20-11-12

Het moet er eindelijk uit...

Wat doet kanker met een mens…? Veel, heel veel…


Na ‘herstel’ van de eerste èn van de tweede kreeg ik nog meer energie  – eerder een enorme goesting - om opnieuw aan de slag te gaan; er weer te staan wou ik en dat is me gelukt. De levensvreugde borrelde, de energie iets minder maar als het mentaal goed zit dan kun je veel overwinnen.

Eind 2010 had ik een mooi vooruitzicht, te mooi om te dromen - na een ontslag begin 2010 waar ik liever niet meer aan terugdenk - : een werkaanbod om ‘U’ tegen te zeggen kwam zomaar uit de lucht kwam vallen – in m’n eigen branche, m’n eigen ‘werkleefwereld’, weliswaar een Franstalige firma – maar wat kon mij het schelen; het mocht zelfs in het Chinees geweest zijn -  en op ‘mijn leeftijd’ en ‘na 2 keer kanker’ er nog bij kunnen horen… dat alles gaf me een superboost. Bij aanvang kon ik het nauwelijks geloven: 55 jaar en opnieuw aan de slag kunnen! Pieuw… Maar de werkgever contacteerde me telkens opnieuw tot ik van oncoloog en ziekenfonds de toestemming kreeg om 3/5 te werken.

Overgelukkig was ik toen ik op 23 mei 2011- met een blinkend contract – bij m’n nieuwe werkgever binnenstapte. Ik volgde 3 weken opleiding – volledig in het Frans – en na die 3 weken zat ik te glunderen achter het stuur van m’n wagen toen ik naar m’n eerste klant reed… de drie weken die volgden leefde ik op adrenaline en kwam ik telkens met een goed gevoel thuis na het weerzien van m’n vroegere ‘klanten’ .

Ik was wel heel moe, dat moet ik toegeven maar ik dacht dat het door ‘het opnieuw werken’ kwam. Dus nam ik een weekje verlof. Beetje genieten van de Gentse Feesten; even rustig aan, beetje bijtanken.

Op 21 juli – onze Nationale Feestdag – (die dag zal nooit meer hetzelfde zijn; België kan sindsdien barsten voor mij op die dag …) zaten we na een voorstelling van Kommil Foo een beetje na te genieten in ‘De Max’. Beetje bijkletsen met vriend en vriendin. Maar telkens ik stil zat te luisteren naar haar kreeg ik steeds weer dat ‘stijve nek gevoel’; zo’n knagend gevoel in de rechterzijde van m’n hals, net boven het sleutelbeen… Wegwrijven wou ik dat knagend gevoel, meermaals  wreef ik met m’n linkerhand in men halsstreek; zonder iets precies te zoeken – gewoon wrijven. Tot ik ‘dingen’ voelde die daar niet moesten zitten.

Ze moet het gezien hebben dat er iets was (haar doktersoog was alert…) en ze sms’te me later op de avond dat ik even moest laten kijken naar die hals; misschien was het cytomyalgie of toxoplasmose schreef ze… daar krijg je ook klieren van èn daar kun je ook heel moe van zijn.

Goh… dacht ik… misschien ‘zit het tussen m’n oren’; even niet aan denken en die ‘ondingen’ zullen wel verdwijnen.

Die nacht werd ik wakker – niet zozeer van onrust; eerder van pijn in m’n handen – en voelde ik even in m’n hals… Misschien had ik me vergist; waren het denkbeeldige ‘bulten’. Maar nee; nu duidelijker dan de avond voordien kon ik de knobbels vastnemen en tellen… “Hum… misschien toch maar even laten checken zodat ik maandag opnieuw zonder zorgen aan de slag kan” dacht ik.

De luchtige toon waarop ik de volgende dag sprak met de borstverpleegkundige was eerder een omfloersing van hetgeen ik verwachtte… Echo,  punctie volgden èn op maandag na het werk nog een paar extra onderzoeken met op woensdag DE afspraak met de oncologe.

“Je man komt toch mee woensdag” vroeg ze=borstverpleegkundige=m’n engeltje op m’n schouder èn toen voelde ik al nattigheid.

Het verdict viel loodzwaar. Metastasen van de 2de borstkanker…Niet meer te beschouwen als locale borstkanker. Uitzaaiingen. Leven mèt borstkanker dus; niet te genezen met telkens stapjes achteruit.

