25-07-09

Mont Martre in Gent ...

Helemaal tegen m'n normale doen in heb ik dit jaar afgehaakt van 'De Gentsche Fieste'. De ongelooflijke drukte soms, het gewoel, het lawaai... ik had er eerlijk gezegd geen behoefte aan. M'n body snakt naar rust en m'n geest nog meer.

Meestal wonen we enkele voorstellingen bij met ervoor een drankje hier en een drankje daar maar zelfs het doorbladeren van de Gentse Feesten brochure kon me niet bekoren. De grote 'kleppers' waren er niet: Komil Foo, De Schedelgeboorten, De Wentelteefjes, etc... 

Eén avond zijn we het centrum binnengestapt. Van de auto naar de Max (nee, niet om een wafel te eten deze keer) maar om van de beste 'Vlaamse stoverij' met friet en appelmoes te gaan genieten... En blijkbaar is de Vol-au-Vent daar ook niet te versmaden vernam ik van mijn disgenote.

Op de terugweg waagden we ons toch even langs de Graslei/Korenlei waar Polé-polé naar jaarlijkse gewoonte is neergestreken maar ik was blij toen ik uit de massa weg was. Ik werd er bijna claustrofobisch. De Herceptine zit daar ook wel voor iets tussen: ben heel snel kortademig en als je dan voetje voor voetje door de menigte moet schuiven dan krijg ik wel een heel eng gevoel.

Toen we aan het (oude) Justitiepaleis kwamen schoot het me te binnen dat het plein daar gezellig was ingericht. Het Gentse Montmartre is een ware oase van rust. Er weerklinken af en toe Franse chansons à la Edith Piaf (jongeren die met veel flair, zoetgevooisde stemmen en met veel enthousiasme melodiën brengen uit vervlogen tijden onder begeleiding van de acordeon). Kortom een plaatsje naar m'n hart. Voor wie eens uit de bol wil gaan bestelt een fles champagne met oestertjes maar je kunt er ook genieten van tapenades, olijfjes, versgebakken brood met een wijntje - een Franse kazenschoteltje of een heerlijk kopje koffie met of zonder gebak.

We zijn dus even blijven plakken op dat heerlijk plein. Zalig genietend van de avond en geen spijt dat ik een voorstelling miste!

Een fijn weekend allemaal!

gentsefeesten2009

(op de collage is m'n kleindochtertje binnengeslopen - ze zou zo een voorstelling kunnen geven op één van de podia's daar - schattig hè met haar flamencojurkje aan)

 

20-07-09

Een waarheid ...


Als ik één reden tot vreugde vind

kan ik weer honderd zorgen dragen

IMG_1776

Gelukkig zijn er zoveel redenen tot vreugde in een mensenleven...

 Gelukkig maar...

23:50 Gepost door Lucretia in Borstkanker II | Permalink | Commentaren (25) | Tags: citaat, vreugde, zorgen, kleinkinderen |  Facebook

12-07-09

Lazy sunday... waterkantwandeling in Gent

Vooraleer ik morgen opnieuw Herceptine krijg wou ik nog even de batterijen opladen... het zonnetje kwam er door na de middag en een wandeling in Gent leek me wel iets; geen traditionele wandeling in het centrum maar een wandeling langs de waterkant van Gent.

"Gent heeft haar wortels in het water. De stad werd gebouwd aan de samenloop van Leie en Schelde. Nog steeds wordt ze doorkruist door talrijke kanalen."

Deze wandeling voerde ons mee langs heerlijke plekjes in de stad. Het was er nu nog vrij rustig... dat zal binnenkort wel even anders zijn. Hier en daar zag je dat de voorbereidingen bezig zijn voor de Gentse Feesten; die starten volgende week.

De volledige tekst van de wandeling kunt u vinden door hier te klikken.

Visit My Photos - 60 Pics
Waterkantwandeling Gent :
klik hierboven om de foto' s te bekijken

Nog een fijne zondagavond en voor morgen een fris gemoed om een nieuwe week te starten!!

11-07-09

Rijk aan vriendschap ...

