28-11-12

Dagboek

Als ik nu terugkijk in m’n dagboekje (in het begin hield ik dat vrij goed bij) zie ik toch dat de Xeloda (dosis 2x 2000 mg/dag) vrij snel voor ongemakken zorgde.

De eerste avond kreeg ik al buikpijn en hoofdpijn. Die buikpijn (zo’n zeurderige vorm) bleef aanhouden en er kwam misselijkheid bij.

In die eerste 2 weken van inname noteerde ik verder nog het volgende:

trillerig, uitgeput gevoel, handen gevoelig, duizelig, hartkloppingen, gingiva (tandvlees) gevoelig, scheurmond, tandvleesontsteking, ontsteking onderlip, letsels in aangezicht (+neusvleugels) en aan rechterhand (met lazer behandeld), pijnlijke tranende ogen.

‘k Was eigenlijk vergeten dat het al zo snel ging met die bijwerkingen en dat zou op termijn nog niet alles wezen…

Als je voor ’t eerst een nieuw medicijn - of chemo in dit geval - neemt ben je natuurlijk heel alert en de minste verandering die optreedt neem je met een vergrootglas waar. Niet dat ik die ‘probleempjes’ wou uitvergroten maar je moet eraan ‘wennen’.Tenminste: je neemt ze erbij. Je moet wel. Maar het moet draaglijk blijven…

Xeloda,chemo,bijwerkingenIk zal hier regelmatig verder verslag proberen uitbrengen van wat er in het afgelopen jaar (sinds 21 juli 2011) zoal gebeurd is op medisch gebied. Ik wil er echter geen treurzang van maken. Maar voor mezelf is het nodig dit allemaal een beetje te ordenen - het een plaats te geven en het niet op m'n maag te laten liggen...

Wat ik hier wel met trots wil vermelden - het gaat niet allemaal slecht in m'n leven ... - is dat ik op 7 juli 2011 een pracht van een kleinzoon in m'n armen kon houden!  Ons 3de kleinkind. Smelten deed ik toen... en nog!

23:29 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (1) | Tags: xeloda, chemo, bijwerkingen |  Facebook

Commentaren

Soms is een slecht geheugen dus wel een beetje een zegen..? :-P
Maar eigenlijk is het maar goed dat een mens die vervelende dingen als pijnlijke bijwerkingen heel snel weer vergeet..de moed zou je in extra in de schoenen kunnen zakken bij het het hoofd bieden van weer een volgend probleem hè.

En de mooie dingen des levens..dié moeten we ons maar de rest van ons leven juist heel góéd herinneren..maar dat kan ook niet anders..kijk dat kleine wondertje nu weer eens! :-)

Die mengeling van slecht en goed nieuws maakt(e) jouw blog altijd al zo aantrekkelijk om te lezen. Al die zaken op het gezondsheidsvlak zijn uiteraard voor jou heel pijnlijk en verdrietig, maar geven 'ons niet-kankerpatiënten' een heel goed inzicht in wat het nu eigenlijk inhoudt, leven met die rotziekte. Van sommige bijwerkingen en resultaten ( zoals die ontzettende vermoeidheid) had ik helemaal geen weet..het plaatst de dingen in een veel breder perspectief en je kunt daardoor je veel beter inleven in wat het met een mens doet. En je schrijft het op een goede recht-voor-z'n-raap manier in begrijpelijke taal en zelfs, als dat mogelijk is dan, met de nodige humor en zelfreflectie..niks geen constante treur- of klaagzang hoor..chapeau daarvoor..er zijn er die voor minder hun hele klaagrepertoire uitputten!
En van iemand die 'carpe diem' als lijfspreuk heeft, verwachtte ik ook niet dat ze de mooie ( en vooral niet de móóiste) momenten uit het leven onbesproken zou laten! :-)))
Liefs!

Gepost door: mizzD | 29-11-12

De commentaren zijn gesloten.