30-11-09

Ode ...

Vijftien jaar geleden vond ik dit gedicht ergens in een magazine. We waren toen 20 jaar samen en ik vond het wel passend voor ons. Het werd vlug overgepend op een briefje en het verdween in m'n archief. Af en toe kwam ik het eens tegen, las het glimlachend en het werd weer zorgvuldig weggestopt.

Vandaag kwam ik het opnieuw tegen... interessant om zo eens in het verleden te rommelen ... Maar deze keer wordt het niet onmiddelijk terug geklasseerd. Het gedicht verdient gewoon een plaatsje op mijn weblog.

Ode

Tu poses devant moi le verre
et la carafe.
C'est un vieux geste qui m'est cher
Et dans ma main la tienne

Buvons! Voilà vingt ans (35 ans!!)
que nous aimons ensemble
Sans que le verre soit cassé
Ni la carafe vide

Un jour viendra, ou l'un de nous
N'y sera plus pour boire
Ni pour verser.

(Franz Hellens)

15:57 Gepost door Lucretia in Liefde | Permalink | Commentaren (19) | Tags: ode, franz hellens, gedicht |  Facebook

Commentaren

dag Lu'ke zonder dat het glas breekt
35 jaar samen
en ook al kwamen
er soms barstjes op het oppervlak
ze staan nog zij aan zij.
zij als het kleine onbreekbare glas
en hij de robuuste karaf
tot steun van elkaar
niet te scheiden
want wat zou de een zonder de ander zijn.
Onze huwelijkstekst was trouwens ook in het frans!
Sterke taal zoals een sterk liefdevol paar vereist.
Zonnekesgroet.
en een dikke proficiat!

Gepost door: Sunny-Kay | 30-11-09

M'n Frans was niet toereikend genoeg... om dit mooie gedicht te begrijpen...maar als jij zegt dat iets de moeite waard is, dan doe ik er ook moeite voor en heb het even door een online-vertaalmachine gehaald...en JA! het is heel mooi...maar over die laatste strofe, daar gaan we voorlopig nog maar even niet aan denken hè!
Voorlopig alleen maar drinken met en genieten van en met elkaar! :-)))))
Liefs!

Gepost door: mizzD | 30-11-09

Hoi Lucretia! Heel mooi maar met een trieste naklank. Die laatste strofe hoeft er niet bij voor mij!
Geniet nog maar van die wijn en van elkaar!
Groetjes!!

Gepost door: lena | 30-11-09

Lieve Lucretia,
dat is eentje om in te kaderen hé! Ik heb een doos met verschillende herinneringen in en af en toe rommel ik daar ook eens in. Heel leuk om dan iets terug te vinden die een glimlach op je gezicht tovert.
liefs,
a3eindje

Gepost door: a3eindje | 30-11-09

@ Lena het gedicht vormt een geheel hè en die laatste strofe neem ik er maar bij... ooit kunnen we niet anders; dat is voor iedereen hetzelfde helaas. Ik wil er alleen m'n ogen niet voor sluiten. ('k weet het, ik ben een rare... maar waar ik voordien rekening mee houd, sterkt me - dat ondervond ik een jaar geleden ... moeilijk te begrijpen; ik weet het... maar zo zit ik in elkaar)
Liefs

Gepost door: Lucretia | 30-11-09

Je hebt gelijk... natuurlijk...en we moeten júist nu genieten van en met elkaar, omdat die 'laatste strofe' er onherroepelijk ooit aankomt, dat is nu eenmaal een vaststaand gegeven hè, we hebben niet het eeuwige leven! Ik bedoelde alleen: nog niet zo snel hopelijk...en ik denk Lena ook! :-)))
Het gedicht past mooi in jouw 'carpe diem'-levenswijze...en is daarom niet onlogisch of vreemd hoor!
xxx

Gepost door: mizzD | 30-11-09

Oh en die stofjas... die is nog van vriendlief van op de opleiding hahahahaha! Maar die zijn universeel hè die dingen...in dat grijs of in het beige...allemaal hetzelfde! hahahaha! Ik vond zelf vorig jaar de foto met de stofjas, de handschoenen én de veiligheidsbril wel uniek hahahahahahhaa maar daar stond de taart niet op en daar ging het nu even om! :-))))))

Gepost door: mizzD | 30-11-09

dag Lucretia, geniet nog maar lang samen en laat die laatste strofe nog maar in een verre toekomst.

Gepost door: magda | 30-11-09

gewoon heel mooi!

Gepost door: Emily | 01-12-09

heel mooi... en heel waar...
ook die laatste regels,
het is des levens hé...
en al ben ik nog wat jonger dan jij,
ook voor mij is daar bij stilstaan (al) belangrijk...
zal wel met de situatie te maken hebben zeker...
maar ook mij sterkt het
ik wil het gewoon niet uit de weg gaan!
proficiat met jullie 35 jaar intussen! schoon!

Gepost door: tricky | 01-12-09

Heel mooi gedicht Lu'ke! En oh zo waar hé?
Beetje triest in de laatste strofe, maar idd. ook dat is het leven.
Dikke knuffel!
Liefs,

Gepost door: Bientje | 01-12-09

Zo ontroerend en zo mooi. Het leven zoals het is.

Gepost door: Stefanie | 01-12-09

Die verschillen... zijn er ook tussen Lennox en Axel hoor..Lennox was een superbrave, daar kon elke hond tegen grommen, hij liep dan gewoon snel door...met Axel moest ik er echt aan wennen dat die zich niet láát begrommen...dan wil ie erop af...oefff, ja dat was echt wel wennen! Zo heeft elke hond zijn eigen karakter hè...zelfs die van eenzelfde ras!
xxx

Gepost door: mizzD | 01-12-09

Lucretia, Hopelijk zal jullie carafje nog niet zo gauw leeg zijn en kunnen jullie nog van heel veel glaasjes samen genieten.
Groetjes !

Gepost door: Piet | 02-12-09

Prachtig gedicht of lied, Lucrèce!
Mooi als het er zo aan toe gaat, zonder breuk. Je kunt dat wel lijmen maar de barst blijft...
Doe je mee met iemand in de "rijm" bloemetjes te zetten? Jij kreeg ze alvast bij mij!
Je kunt er één of meer in de bloemtjes zetten.
Vriendelijke groeten.

Gepost door: emmy | 02-12-09

Zo een gedichtje dat je een krop in de keel geeft.

Gepost door: els | 02-12-09

Lu'ke 4 jaar vandaag!
een dikke proficiat
en een dikke hug, gewoon omdat jij Jij bent.
Liefs en een zonnekesgroet

Gepost door: Sunny-Kay | 04-12-09

Begonnen uit eigen onzekerheid ooit... hebben er in de loop der jaren zóveel vrouwen al duidelijke informatie en steun gevonden hier op jouw blog...ik hoop dat je hem nog lang niet sluit hoor!
Van harte met je 4-jarig blogbestaan!
*smak*smak*smak*

Gepost door: mizzD | 04-12-09

35 jaar...

houden zo !

Gepost door: willy | 04-12-09

De commentaren zijn gesloten.