04-11-13

8 jaar.veer.kracht...

Je verliest gaandeweg de hoop,
je verliest gaandeweg je dromen,
maar er is nog de wil...

en met de hulp van deze hoop 'bond'genoten (= dosis 1 week)
gaat het weer even...
niet zoals het zou moeten zijn
maar genoeg om me weer te laten dromen... 

 

XelodaIMG_2229.JPG

IMG_2227.JPG

In die 8 jaar steeds weer neergeduwd worden & telkens weer op'veren, doet de rek er uitgaan.
Maar de wil is er en het enthousiasme... om uit te kijken naar nog prachtige momenten die ik binnenkort mag beleven. (Ik word nl. weer oma volgend jaar :-) ...) 

Steeds weer grenzen verleggen, doelen voor ogen houden, negatieve dingen proberen omzeilen of ombuigen, ... maar het meest van al helpt een 'warme hand' om je schouder (die van m'n zoon oa aan The Point in PB), een 'er zijn' als je elkaar nodig hebt, een vriendschapsband, een bemoedigende blik, een 'zonder-woorden-begrijpen', een kinderlach, een goed gesprek, een zomaar uit het niets een knuffel, de blije gezichten van dochter en kleindochters als je er na lange tijd weer bent, het heerlijke stemmetje van kleinzoon T die me doet smelten..., enz...

Dank iedereen die er gewoon 'is', die meeloopt op m'n tocht en voor wie ik nog iets mag betekenen.

(4 november 2005: start to ^^run^^- 4 november 2013: still go on to ^^run^^....)