Lachen2006 … ik werd 50 in april maar geen gefeest want ik was volop in behandeling!
Zaal werd afgezegd – feestplannen in de koelkast gestopt!

Oktober 2007… de meeste narigheid van het 1ste kankerverhaal was achter de rug - zij het met nog enkele beperkingen – en ik kon weer aan werken beginnen denken èn aan feesten !!
M’n 2de leven, m’n 2de kans moest gevierd worden èn niet zo direct dat ik 50 was geworden het vorige jaar. En wat ik vooral wou dat was dat ik dat samen kon doen met een select groepje mensen waaraan ik veel te danken had de laatste maanden.

Het feest zou ’s avonds doorgaan in Oostakker; we hadden hier ook enkele logés uit Duitsland – familie en vrienden - en het was dus druk hier thuis.
Ik kreeg het maar niet voor elkaar een speech te schrijven.

Marc verdween in de namiddag met enkele mensen om de feestzaal in orde te brengen en een ander groepje ging nog even shoppen.

De rust en de stilte deden me goed … en plots kwamen de woorden!
Ik schreef toen het volgende in een paar minuten tijd… :

Dag lieve mensen allemaal,

In ieders leven drijven er af en toe donkere wolken voorbij, en als je pech hebt dan blijven die wolken een tijdje hangen.
Maar achter die wolken weet elkeen dat daar de zon verstopt zit; en met een beetje hulp, wat kleine warme zonnestralen die af en toe komen piepen klaart de lucht weer op.
Jullie hier zijn ‘mijn’ zonnestralen.
Jullie hebben mijn dagen lichter gemaakt.
Ieder op zijn manier: een schouderklop, een knuffel, een bemoedigend begripvol woord, een ‘vooral’ luisterend oor, een telefoontje, mailtje, reactie op mijn weblog, enz…
Dit selecte clubje is een krans van zonnestralen.
Dank u wel allemaal.

Wel wil ik hier nog een paar lieverds extra danken voor hun speciale support:
. mijn ventje … onmisbaar
. mijn kinderen … onmisbaar
. mijn kleinste zonnestraaltje‘Rune’ … zij gaf me extra kracht.

En dan is er nog mijn speciale fanclub: ‘mijn privéchauffeurs’ Hilde – Marleen – Lieve. Zij brachten me met genoegen waar ik helemaal niet heen wou…
Maar ook het Eureka Clubje (Caroline, Greta, Katty , Moniek, …) en m’n eigenste borstmaatje, ook wel boezemvriendinneke A’ke genoemd.
Zij weten waarom!

Wat ik geleerd heb uit dit alles:
. is dat een mens niet op voorhand kan zeggen hoe hij reageert op onheilspellend nieuws
. maar nog meer: dat een mens veel sterker is dan hij denkt.

Verder lieve mensen wil ik nog zeggen: CARPE DIEM – PLUK DE DAG – GENIET NU
Geniet van deze avond – jullie avond. Want dit feest wou ik jullie schenken om jullie te bedanken.

Ik ben geen podiumbeest en zeker geen ‘speecher’ maar op de avond zelf nam ik de micro over van Hilde Geelen (Flamencodanseres van de groep Esta Loco) en zonder haperen rolde de tekst eruit.

Het was zo intens dat moment – ongeveer 100 mensen die daar zaten en te beseffen dat ik rijk was. Rijk aan vriendschap …

 

(het grappige is dat Marc de ganse avond zijn schortje aanhield... en dat ik dat helemaal niet doorhad; tot we de foto's zagen :D)

14:29 Gepost door Lucretia in Borstkanker | Permalink | Commentaren (17) | Tags: speech, 2007, feest, vrienden, 50 jaar |  Facebook

07-07-09

Laughter is the Best Medicine ...

Smile... de lievelingssong van Michael Jackson; de muziek werd ooit gecomponeerd door Charlie Chaplin voor de film Modern Times (1936). (John Turner and Geoffrey Parsons schreven de lyrics.)

Ettelijke keren beluisterde ik de versie van Michael Jackson en vandaag zong Jermaine Jackson dit lied voor zijn overleden broer op de memorial ...