Het schreeuwde even diep vanbinnen; kort maar intens genoeg om het te laten nazinderen. Ik wou niet dat m’n man me verdrietig zag; hij zat naast me, huilend, verweesd, onzeker, … en ik vermande me.

Ga er maar tegenaan Doc; laat maar komen alles wat je in petto hebt voor mij; niets is teveel of te zwaar… IK WIL LEVEN! En… IK WIL DIT WERK NIET KWIJT…

 

… wordt vervolgd.

15:30 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (7) | Tags: metastasen |  Facebook

Commentaren

wow, ik schrik hier wel even van zeg... !
(moet nog even bezinken hier!)

maar wat knap van je dat je terug aan de slag was! dat zal wel, dat dat een goed gevoel gaf... wat jammer dat het geluk van zo'n korte duur was...

ik wens je heel veel moed om ook dit gevecht weer aan te gaan... maar als ik het goed begrijp ben je dus al weer meer dan een jaar serieus aan het vechten?!
wat een mens toch lijden kan!

en ja, ik zag je gedicht hier ook al eerder, in een andere versie...
en ik wéét best dat het me niet in dank zal worden afgenomen, maar ik ben intussen toch al zoveel mensen kwijt (die me ook andere dingen, zoals bv grenzen die ik tijdelijk stelde! verweten) dat het eigenlijk niet veel meer kan schelen... en mss zijn er een paar die de tekst wél begrijpen... daar doe ik het voor hé!

veel sterkte daar! en bedankt voor je reactie bij mij!

Gepost door: tricky | 20-11-12

@Tricky,
Ja soms moet je je grenzen afbakenen en bewaken. Niks mis mee. Je hebt maar één leven en dat is het jouwe hè! In de luttele tijd die sommigen onder ons soms rest kunnen we flauwekul best missen.

M'n geluk was inderdaad van korte duur...heel korte zelfs. Amper 2 maand.
Groetjes en tot schrijfs.

Gepost door: Lucretia | 20-11-12

Ik blijf je bewonderen, en leef met jullie mee, kon ik maar helpen, we staan zo machteloos tegen deze ziekte. Blijven genieten van de dingen die je doet en krijgt je bent een héél sterke vrouw met heel veel kwaliteiten en mogelijkheden. Veel moed we blijven je omringen...

Gepost door: Ria | 21-11-12

Eindelijk dan..ben er blij om dat je het hier weer geschreven krijgt..ik weet dat het jou goed doet en het lijkt me weer een klein stapje hoger op de verwerkingsladder van alles wat je overkomt.
Het verhaal ken ik natuurlijk, heb heel wat afgejankt om zoveel 'onrechtvaardigheid' en dat zal ik nog weleens doen vrees ik. Ik ben niet zo'n sterke vrouw als jij..dat weet je..niet voor niks gingen de eerste sombere berichten via sms hè hehe..jij bent zo clever.. en de allerbeste vriendin die een mens zich kan wensen! :-)
xxx

Gepost door: mizzD | 22-11-12

Ook bij mij moet het bezinken, 't is niet eerlijk.
Het moet je een goed gevoel gegeven dat je terug aan de slag kon ...
Maar dan ... men is zo machteloos tov ziekte.
Véél moed en weet dat we aan je denken.

Gepost door: katy | 22-11-12

Natuurlijk ken ik je verhaal wel, lieve Lucrèce. Maar nu ik het hier -zo treffend neergeschreven- zit te lezen ga ik toch weer huiveren en besef ik dat je idd. van dat geluk maar heel heel even mocht proeven.

Leven met kanker is heel wat anders dan de strijd aangaan met een primaire kanker, waar je steeds kan aftellen... nog zoveel bestralingen... nog zoveel chemo's en dan is het hopelijk allemaal achter de rug...
Dit is anders... het wordt nooit meer beter. Het is zwemmen om niet te verzuipen.

Ik bewonder je kracht, je gaat steeds opnieuw voor 'volop leven', en kruipt niet bang in je zeteltje.
Chapeau!

Gepost door: Rikkert | 25-11-12

Groetjes van ons,voor jullie allemaal!!
XXX Maria & Willy

Gepost door: Ma Elly | 01-12-12

De commentaren zijn gesloten.