30-11-12

Hard to tell, ...

Hard to tell, wat een jaar vol geluk moest worden werd de hel.

(dat is de zin die ik in m’n dagboekje schreef kort na de diagnose… zo voelde het aan.)

leven,werken,kanker

Juli en augustus 2011 waren maanden vol extremen: gelukzalige momenten (met o.a. de geboorte van T. onze kleinzoon), bangelijke momenten (wachten tot de juiste diagnose…), opstandige momenten (maar je kunt toch niks doen dan ondergaan…), moedige momenten (om er weer tegenaan te gaan en het hoofd niet te laten hangen…), frustrerende momenten (m’n werk moeten opgeven na pas 2 maanden aan de slag te zijn), verdrietige momenten (om onbegrip; maar dat ziet niemand want m’n ‘klein hartje’ zit binnenin en het heeft toch geen zin om het aan betrokkenen te zeggen hoe ik me werkelijk voel, want dan strijk je blijkbaar tegen de haren in), gelaten momenten (so be it…), bewuste-keuze momenten (leven terwijl er nog leven is… en er goed van profiteren… aan iedereen aan te raden!).

Kortom: that’s life … te nemen of te laten.

2 dingen springen hier uit: ‘nieuw leven’ wat ook leven brengt in mijn onzeker bestaan en het afscheid van m’n ‘nieuw’ werk.

Bij dat laatste ben ik heel verdrietig geweest – nog zelfs – maar ik heb er aan de andere kant een heel goed gevoel aan overgehouden. De manier waarop we (m’n man en ik) opgevangen werden de dag dat we naar Brussel reden om ‘het’ te gaan vertellen (onmiddellijk nà de diagnose…). Nog nooit gezien! Chapeau! Nog steeds krijg ik er een warm gevoel van… er zijn blijkbaar nog mensen – werkgevers – die ‘menselijk’ zijn. En… er is de afspraak dat ik kan terugkomen; en deze keer geloof ik dat! Terugkomen kan ik niet meer en daar moet ik me bij neerleggen maar de band met deze werkgever en zijn familie zal blijven. Positief toch!

 

13:45 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (13) | Tags: leven, werken, kanker |  Facebook

Commentaren

Voor jou springen die twee dingen eruit (uiteraard), voor mij dat ene..over dat onbegrip..ik vind dat zó iets ergs..dat is ook een soort van 'kwalijke bijwerking' waar ik nevernooit bij stilgestaan had als ik het niet van jou gehoord had. Te erg voor woorden dat je niet gewoon kunt zeggen wat je voelt..juist dán, als je dat nodig hebt, om het van je af te praten.

Maar heerlijk inderdaad dat er nog werkgevers zijn met het hart op de juiste plaats..voor hun personeel dus en niet (alleen) voor de centen. Er zullen er nog veel meer zijn, maar je hoort helaas maar al te vaak over het tegenovergestelde..! :-(
Liefs!

Gepost door: mizzD | 30-11-12

@MizzD: thankx voor je immer-niet-aflatende steun XXX

Gepost door: Lucretia | 30-11-12

Dag lieve Lucretia
Hier zit ik dan,je verhaal te lezen ,en nog eens te lezen, en weet niet goed wat te schrijven!! Het is allemaal zo ongelooflijk moeilijk om te ondergaan voor jou, en hoe sterk dat jij daar al hebt op gereageerd! Daar heb ik geen woorden voor!!
Zoveel warmte wat jijzelf aan mensen al gegeven hebt, in hun strijd om het leven van dag,tot dag draaglijker te maken, dat is misschien wel waarom jij nu ook weer alle positieve straaltjes naar jezelf tracht te halen,wie weet,wie weet! Wij hier sturen je het allerbeste toe om verder te gaan he Lucretia!

Mooi van je firma ook, zo zie je maar er zijn nog bazen met een gouden hart he ,ook Elly heeft dat mogen ervaren tijdens haar ziekte! Dat weet jewel denk ik he! XXX*

Gepost door: Ma Elly | 01-12-12

poeh poeh, wat lees ik hier herkenbare dingen... ik zou het bovenstaande even goed geschreven kunnen hebben... behalve dat van die werkgever, want van mijn directrice op school heb ik in die vier jaar ziek-zijn nog nooit iets gehoord, en van de onderdirectrice intussen ook al meer dan een jaar niets meer...
(terwijl ze zichzelf wel kenbaar maken naar de buitenwereld als 'de school met het hart' )

mijn hart bloedt als ik lees dat jij dit ook allemaal weer hebt moeten doormaken, en nog doormaakt... het is zo zwaar en heftig hé!
maar ik lees ook dat je je optrekt aan het positieve en dat siert jé! en ja, ik denk dat we dat moeten blijven doen, anders is het helemaal erg hé! maar dat neemt niet weg dat ik je toch heel veel mensen toewens die het hart wél op de juiste plaats hebben zitten!!!