Lachen staat een mens niet alleen mooi maar zelfs als je hart bloedt, zelfs al zie je het even niet meer zitten, lach door je angst en zorgen... het is het beste medicijn. Zelf zou ik niet zonder kunnen... zonder dat lachen. Het gebeurt dat ik me echt niet goed in mijn vel voel; dat ik het zou willen uitschreeuwen (zoals ik laatst schreef) maar als ik via chat, mail, skype, over te telefoon of in het echt natuurlijk even kan lachen dan voel ik me snel een ander mens.

Zoals ik eerder al schreef, was een van de spreuken van m'n overleden schoonmoeder "blijf lachen, blijf bloeien". Ze had een leven waar je een boek zou kunnen over schrijven - met veel zorgen - maar tot op het eind van haar leven bleef ze lachen. Elke dag dankte ze omdat ze zo gelukkig was. Ze werd 93 jaar (+2008). Bij het horen van het lied daarnet op tv gebracht door Jermaine Jackson, moest ik onmiddellijk aan haar denken...

Dag lieve schoonmama, dag Michael Jackson en dag vele anderen die het even niet zien zitten! Smile ...

03-07-09

Wat kost een nieuwe borst dokter ??? ...

Onderzoek naar de kostprijs van een borstreconstructie met eigen weefsel.

De VLK (Vlaamse liga tegen kanker) is op zoek naar vrouwen die in 2009 een borstreconstructie kregen met eigen weefsel.
Er zou een nieuwe terugbetalingsregeling zijn sinds 2008 en men wil weten wat de patiënt nu eigenlijk effectief zelf betaald.

Er kan rechtstreeks contact worden opgenomen met Ward Rommel via tel. 02/225.83.15 of via mail ward.rommel@tegenkanker.be

Klik hier voor het onderzoeksrapport van 2008

01-07-09

De schreeuw ...

Vorige week woensdag … ventje had muizenissen; slecht geslapen die nacht… en dat voel je als er iemand naast jou ligt die zorgen heeft.

’ s Ochtends hem ‘verplicht’ een half dagje verlof te nemen. Moet hij voor mij anders nooit doen; heb liever dat hij geen verlof neemt om met me mee te gaan naar onderzoeken, behandelingen, enz… ; het is beter dat hij verlof neemt om samen iets leuks te doen.

Heb hem ‘meegesleurd’ naar de zee. Ik wou gaan uitwaaien – dat doet steeds goed als je zorgen hebt. En wat voor mij goed doet zou vast goed doen bij hem ook…

Beaufort03 Outside (en ook Inside) loopt daar momenteel. Wij kozen voor De Haan (prachtige badstad – Normandische stijl… en niet van die hoogbouw). 2  kunstwerken op 500 m van elkaar 'opgesteld'.

Langs de waterlijn lopend werd er gepraat maar ik liet hem ook zijn momenten van rust. Van genieten van het opspattende water en ja ook van de wind. Want er was veel wind. Ik las het bij Magda al… zo van die wind die je longen zuivert; die diep gaat. En daar heeft een mens soms nood aan. Dat zuiverende en helende … en misschien daardoor ook het 'geestverhelderende'. Je gaat dingen anders zien, anders plaatsen…

Een van de kunstwerken was een beschilderde tunnel onder de duinen aan het Zeepreventorium. In felle kleuren met sprekende tekeningen… sprak me bijzonder aan. Er werden foto’s gemaakt… één van onze bezigheidjes als we samen op stap gaan en één van de laatste foto’s die ik in de tunnel maakte was deze… die trof me enorm op dat moment.

IMG_1920


En nu… nu zie ik al 2 dagen dat beeld voor me… de schreeuw uit onmacht.
De schreeuw om weer iemand … (zie gisteren)
‘k Heb zo het gevoel dat telkens als ik van iemand verneem dat het ook mis is dat ik alles dubbel en dik herbeleef.

De 2 keer dat ik ziek werd voelde ik eigenlijk zoveel energie om er tegenaan te gaan dat ik vergeten ben om verdrietig te zijn om wat me overkwam. En nu… nu komt al dat verdriet bovendrijven. Misschien is dat goed… ik laat het toe…