ernstigs zijn.

Ik voelde een lichte druk op m’n hart – alsof het omklemd werd door een hand – een angstig voorgevoel… In het gesprek raakte ik ook verschillende keren niet uit mijn woorden; werd nerveus van dat rare gevoel; van dat onbestemde.

Bij het weggaan zei ze terloops dat ze me zeker nog zou bellen; ik zou nog horen van haar want ze moest me even persoonlijk spreken…  (Vanochtend zaten we daar namelijk met z’n 4-en.)
Ondertussen weet ik dat ook zij een van de vele vrouwen is die getroffen is door borstkanker.

Ze telt af, waarschijnlijk met een heel bang hart, naar de komende operatie. En ze heeft hoogstwaarschijnlijk en met stellige zekerheid dat verschrikkelijk eenzame gevoel dat ik ook had eind 2005 en vorig jaar in augustus…

Maar weet beste … dat je op mij kunt rekenen. Als je wil help ik je de kracht vinden om er tegenaan te gaan. Je bent sterk en waarschijnlijk nog sterker dan je denkt!
Blijf vertrouwen in de toekomst en op de steun van allen die je dierbaar zijn.

Voorlopig 019

(foto genomen in het Rubenshuis (patio) / Antwerpen)

22:57 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (4) | Tags: vriendin, borstkanker |  Facebook

21-06-09

Het licht ...

Morgen ga ik er weer eentje pakken… een baxtertje Herceptin!

herceptin-180


En weten jullie wat? Ik heb er geen zin in.
Maar ik vind wel iets om m’n dag te ‘verblijden’;
En om de geur van de dagkliniek oncologie te vermijden
Start ik aan de automaat
Ik laat er een muntje in glijden
En een dampende ‘nep’capuccino maak ik soldaat.
Daarna wordt het misschien chatten
Of om m’n zinnen te verzetten
Surf ik naar het buitenland
En voor ik het weet
Zit die Herceptin
Er weer in!
Nog 6 te gaan dan
Aftellen maar
5 oktober komt in zicht
Aan ’t eind van de tunnel:
HET LICHT!

© Lucretia

meisje (2)

17-06-09

Onrust ...

Toen ik gisteren om 7 u opstond had ik me sinds lang niet meer zo goed gevoeld. ‘k Begreep het eigenlijk niet want de avond voordien was het zeer laat toen ik kon slapen…

Maar goed, waardoor het kwam weet ik niet. Ik had dus gewoon een ‘betere’ dag en wou van alles tegelijkertijd doen. Precies of ik mijn schade moest inhalen… , niet kunnen stil zijn, niet willen rustig zijn,…

Naar de wekelijkse markt geweest, koffieklets gehouden met zus in ‘t Dorp, boodschappen gedaan, met vriendin hier thuis op terras gezeten en genoten van de babbel èn van het zonnetje èn van m'n schaap in mijn tuin Lachen, rabarber in diepvriezer gestoken, rabarberconfituur gemaakt (al jaren niet meer gedaan…), enz…

Camille


Misschien is het ‘de onrust’ die me eigenaardig genoeg naar een ‘goed gevoel’ dreef. Die me dwong en in m’n oor fluisterde: “komaan, geniet van je dag ook al heb je andere dingen in je achterhoofd’; vergeet die muizenissen…, doe dingen die je leuk vindt”.

IMG_0325


Maar vanochtend bij het opstaan voelde ik dat de euforie van gisteren verdwenen was… Loontje komt om zijn boontje; ja, ja…

Muizenissen verdwijnen niet door je kop in het zand te steken. Als het dingen zijn waar ik zelf iets zou kunnen aan doen dan ondernam ik onmiddellijk actie. Zeker weten…

Gent21022009hondzonderkop


Maar wat doe je in godsnaam als je hoort dat iemand die ongeveer hetzelfde meemaakte als jezelf (eind 2005 borstkanker en behandeling -  herval vorig jaar juni/juli) en ondertussen al van oktober 2008 overleden is…?

Wat doe je als je vriendin de uitslag van de jaarlijkse botscan verneemt en er bijkomende onderzoeken moeten gebeuren…?

Piekeren en bezorgd zijn natuurlijk… en de momenten dat ik me wat beter voel genieten, genieten, genieten…. Gulzig zijn naar het leven….
Op dat moment wil je alles en niets….

IMG_0988

03-06-09

Herceptine ...

Om boodschappen met zus naar de Colruyt… hihi altijd een excuus om er even uit te zijn.
Ipv van ‘als het kriebelt moet je krabben’ is het bij mij ‘als het kriebelt dan moet je uitvliegen…’.

