10-02-13

Countdown voorbij...

Uiteraard is de 'countdown' van het postje hieronder allang voorbij en kreeg ik al een stille hint Tong uitsteken dat ik weer eens verder moet ... ik kwam er echter niet toe om er over te schrijven. Het deed te veel pijn.

De dag dat H, K, en T (zoon, schoondochter en kleinzoontje) vertrokken was een beetje 'sterven'. Wegens de sneeuw en de slechte weersvoorspellingen zouden zij en M. naar Zaventem gaan met de trein via Gent en ik en onze dochter K. met de trein via Lokeren met overstap in A'pen/Berchem.

Om een wel heel lang verhaal kort te houden: wel, K en ik zijn er niet geraakt in Zaventem. Treinvertragingen door sneeuw en ijzel maakten dat we bleven 'haperen' in A'pen/Berchem op het perron. Trein met 17 minuten en nog eentje met 47 minuten vertraging maakten dat we nooit op tijd zouden zijn in de luchthaven om afscheid te nemen.

Op het moment dat H. door de gate moest stonden wij te koukleumen... de moed in onze schoenen... krop in de keel... machteloos, verdrietig.

Ik wou hen nog een allerlaatste stevige knuffel geven, hen het allerbeste wensen met hun leven en hun toekomst, hen nog even vasthouden om hen dan voor lang, heel lang te laten gaan.

Niet dus. Niks aan te doen.

En ja, gelukkig is er Skype. Juist. Maar het is me allemaal iets tè virtueel. Als ik m'n kleinzoontje naar me zie reiken via het scherm breekt m'n hart, voel ik me 'digitaal' en verlang ik om hem in real-time bij me te voelen...

Het zal wel slijten. Het zal wel wennen. Het belangrijkste is dat ze gelukkig zijn samen.

17-04.jpg 
I wished I could fly...

16:23 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (23) |  Facebook