29-09-09

"ça va" !! ... ??

“ça va” zeg ik steeds heel kort als men mij vraagt “hoe gaat het?”. Kwestie van het toch een beetje bondig te houden en me te verstoppen achter deze 2 woordjes. Maar wie me beter kent weet wel beter en ziet dat dit maar ‘schone schijn’ is.

Laatst schreef ik een mail naar een vriendin en die ging ongeveer als volgt:

“Ik wil me ook verontschuldigen omdat ik de ganse tijd (sinds de bijeenkomst bij ...) niks meer van me heb laten horen… Heb me een tijd echt wel afgezonderd; ongewild; het ging gewoon van zelf. Ik noem het zelfbescherming…

………………….Het is een gevoel dat ik oh zo goed ken en het woord EENZAAM heb ik de laatste maanden ook meermaals laten vallen.
We mogen nog zoveel mensen rondom ons heen hebben maar verdriet, ziekte dat moeten we (is achteraf gebleken….) helaas helemaal alleen verwerken. Ons kopje krijgt te veel sterke gevoelens, … binnen. Laatst zei ik aan de psychologe in het UZ dat ik het aanvoel of m’n hoofd een trechter is en dat die stilaan verstopt geraakt. Ik kan precies alle informatie niet meer verwerken en waar ik het hoe langer hoe meer moeilijk mee heb, is dat als ik rondom me heen kijk hoe meer kankerpatiënten ik zie…

Vorige week is het me echt te veel geworden. Ik was uitgenodigd door de Stichting tegen Kanker om een dagje te Wellnessen…. Ik verheugde me er zo op.

Toen ik daar zo samen zat met 10 lotgenotes voelde het of ik van een andere planeet was. De verhalen bleven maar komen; jonge vrouwen, 28 jaar, 40 jaar, …. Ik kreeg geen lucht meer en heb me echt afgezonderd in de eucalyptus-hamam (daar kwam  niemand want het prikte aan de ogen… ) en daar heb ik m’n tranen de vrije loop gegeven.

De eerste keer kon ik niet wenen om mezelf en de tweede keer -  bij aanvang – ook niet; maar nu… de laatste tijd komt alle verdriet bovendrijven. De laatste maanden zijn heel erg zwaar geweest (en nog….) en het wordt tijd dat de behandeling voorbij is. Nog 1 Herceptine te gaan… 5 oktober is de laatste
…………………….
Hier was Augustus 2008 een maand van extremen: 9 augustus geboorte van een 2de kleinkind, 20 augustus overlijden van m’n lieve schoonmama (91 jaar en stilletjes overleden in haar slaap) en 30 augustus diagnose borstkanker voor de 2de maal….
Wat moet een mens soms allemaal verwerken hè…”

Binnen enkele maanden zal het wel beter gaan… ik start volgende week met onco-revalidatie (EU’REKA) en wil er  opnieuw STAAN!! ‘k Wil m’n fysiek (zoveel mogelijk) terugwinnen want ik word te veel geconfronteerd met m’n ‘zwakheid’… wandelingen van een half uurtje daar doe ik 1 uur over… en daar wil ik wel verandering inbrengen hè.

Eigenlijk mag ik nog niet te veel zitten klagen… na dit jaar mag ik (hopelijk) dit hoofdstuk ook weer afsluiten en weer verder gaan met mijn leven. 2010 haal ik niet meer wat Santiago de Compostela betreft. Maar 2012 moet zeker lukken!!"

Het lukt me ook niet om hier nog te komen schrijven. Ik wil wel maar er rolt gewoonweg niks uit mijn vingers. Daarom ook de bijna integrale tekst van deze mail... Niet gebruikelijk, maar omdat dit ook mijn schrijfsel is gebruik ik het hier nu ook maar.

Fijne dag nog.

IMG_0793b

Commentaren

dag Lu'ke jouw schrijfsels eender hoe, maken je tot wie je bent.
Begrijpelijk dat uw inkt niet vloeit bij manier van spreken.
Ik begrijp wat het is om verdriet alleen te verwerken ondanks de steun van velen.
Ik ken het zij dat het bij mij iets totaal anders was.
Succes met de laatste behandeling en dat die mag aanslaan.
Ik volg alles in stilte uit respect en wanneer het jjou past lees ik jou weer he.
Alle goeds, liefs en zonnekes

Gepost door: Sunny-Kay | 29-09-09

Ik hoop zo dat je na de laatste Herceptine kunt beginnen met de opbouw Lu'ke.

Denk wel dat het goed is dat je verdriet er nu uit komt, want als je het blijft opkroppen is het niet goed. Als puntje bij paaltje komt is het inderdaad een eenzame strijd, hoeveel lieve mensen er ook om je heen zijn.

