18-03-12

"Luister"...

Las deze week een opvallende tekst. 'k Dacht onmiddellijk: "die komt op m'n blog". Het verwoordt wat ik zo dikwijls voel en niet durf zeggen.

Als ik je vraag naar mij te luisteren
en je begint met advies te geven,
deed je niet wat ik vroeg.
Als ik je vraag naar me te luisteren
en je begint me te zeggen
waarom ik me zo niet mag voelen,
dan vertrappel je mijn gevoelens.
Als ik je vraag naar mij te luisteren
en je hebt het gevoel dat je iets moet ondernemen
om mij probleem op te lossen,
dan stel je mij teleur,
hoe vreemd dat ook moge klinken.
Luister! Al wat ik jou vroeg was "luister"...
Niet praten of iets ondernemen, enkel mij horen.
Doen kan ik best zelf. Ik ben niet hulpeloos.
Misschien ontmoedigd en struikelend
maar niet hulpeloos.
Als jij iets doet wat ik zelf kan
en nodig heb om te doen,
lever jij een bijdrage aan mijn angst en zwakte.
Maar als je simpelweg kunt aanvaarden
dat ik voel wat ik voel,
hoe onredelijk ook,
dan kan ik je misschien overtuigen
eens achter de feiten te kijken,
om te begrijpen wat achter dat onredelijke schuilt.
Is dat duidelijk,
dan liggen de antwoorden voor de hand
en heb ik geen raad van doen.
Zo, luister a.u.b. en hoor mij
en als je wil praten,
wacht dan een ogenblijk jouw beurt af,
dan zal ik naar jou luisteren.

(bron: Recto Verso - zinvol puur - markant mei 2011)

Komt misschien een beetje cru over maar af en toe heb ik nood om m'n verdriet te uiten (heel af en toe...) en als men me dan afwimpelt met 'goh, morgen is er een andere dag' of 'achter de wolken schijnt te zon' en nog meer van die uitspraken dan heb ik daar op dat moment geen enkele behoefte aan. Dan is 'zwijgen goud'

 

17:08 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (10) | Tags: luister, verdriet, borstkanker |  Facebook

Commentaren

Mooi Lucrèce en begrijpelijk dat je meer hebt aan een luisterend oor dan aan woorden...

Gepost door: emmy | 18-03-12

Wat een mooie tekst, strerke woorden om te onthouden.

Gepost door: Veerle | 18-03-12

Een welgemeende knuffel.

Gepost door: katy | 18-03-12

zo,zo waar... en helaas... ook erg herkenbaar!
ik hoop dat je veel mensen om je heen hebt, die wel kunnen luisteren!

Gepost door: tricky | 18-03-12

het is moeilijk om woorden te vinden, om je te troosten of te helpen ... zwijgen is ook moeilijk, precies of we niet willen luisteren ...

Gepost door: afa | 18-03-12

'Goed' luisteren is altijd moeilijk..omdat jezelf, al luisterend, altijd dingen invult..dingen die misschien helemaal niet bedoeld worden hè. Maar van die 'opbeurende dooddoeners'..tja..dat kan dan voor jou weer heel cru overkomen, hoe goed ze misschien ook bedoeld zijn. Sommige dingen zijn gewoon lastig..de ene keer wat te zeggen, de andere keer juist niets te zeggen..we zijn allen maar mensen met al ons gestuntel hè :-)..ik hoop alleen maar dat je er niet al te veel extra verdriet van zult hebben..want dat heb je al meer dan genoeg.
Liefs.

Gepost door: mizzD | 19-03-12

Mooie tekst en zeer herkenbaar!
Hopelijk ben je omringd door mensen die willen luisteren.
Groetjes

Gepost door: corina | 19-03-12

Ik begrijp het. Een woordenloze knuffel kan ook zo'n deugd doen!

Gepost door: magda | 25-03-12

Het gedichtje (een variante) staat ook in het boek ' Helpen bij ziekte en pijn. Een gids voor de patiënt, het gezin en de zorgverlener' van Manu Keirse op pagina 344 en 345 (met naam Thomas GORDON)

Dat boek vind ik zeker een aanrader. Ik vind dat het wel moeilijk leest omdat het pak praktische tips bevat. Sommige dingen vergen ook tijd om te verwerken en om u eigen te maken. En hou dichter je erbij betrokken bent, hoe moeilijker dat is.

Gepost door: alain | 29-03-12

Dag Alain, dank u wel voor deze nuttige tip. Ik ga zeker op zoek naar dit boek!
Groetjes,
L

Gepost door: lucretia | 30-03-12

De commentaren zijn gesloten.