05-12-13

The Passchendaele Experience ...

Zoals in vorig postje vermeld bezochten we op 3 december het vernieuwde '1917 Memorial Museum Passchendaele' in Zonnebeke. Het museum houdt de herinnering levendig aan de Slag van Passendale, waarbij in 1917 in honderd dagen tijd een half miljoen slachtoffers vielen voor slechts 8 km terreinwinst.

Het museum is ondergebracht in het historisch kasteeldomein van Zonnebeke en vormt het ideale vertrekpunt voor een ontdekkingstocht langs de slagvelden van 1917. Op minder dan 3 km liggen ondermeer het bekende Polygoonbos en Tyne Cot Cemetery, de grootste begraafplaats van de Commonwealth ter wereld.

Ik schrijf dit hier precies heel luchtig neer maar het meer dan 2 uur durende bezoek is aan m'n ribben blijven plakken. Toen ik ook nog in oog kwam te staan met obussen gevuld met oa Gelbkreuz (genoemd naar het gele kruis dat op de obussen geverfd werd) kreeg ik letterlijk een bittervieze, walgelijke smaak in mijn mond. Gelbkreuz of Mosterdgas of Yperiet... het wordt ook gebruikt als chemotherapie. Het is te zeggen: ik kreeg oa Epirubicine... dat is een afgeleide van Mosterdgas. Toen er ook nog aan het vieze goedje kon geroken worden had ik de neiging om (opnieuw) te gaan kokhalzen.

Toen ik in 2006 6 keer FEC kreeg (=chemotherapie met 3 chemische stoffen) was ik telkens zeer misselijk en braakte ik gedurende verschillende dagen. Elke keer weer als ik naar het ziekenhuis ging om een nieuwe kuur (om de 3 weken) rook ik het product al toen de verpleegster met de zakjes vloeistof binnenkwam. Het woord 'ruiken' is hier eigenlijk niet goed gebruikt. Het is zo dat de gewaarwordingen door de chemo (smaakaantasting, misselijkheid, braken, geurgewaarworden, ed...) zich in je hersenen nestelen en telkens als je ook maar iets hoort of ziet (associatie dus...) wat met de chemotherapie te maken heeft dat je dan het gevoel hebt dat je moet kokhalzen.
Wel... toen ik daar in Zonnebeke zo dom was m'n neus te steken in een 'bakje met neus erop' (zie fotoreeks)  week ik echt achteruit door de vieze wansmakelijke geur en werd ik 'teruggegooid' in de tijd.

Wat voor verschrikkingen moeten al die jonge mannen hebben meegemaakt... in het begin van de oorlog gebruikten ze metalen canonkogels maar op de duur werden de wapens gesofisticeerder en ging men chemische wapens gebruiken. De Mosterdgas bv. werkte in op de huid, gaf jeuk en later blaren die veretterden met verminkingen tot gevolg.

Kun je geloven dat ik heel stil en ingetogen het gebouw verliet? ...

Commentaren

Té hard, té moeilijk om te reageren, Lucretia...
Nooit meer oorlog... !
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 05-12-13

Oef.. dat was wel een héél persoonlijke touch met die geur van dat gas.. dat zal het bezoek vast nog veel beklijvender gemaakt hebben, dan het voor mij zal zijn mocht ik daar ooit eens geraken! Zie je.. dat soort dingen.. daar staat een mens die nog nooit chemo heeft moeten ondergaan helemaal niet bij stil.. wat dat soort bijwerkingen van de behandeling tegen kanker betreft is dit blog altijd al een enorme eye-opener geweest voor mij.
Het lijkt me een bijzonder interessant maar vooral ook indrukwekkend museum.
Liefs!

Gepost door: mizzD | 05-12-13

@Lies: is niet altijd nodig veel tekst te gebruiken. Je laatste zinnetje zegt genoeg :-)
Liefs.
@mizzD: omgekeerd werkt het dus ook... door sommige bijwerkingen die ik ervaar ga ik meer nadenken over de grote gevolgen voor mensen in oorlog of wordt ik me bewuster wat kinderen, jonge mensen, ... doorstaan bij ernstige ziekte. Je wordt soms rauw met de neus op de feiten gedrukt. Raar om te zeggen: maar ik leer veel bij....
Ook voor jou liefs hè.

Gepost door: lucretia | 06-12-13

ik kan het geloven Lucrèce

Gepost door: carmen | 13-12-13

De commentaren zijn gesloten.