Dikke virtuele knuffel

Gepost door: Elly | 29-09-09

Hallo Lucretia, Ik kan me niet inbeelden wat het moet zijn, zo jaren aan een stuk telkens tot het diepste dal gaan en er elke keer weer proberen uitklauwteren. Maar elke keer ik een postje van je lees of brichtje op FB zie, gaat mijn hartje springen. Ik kan me voorstellen dat je er op alle vlakken helemaal doozit, maar aan de andere kant vind ik jou zo'n bewonderenswaardige vrouw!
Ik pikte een paar weken geleden een oude schoolvriendin weer op via FB. Zij heeft een tweeling de leeftijd van ons Moonray (14). Eén ervan heeft lymfeklierkanker gehad, genezen en is deze maand hervallen. Ziet er niet zo goed uit ... Ik vraag me dan af: 'wat kan een moederhart dragen?'
Verschrikkelijk moet het zijn!!

Ik heb al aan je gedacht, dat je binnenkort aan je laatste kuur begint. Ik hoop echt heel erg met je mee en laat 2010 het begin zijn van een volledig herstel en een vrouw die er weer staat!

Liefs, Patsy

Gepost door: Patsy | 29-09-09

Hoi Lucretia! Ik ben al blij dat er weer eens iets te lezen staat want het was hier toch zo stil!
Ik begrijp je gevoel van eenzaamheid wel hoor! Je mag dan wel heel veel mensen rond je hebben die je willen steunen, je moet er wel helemaal alleen door hé! Het einde is gelukkig in zicht. Hopelijk breekt de zon weer door voor jou!
Dikke knuffel!!

Gepost door: lena | 29-09-09

Ah... wat voor schrijfsel dan ook, ik denk dat een hoop mensen blij zijn hier weer wat van je te 'horen'.
Het is waardeloos...die ziekte en alles wat er aan hangt en waar je inderdaad zélf doorheen moet...we kunnen maar aan de zijlijn je proberen te steunen, maar puntje bij paaltje niet zo gek veel écht doen. Áls we maar af en toe voor een klein zonnestraaltje zorgden, ben ik al heel blij. En réken maar dat ik mee afgeteld heb...en ik wens je voor daarna dan eindelijk eens een wat zorgelozer bestaan toe. Beetje rust in de tent zou wel eens fijn zijn hè...kun je alle andere dingen die nu weer op je af komen ook weer wat beter aan.
Veel liefs! xxx

Gepost door: mizzD | 29-09-09

De laatste, eindelijk.
Hopelijk kan je daarna stilletjes aan bekomen van alweer een zeer bewogen periode.
Groetjes

Gepost door: katy | 29-09-09

hey, lief trezebeeske,
ik heb je het afgelopen jaar leren kennen als een ongelooflijk positief ingestelde vrouw. Maar zefls bij de allermoedigste, positieve mensen geraakt het kruikje uiteindelijk ook eens helemaal vol. Laat het er gerust uitkomen, veel beter dan het allemaal op te kroppen. Al weet ik zelf uit ondervinding dat het niet altijd zo gemakkelijk is. Ook ik ben iemand die liever op mijn alleent in een hoekske kruip met mijn ellende. Maar dankzij een paar hele goeie vrienden ben ik daar toch al een beke van verbeterd. Het moet ook niet gemakkelijk voor je zijn, en het is ook niet niks hé waar je allemaal steeds opnieuw doormoet. Ik tel mee af naar die laatste Herceptinekuur, en hoop echt dat je daarna weer op krachten mag komen, zowel fysiek als mentaal. Neem je tijd en doe het op je eigen ritme. En je weet: ne kilometer of zes verder staat er altijd een deurke voor je open. (((hug)))

Gepost door: kaatje | 29-09-09

Goede avond Goed dat je de energie gevonden hebt om alles op een rijtje te zetten,dat is een goed begin!

Gepost door: Ma Elly | 29-09-09

Doorwegen... Het weegt door hé, de behandeling, de (goedbedoelde) 'hoe gaat het vragen?', het mentale, ja, het mentale wat?

Ik herken veel van wat je hierboven verwoord,...

Ik blijf je veel sterkte wensen, en laat die traantjes maar komen,

Veel liefs,

Gepost door: me, myself | 30-09-09

dag Lucretia, ik kwam hier regelmatig eens langs en in gedachten liet ik dan een kaarsje branden voor je . Ik zag je steeds voor me zoals we daar in zeebrugge samen zaten !Het was zo'n onwezenlijk moment om elkaar te leren kennen.De kracht die je had om op die dag daar toch aanwezig te zijn. Ik was blij om je op de bbb dag terug te ontmoeten .Het is die kracht die je verder heeft gedragen tot nu . Dat het niet gemakkelijk zal geweest zijn is best te begrijpen en dat je nu een reactie meemaakt is ook normaal. Laat je even gaan tot alles wat je opgekropt en weggestopt hebt er uit is. Geen enkele schouder kan je hiermee helpen dat moet je zelf doen. Maar daarna zullen er veel armen je willen opvangen en knuffelen! liefs.

