05-01-12

't Is nieuwjaar overal ...

't Is nieuwjaar overal
't zijn were nieuwe dagen
die rijzen in den Oost.
Dus wenschen wij, die u
van herten wel bemint
dat 't nieuwgeboren jaar,
vandage en elke dag,
van buiten en van binnen
gelijk een kruidenkoek
vol zoetheid wezen mag.
(G. Gezelle)

Mooie oude vers van den Guido ...

Echter... de Kerst- en Nieuwjaarsdagen geven mij niet meer de vreugde en de hoop zoals het vroeger was. 'k Denk dat ik volgend jaar binnen blijf en onder een fleeceje zal kruipen en genieten van het alleen zijn. 't Is moeilijk uit te leggen maar als ik momenteel tussen een grote groep mensen zit voel ik me eenzamer dan ooit. Vanbuiten straal ik (zeggen ze...) maar vanbinnen borrelt het verdriet.
Het ergste dat je kan overkomen is genegeerd worden - het gevoel krijgen dat je er niet meer bent; gewoon ... omdat je kanker hebt. Je bent plotseling een vreemde eend in de bijt en men weet niet hoe er mee om te gaan; dus negeer je die vreemde eend maar. Maar mensen toch... ik wil nog wel een beetje vreugde in het leven dat me nog rest. Praat met mij over gewone dingen als het moeilijk gaat om me te te vragen hoe het met me gaat; lach samen met mij maar negeer me niet...

En hoewel ik het zelden toon of zeg: inderdaad IK HEB VERDRIET !

'k Wou dat ik dit niet moest schrijven maar dat is wat ik voel. Ik wil mezelf niet meer verloochen door te doen of alles goed gaat met me.
Momenteel zoek ik een balans om zowel het verdriet toe te laten en het een plaats te geven en zoveel mogelijk te genieten van het leven. Want m'n levenshonger is groot...

M-17-09 (89).JPG

13:58 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook

Commentaren

Ik denk dat het inderdaad een rollercoaster van gevoelens moet zijn. "Balans" is idd het woord, evenwicht tussen je vreugde en levenshonger en je verdriet en de ziekte. Ik denk vaak aan je. Misschien kunnen we in 2012 weer eens een kopje koffie drinken samen? Dikke, dikke knuffel. XXX

Gepost door: Jientje | 05-01-12

Ik denk er net zo als Jientje over. Wij moeten ons echt weer eens zien. Eens praten bij een koffie of gebak, een telefoongesprek of een mail.
Ge weet dat ik het moeilijk heb om woorden te vinden als iemand lijd en ik zo graag wil tonen dat ik het meen, als ik zeg dat ik vaak aan je denk.
Lieve groeten en dikke knuffel van ons.

Gepost door: emmy | 05-01-12

Ik heb eigenlijk nooit het idee gehad dat jij je verloochende en net deed of alles goed gaat..jij bent juist altijd erg eerlijk over wat je voelt en hoe je je voelt. Dat andere mensen daar overheen stappen of nog vreemdere reakties dan dat vertonen..ze zouden zich hun ogen uit hun hoofd moeten schamen! Je gunt het niemand, maar ze zouden het zelf mee moeten maken hè..om te merken hoe verschrikkelijk zeer dat doet..als je het al moeilijk hebt met zo'n rotziekte en dat je dan nog zo raar benaderd of juist helemaal genegeerd wordt..ik kan daar echt met m'n verstand niet bij dat er mensen zijn die dat doen.
Ik weet wél dat jij je altijd optimistisch en positief opstelt ..en heel erg euhmmm vastberaden ( :-P ) bent! Daar kan ik je alleen maar om bewonderen. Maar dat je het zo af en toe moeilijk hebt lijkt me alleen maar logisch..je bent superwoman niet hè..al zou je dat soms weleens denken als je je zo ziet gaan hehe!
Probeer die balans maar te vinden..jij kan dat, dat weet ik zeker.
Liefs!

Gepost door: mizzD | 05-01-12

Ik ben in gedachten heel vaak bij jou, maar net als Emmy heb ik het moeilijk om woorden te vinden... Het staat je vrij mij te geloven of niet, het is zo... Ondertussen heb ik het zelf soms moeilijk, ben ik heel hard mijn best aan het doen er te zijn voor mijn man en mijn gezin, waardoor heel wat andere zaken moeten wijken...
Ik vat deze boodschap heel persoonlijk op en neem je zeker niets kwalijk, want hé onder vrienden moeten die dingen nu eenmaal uitgesproken kunnen worden... Binnenkort moeten we nog eens gaan wafelen bij Max, met de zusjes misschien?
Goh ik ben ook superwoman niet hoor! Zo zijn er maar weinig denk ik...
Dikke knuffel en liefs,

Gepost door: Bientje | 05-01-12

Lucretia,
'k begrijp héél goed hoe je je voelt ...
dat denk ik toch tenminste.
Succes met het zoeken naar je balans.
Groetjes

Gepost door: katy | 05-01-12

wens je dat evenwicht heel erg toe! begrijp je dubbele gevoelens, en zeker je verdriet over het 'genegeerd worden'... goed dat je het hier schrijft denk ik, het zal sommige mensen ook weer helpen om beter te weten hoe ze best kunnen reageren... (en sommige zal je dat nooit leren vrees ik!)

heel veel sterkte en heel veel geluksmomentjes in 2012!

Gepost door: tricky | 05-01-12

Ik kan dat goed geloven dat jij je voelt zoals jij je voelt. Inbeelden, dat kan ik niet. Dat kun je enkel als je het zelf meemaakt, vrees ik. Ik hoop echt dat dat gevoel slijt, dat zou dan betekenen dat je omgeving beter reageert en jij je ook wat sterker voelt.
Lu, ik heb enorm veel respect voor je. Ik wou dat ik een feetje was...

Gepost door: inge | 06-01-12

In mei 2010 werd onderging ik een dubbele borstamputatie. de wereld stortte in, ik, die altijd met "gezond zijn" bezig was, die nooit rookte of dronk, het was gewoon niet te verstaan. Lang heb ik "gevochten" om toch maar niet met chemo te moeten starten. Het was een ongelooflijke strijd tussen het chemovergif en mogelijk te overleven, of alles zijn gang te laten gaan. Ik had heel veel steun van mijn lieve echtgenoot en buren, maar er waren er ook die niet verstonden dat ik zelf maar een keuze wilde maken. de chemo is achter de rug, toen kwam de oncologe met het nieuws dat ik vijf jaar arimidex moest nemen omdat de tumor hormoongevoelig bleek. Ik hoop dat er lotgenoten zijn die me toch een beetje verstaan, ik voel me dikwijls zo alleen, inderdaad mensen vragen hoe het gaat en horen het liefst, goed. Eigenlijk zijn de spierpijnen, de "klikvingers", het slechte slapen geen onoverkomelijke dingen, maar het geeft wel een ander gevoel als je weet dat dit alles gekoppeld is aan "kanker", aan de pillen die je moet nemen als je maximum kans wil om te blijven leven. Elke avond opnieuw moet ik weer terugdenken aan al de fysische en psychische pijn. Eigenlijk kan ik me niet meer voelen gelijk vroeger, de wereld ziet er helemaal anders uit. Ik bewonder de lotgenoten die positief blijven, ik vind de "zon" niet alle dagen. met vele groetjes, kloekje

Gepost door: Kloekje | 15-01-12

De commentaren zijn gesloten.