Zodus, even wat fruit en andere gezonde ‘dinges’ halen en dan ons afvragen: “waar kunnen we nu een koffietje ‘mèt’ drinken?”. In ’t Dorp alles dicht waar we ‘koffie mèt’ kunnen krijgen. Dan maar ons route aangepast en naar een ander Dorp uitgeweken; naar een ons nog onbekend maar zeer verzorgd koffiehuis. Boodschapjes zaten toch in een koeltas verpakt. Geen probleem dus.

Enfin, na een heerlijk verzorgde koffie met een ‘pannenkoek natuur’, begint zus een babbeltje met de jonge mevrouw van het etablissement. Zus kent zowat iedereen Knipogen en dat bleek nu ook heel toevallig zo te zijn. Bleek dat dit jonge vrouwtje ook reeds 2x borstkanker had met vorig jaar een hartinfarct door de Herceptine. Een pompfunctie van nog slechts 20% maar ondertussen terug 52 % (zoals ik nu… ). Door ’t oog van een naald gekropen.

Ik was pats-boem terug bij de les; (bij het binnenkomen voelde ik mij wat slap en geeuwerig…).

Als sommige mensen horen dat ik nog Herceptine krijg wordt dit altijd weggewuifd van “oh, maar dat is niet erg” en “oh, nu kun je toch gaan werken want van Herceptine voel je niks”… dan durf ik daar bijna niet op te reageren en te zeggen dat Herceptine ook bijwerkingen heeft en een effect heeft op de injectiefractie van het hart… dat je daardoor verzwakt of tenminste toch je fysiek een flinke duw krijgt en dat je kortademig wordt. Dat er kans is op hartfalen dat zeg ik al helemaal niet en daar wou ik tot vandaag zelfs niet aan denken.

Maar dit heeft me toch eventjes wakker geschud. Het is allemaal niet zo onschuldig als het lijkt en wat meer is: het is niet omdat een mens er goed uitziet aan de buitenkant dat het vanbinnen allemaal gesmeerd loopt.

Elke behandeling – chemotherapie, radiotherapie, hormoontherapie, immuuntherapie (Herceptine), etc… heeft zijn bijwerkingen met soms blijvende letsels. Bij de een al wat minder dan bij de andere.

Zo komen sinds 3 weken m’n teennagels los. Als je weet dat ongeveer 1 maand na de chemo de lichaamsbeharing verdwijnt en eens de chemo stopt begint dit na ongeveer 1à2 maand opnieuw te groeien, dan zou je niet verwachten dat 4 maanden na de laatste chemokuur ineens je teennagels loskomen.

Op zich niet erg (kwestie van goed te verzorgen… en te hopen dat er niemand op die tenen trapt) maar op zijn minst bizar.

Van de rest wat dit alles met een mens doet zullen we maar wijselijk zwijgen. Het is voor 'ons' goed!

En ja.... 2 postjes vandaag.... 'k moet er van profiteren terwijl ik (na een paar verwoede pogingen) opnieuw kan inloggen !
Een fijne dag nog allemaal!

 

Hèhè

Al dagen probeer ik  hier binnen te geraken maar Skynet liet het blijkbaar afweten.

Gisteren plaatste ik een berichtje om er dringend iets aan te doen en toen ik daarnet probeerde in te loggen lukte me dat opnieuw niet.

Zoëven stuurde ik hen dan maar een mailtje en...  wonder boven wonder was ik ineens vanzelf ingelogd. Het tovert dus bij Skynet. De wonderen zijn de wereld nog niet uit...

Maar goed... ik ben er dus nog! En het gaat niet goed, het gaat niet slecht, het gaat er tussenin. 2 weken ziekjes geweest - blijkbaar te weinig witte bloedcellen. Die konden me dus niet goed genoeg verdedigen tegen 'binnenwaaiende' microben en consoorten. Maar gisteren bleek ik er genoeg voorradig te hebben en kan ik weer tegen een stootje.

Ik ben aan 't aftellen nu. Nog 7 Herceptinekuren te gaan. Gisteren kreeg ik er weer eentje. Zo gaat het verder om de 3 weken. Ziek ben ik er niet van maar 'k voel me telkens ietsje zwakker worden. Er zal dus nog werk aan zijn om mijn fysiek op te krikken. Soms heb ik het gevoel dat ik bergen kan verzetten (het is eigenlijk m'n hoofd die wil dat ik bergen verzet...) maar m'n lieve lijf wringt tegen momenteel. Dat aanvaarden gaat de laatste tijd moeilijk.

Zo van: 'k wille wel willen, maar 'k kanne nie kunnen'