het is je zo gegund!

ben eigenlijk wel blij dat je - al is het achteraf - toch hier wat neer kan schrijven... hoop dat het je goed doet!? en dat je zo ook wat steun kan voelen van die 'virtuele, maar soms heel aanwezige' wereld!?

liefs

Gepost door: tricky | 01-12-12

@Tricky: inderdaad het doet deugd hier weer te kunnen schrijven... het doet goed; ook jouw steun XXX

@Maria: het spijt me lieve Maria dat ik jou ook waarschijnlijk verdriet doe door hier een vervolg te breien na bijna een jaar van stilte. Op het moment dat ik opnieuw ziek werd kreeg ik het er nauwelijks uit; 'k kreeg ik het niet neergeschreven; 'k wou dit eerst proberen zelf een plaats te geven en ik wou jullie en anderen wat sparen; jullie hadden al zorgen genoeg. Ook Elly wou ik sparen toen... ik kon het niet over m'n hart krijgen haar dit te melden. 'k Denk dagelijks aan haar X
Liefs en veel groetjes,
X

Gepost door: Lucretia | 01-12-12

Baajdeweejj..machtigmooie nieuwe foto linksboven hè! ;-)

Gepost door: mizzD | 01-12-12

Goed dat je weer schrijft, Lu'ke.
Ik heb nog niet de 'touch' om je blogje open te klikken, na de maandenlange stilte, dat komt wel terug.
Dus: blijven pennen, hé kanjer!

Gepost door: Rikkert | 03-12-12

Je blog bestaat vandaag al 7 jaar..dat 'even' uit 'even stilstaan' duurt al veel langer dan gehoopt en gewenst hè.
Maar ik denk dat dit blog je heel goed geholpen heeft en nog kan helpen bij het verwerken van alles wat je meemaakt..daarom ben ik blij dat je het ooit aanmaakte en dat je de draad van het bloggen onlangs weer oppakte. Voor jouzelf dus, maar ook voor ons.
xxx

Gepost door: mizzD | 04-12-12

Lucretia, ik merkte onlangs dat je terug aan het bloggen was. Het is een manier om je gedachten en gevoelens onder woorden te brengen. Het is ook een manier om af te reageren. Maar daarenboven krijg je het nog gedaan om anderen op te beuren. Ik dank je voor de woorden van steun bij het heengaan van opa. Ik ben dankbaar voor de hechte band met mijn kinderen en kleinkinderen die het nu ook allemaal wat moeilijk hebben ,maar ik ben even dankbaar voor al die lieve woorden die ik van jou en zoveel andere mensen mocht ontvangen. Je voelt je zo hopeloos alleen en dan blijkt het dat je toch omringd bent door mensen die met je meeleven. Dat doet deugd.Liefs en tot later.

Gepost door: magda | 05-12-12

Dag Lieve Magda, steun - van waar ze ook komt - kan inderdaad deugd doen ook al denkt men (en dan spreek ik over mezelf) het allemaal wel alleen aan te kunnen. Een beetje warmte, een hartelijk woord, een virtuele schouderklop en zelfs eens heerlijk lachen om de mooie dingen die voorbijkomen in ons leven, dat alles maakt het mogelijk om steeds verder te gaan.
Veel groetjes
X

Gepost door: Lucretia | 06-12-12

Lucretia ,ik ben ook iemand die alles alleen wil doen,maar nu merk ik toch dat het deugd doet wanneer je eens een schouderklopje krijgt of een vriendelijk woord uit onverwachte hoek .Dat heb ik de laatste weken ervaren.Oude schoolvriendinnen die ik lang niet gezien heb maar die op de begrafenis waren ,of van de andere kant van het land kwamen... Alles stond al een hele tijd op een laag pitje ,opa kon het allemaal niet meer aan en dan denk je dat je er helemaal alleen voor staat. Dan doet het enorm deugd dat er veel mensen wèl aan je denken.

Gepost door: magda | 09-12-12

Hoi Lu!ke!
Ik zag bij MizzD dat je weer blogt. Fijn je weer te lezen al is de inhoud niet altijd positief! k ben toch blij dat je het weer neergeschreven krijgt.
Dikke knuffel!

Gepost door: lena | 11-12-12

Fijne Kerstdagen voor allen.

Gepost door: katy | 24-12-12

De commentaren zijn gesloten.