10-02-13

Countdown voorbij...

Uiteraard is de 'countdown' van het postje hieronder allang voorbij en kreeg ik al een stille hint Tong uitsteken dat ik weer eens verder moet ... ik kwam er echter niet toe om er over te schrijven. Het deed te veel pijn.

De dag dat H, K, en T (zoon, schoondochter en kleinzoontje) vertrokken was een beetje 'sterven'. Wegens de sneeuw en de slechte weersvoorspellingen zouden zij en M. naar Zaventem gaan met de trein via Gent en ik en onze dochter K. met de trein via Lokeren met overstap in A'pen/Berchem.

Om een wel heel lang verhaal kort te houden: wel, K en ik zijn er niet geraakt in Zaventem. Treinvertragingen door sneeuw en ijzel maakten dat we bleven 'haperen' in A'pen/Berchem op het perron. Trein met 17 minuten en nog eentje met 47 minuten vertraging maakten dat we nooit op tijd zouden zijn in de luchthaven om afscheid te nemen.

Op het moment dat H. door de gate moest stonden wij te koukleumen... de moed in onze schoenen... krop in de keel... machteloos, verdrietig.

Ik wou hen nog een allerlaatste stevige knuffel geven, hen het allerbeste wensen met hun leven en hun toekomst, hen nog even vasthouden om hen dan voor lang, heel lang te laten gaan.

Niet dus. Niks aan te doen.

En ja, gelukkig is er Skype. Juist. Maar het is me allemaal iets tè virtueel. Als ik m'n kleinzoontje naar me zie reiken via het scherm breekt m'n hart, voel ik me 'digitaal' en verlang ik om hem in real-time bij me te voelen...

Het zal wel slijten. Het zal wel wennen. Het belangrijkste is dat ze gelukkig zijn samen.

17-04.jpg 
I wished I could fly...

16:23 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (23) |  Facebook

Commentaren

Geniet alvast van de Skype momenten!

Gepost door: cuisine celine | 10-02-13

heel aangrijpend!
ik kan geloven dat je nu heel graag zou kunnen vliegen
bedankt voor je bezoek :-)

Gepost door: fotorantje | 10-02-13

Tja..dat soort overmacht zit nooit ook maar iémand op te wachten, maar was in dit geval wel uitzónderlijk zuur. Niks aan te doen, maar je voelt je wel enorm machteloos.

En nee..dat skypen is toch wel héél wat anders dan je kleinzoon lekker in je armen op schoot hè..niet te vergelijken. Het zál wel wennen, maar slijten? 'k vrees dat het gemis, júist omdat ze nog érgens zijn en je er niet bij kunt zijn, er niet minder om zal worden.
Dus dan toch maar een beetje blij zijn met alles wat de hedendaagse techniek ons biedt aan communicatiemogelijkheden?...en sparen, want je kúnt vliegen hè..ik deed het al eens met je! ;-) Al is het allemaal maar een heel kleine pleister op de wonde helaas.
Liefs xxx

Gepost door: mizzD | 10-02-13

@Marina, inderdaad... overmacht. En je hebt waarschijnlijk wel gelijk: slijten zal het nooit doen. Wennen... we kunnen niet anders. En vliegen: graag, heel graag.
Ben inderdaad wel blij met de communicatiemogelijkheden die we nu hebben. Stel je voor dat het via brief of fax moet gebeuren... Met Skype kan ik tenminste eens onnozel zitten zingen voor T. èn hij kan zelfs de video (laten) afzetten als hij zijn gekke oma niet wil zien ...

Gepost door: Lucretia | 10-02-13

Ik hoop dat het virtuele jou toch toch enige troost kan brengen. Want het moet hard zijn voor een oma om voor lange tijd afscheid te moeten nemen van haar kleinkind.
Groetjes !

Gepost door: Fluwijn | 11-02-13

ik ken dat gelukkig is er skype gevoel, heb ook een zoon in het buitenland wonen (alleen hij zou wat meer op skype mogen komen )

Gepost door: merel | 11-02-13

'k Wordt héél stil, Lucretia, na het lezen van enkele van je logjes...
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 12-02-13

Lucretia, ik mag er niet aan denken dat ik één van mijn kinderen en kleinkinderen niet meer rond me zou hebben. Er zijn communicatiemogelijkheden maar dat is niet hetzelfde.Skypen , tja maar dat lukt ook niet altijd zo goed ,ondervind ik met de Canadese familie. Ach de toekomst voor je zoon en zijn gezin ligt nu in dat verre land ,maar wie weet ligt dat in de toekomst weer dichterbij. En oma en opa zullen wel eens het vlieguig nemen om ginder eens te gaan kijken. Jammer van die laatste knuffel die je niet kon geven ,dan is het afscheid nog eens zo zwaar. Hou je goed ,dikke knuf.