Gepost door: magda | 30-09-09

******* Je bent een "kanjer"!! :-)

Gepost door: De buurvrouw | 30-09-09

Ondanks alles heb je toch weer de moed bijeen geraapt om hier iets te schrijven. Dat is toch iets positief, een teken van verder vechten...
Ik hoor ook veel van die droevige gevallen hier en daar.
Vele groetjes Lucrèce en hopelijk ben je gauw van al die behandelingen verlost.

Gepost door: emmy | 30-09-09

JE BENT EEN MOEDIGE VROUW Hallo Lucrèce, wat ben ik blij nog eens wat nieuws te lezen over jou, vooral over jouw gevoelens, ik kreeg er kou van....inderdaad als men jou ziet schuilt er héél wat achter die "lieve, dappere Lucrèce". Geniet van de komende dagen verlof in Rome samen met je fantastische vriendin. Geniet er van het genot. Dikke kus en knuffel - Ria

Gepost door: Ria Vergaelen | 30-09-09

Prachtige foto's !!!
Sterkte

Gepost door: katy | 01-10-09

Lieve Lucretia nog een klein duwtje nu... 't is niet zo lang meer! En dan weer op op naar de zon! Maandag is de laatste! En half Vlaanderen en Holland telt mee af met jou! Laat de traantjes maar stromen, die moeten er toch uit! Je weet dat je in de harten van vele vrienden zit en dat we bij je zijn in gedachten!
Dikke dikke knuffel!
Liefs,

Gepost door: Bientje | 01-10-09

Zorg goed voor jezelf! Zorg goed voor jezelf, dat is het enige wat we van jou verlangen. Als je dat moet doen door van vandaag op morgen zonder boe of ba te verhuizen naar een onbereikbare boshut in noord-west Siberië om van al ons vriendelijk bedoelde maar o zo ergerlijke schouderklopjes van af te zijn: gewoon doen! Allez, 't amusement daar in je boshut.



Zeg, ik zou toch een iets zonniger streek overwegen.

Gepost door: Herman | 01-10-09

Hallo, Tja, eigenlijk is het voor ons niet altijd te vatten hoe mensen met zoiets omgaan. En vooral waar ze die moed blijven halen om toch door te gaan. Dat op zich is al een prestatie. Wat Santiago betreft, eigenlijk heeft een datum weinig belang. We zitten hier ook af en toe te cijferen, maar dat lost niets op. Wanneer de tijd daar is om te vertrekken, zal je dat wel aanvoelen. Ik hoop dat het je mag lukken en wie weet trekken we er ooit samen heen? We hebben hier ook nog enkele jaren voor de boeg alvorens van start te gaan, wat betekenen enkelen jaartjes? Alvast bedankt voor het bezoek bij de start van ons nieuw blogje, hopelijk kan het je een beetje boeien.

Gepost door: Ardennenfan | 01-10-09

Dikke knuffel en aftellen tot 5 oktober.

Gepost door: els | 01-10-09

Hey! Wat een mooie foto..maar dat kan ook bijna niet anders van zo'n mooi mens! :-)
Ik had het inderdaad ook al opgezocht hoor, van dat stadhuis!
xxx

Gepost door: mizzD | 02-10-09

Hey Lucretia, Ik heb juist bij Mizz gelezen dat het vandaag de allerlaatste behandeling is!!!!
Gewéldig toch! En dat het vanaf nu enkel maar beter mag en kan worden.
Ik vind je echt een "mega" sterke madam en hoop uit de grond van mijn hart dat je vanaf nu enkel nog volop van het leven kan genieten.
Liefs en knuffel!

Gepost door: De buurvrouw | 05-10-09

en nu.... 5/10.... hopen dat je snel kan recuperen Lu'ke... xxx

Gepost door: Blah | 05-10-09

Vandaag weer een hoofdstuk afgesloten.
Nu maar duimen dat alles goed gaat.
Gr

Gepost door: katy | 05-10-09

Je bent er bijna weer bovenop Lucretia! Nog een beetje aansterken en dan ben je er weer helemaal boven op.
Groetjes en hou je sterk!

Gepost door: emmy | 05-10-09

toch fijn dat je de moed hebt om hier nog wat te schrijven, ik word zo stil van dit alles, moed !!!!!

Gepost door: Emily | 05-10-09

lieve Lucretia, vanaf vandaag kan het enkel nog bergop zijn dat je gaat.Met korte pasjes en kleine afstanden ,maar die zullen groeien tot reuze schreden en lange afstanden.
En volgend jaar zien we je al huppelend door de Lente lopen!!liefs en doe het nu nog maar rustig aan hoor!

Gepost door: magda | 05-10-09

De commentaren zijn gesloten.