Gepost door: magda | 13-02-13

@Fluwijn: in het leven moet men steeds grenzen verleggen; dus ook meegaan met de tijd en mee evolueren en 'toelaten' dat kinderen het ruime sop kiezen. Dus worden we een virtuele mama, oma... zelf hebben we daar geen keuze in. Het is een kwestie van loslaten en niet al te bezorgd te zijn he. Blij zijn voor onze kinderen/kleinkinderen dat ze gelukkig zijn. En troost vinden inderdaad in de nieuwe technologieën... en in de gesprokkelde momentjes van geluk als je hen hoort/ziet/leest.
Dank voor je berichtje.

@Merel: hoop ook dat jij regelmatig eens mag genieten van een chat/babbel via skype. Ook al lukt het niet altijd elkaar te zien/horen, in ons hart weten we wel dat ook zij aan ons denken.

@Lies: ik wil je niet doen schrikken met m'n schrijfsels. Ik hou eigenlijk heel veel voor mezelf. Alleen als het emmertje overloopt zet ik m'n gedachten op 'papier'.
X

@Magda: zoals ik hierboven al schreef.... nemen zoals het komt en aftellen (alhoewel ... heb nog geen datum) om ooit eens naar daar te gaan. Die kleintjes groeien snel (hij is anderhalf nu) en als ze zo ver weg zijn zie je ze niet evolueren. Gelukkig kent hij ons goed en kunnen we wekelijks enkele minuutjes 'kletsen'.
X

Gepost door: Lucretia | 13-02-13

Hoe kan ik weten wanneer jij blogt, Lucretia ?
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 13-02-13

@Lies: door af en toe eens te komen piepen ;-)

Gepost door: Lucretia | 13-02-13

Ja, doe ik, Lucretia, maar echt niet elke dag hé... Af en toe... !
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 13-02-13

Ik heb geen kinderen of kleinkinderen maar ik kon je verdriet, onmacht en pijn over het gemiste afscheid zo voelen!
Zoals je schrijft, het is loslaten en dat gaat met vallen en opstaan...
Probeer intussen troost te vinden in de 'virtuele' bezoekjes en de gedachte dat zij gelukkig zijn!
Groetjes

Gepost door: corina | 14-02-13

@Corina: ja, loslaten... en dat begint al van in de wieg hé.
Lieve groet.

Gepost door: Lucretia | 14-02-13

Dat zou pas handig zijn ... kunnen vliegen. Vooral als de kids niet dichtbij wonen. Maar Amerika is toch wel zeer ver weg. Buurman's kleinkinderen wonen al jaren in Gèneve, ook niet bij de deur. Ze hebben het er dikwijls moeilijk mee.
Mijn oudste zoon woont in de Noorderkempen en dat is van hieruit toch ook kleine 2u met de auto. De andere zoon een halfuurtje rijden.
Ik had je blogje wat uit het oog verloren, door allerlei familiale omstandigheden, blog ik niet meer zo fanatiek als een paar jaar geleden. Ook na de wijzigingen bij Skynet heb ik niet meer zo een goed overzicht over de blogs, bv als er een leuke nieuwe bijkomt ofzo. Ik voeg je bij m'n links, zo kan ik hier regelmatiger langskomen.
Ik wens jullie veel Skype plezier met de familie daar over de grote plas.
Bloggroeten, see you!

Gepost door: Chrisje | 14-02-13

Ach Lucretia, dat je nu door overmacht niet eens naar het afscheid kon... Wat intens verdrietig. Een computerknuffel is toch anders.

Gepost door: Diana | 15-02-13

Terwijl ik hier nu toch ben, wil ik jou een heel mooi weekend wensen, Lucretia !
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 15-02-13

Even een weekendgroet. Groetjes

Gepost door: Chrisje | 16-02-13

'k Kom nog eens snuisteren, Lucretia...
Knuffel,
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 21-02-13

Gewoon even goedendag komen zeggen. Liefs!

Gepost door: magda | 22-02-13

Hopelijk hebben het laatste winters weekend gehad! Nu mag de lente komen.
Bloggroetjes

Gepost door: Chrisje | 24-02-13

2 jonge vrouwen heb ik hier in huis en het zal nog wel ettelijke jaren duren alvorens ze uitvliegen en ik oma wordt :-) . Maar het idee dat één van beiden met het gezin naar het buitenland trekt, het zou ook m'n hart breken. Ik kan me heel goed voorstellen dat je er tegenop ziet. De wereld is klein geworden door alle moderne communicatie- en snelle transportmiddelen. Maar toch blijft hij soms nog heel groot, niet ? Maar het belangrijkste is ook wel zoals je schrijft: dat ze gelukkig zijn. Trek je hier een beetje aan op Lucretia.

Gepost door: Stefanie | 26-02-13

Ik lees... met een dagje vertraging...
'Drie dikke zoenen', Lucretia, voor jou en die lieve schat van je !
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 02-03-13

De commentaren zijn gesloten.