23-03-14

Effe alles op een rijtje...

hoedje.jpg

juni 2013 - hoedje passen...het werd het rechtse; de meneer heb ik in zijn winkel gelaten ;-) samen met alle andere hoedjes.

 

Vorig jaar, op vakantie in Italië, merkte ik dat er weer ‘activiteit’ was in de halsklieren. Ik zag het eigenlijk in de spiegel toen ik m’n haar föhnde. Raar… een lamp die boven de spiegel hing bracht de ‘ondingen’ aan het licht.
Ik zag de knobbeltjes welven onder m’n huid…  (en nee… het waren niet de heuveltjes van Erika, die zitten in een andere zone) maar een cluster van lymfeklieren die verdikt was. Bij het betasten wist ik direct dat het beeld dat ik in de spiegel zag me niks aanstond...

Na de vakantie contact opgenomen met Arts oncologe van dienst en ja… inderdaad op 15 juli 2013 opnieuw starten met chemo Xeloda. Dosis 2x1300 mg/dag – telkens 2 weken nemen en 1 week rust inbouwen om wat te recupereren. Dezelfde dosis waarmee ik (tijdelijk) gestopt was op 15 aug. 2012. Na ongeveer een jaar rustpauze (wat eigenlijk best wel heel lang is en heel goed dus…) opnieuw aan de pillen. Pillen waar ik een dubbel gevoel bij had: ze werkten goed – hielden de boel een beetje onder controle - maar ze gaven me behoorlijk wat last aan handen en vooral aan voeten.

Verder kreeg ik elke 3 weken, zoals gewoonlijk, de Herceptine baxter welke ik ondertussen ook al behoorlijk lang krijg: gedurende 1 jaar van eind 2008 tot eind 2009 èn opnieuw toen er uitzaaiingen werden vastgesteld in juli 2011 en sindsdien non-stop.

De Xeloda bezorgde me een hoop last maar je verlegt steeds je grenzen en je weet dat ‘wat goed is voor het een, is slecht voor het ander’.

Het hand/voetsyndroom, zoals dat noemt (bijwerking van Xeloda), maakt sommige dingen moeilijk en al dan niet onmogelijk en als ik ’s avonds in bed kroop was het laatste wat ik deed, voeten en handen dik insmeren met Bag Balm of Arganolie of Eucerin, dikke sokken aantrekken aan voeten en aan elke hand een washandje (katoenen handschoentjes kon ook…) en ik verzeker je dat is een remedie tegen de liefde.  Hahahaha… Je kunt je man niet eens meer ‘tegen de haren strijken’ want anders staat hij op met een vetkuif… Gelukkig kunnen we erom lachen...

Het is zo dat kankercellen op de duur immuun kunnen worden voor een medicijn, muteren en gewoon opnieuw beginnen woekeren  - (in dit geval immuun voor de werkzame stof in Xeloda: capecitabine. Capecitabine is een kankerremmende stof (cytostaticum). Dit is wat er aan de hand is sinds begin januari. Ik merkte dat er nieuwe letsels waren bijgekomen in de hals en dat diegene die er voordien al waren, anders aanvoelden van structuur en ook iets waren gegroeid.

Exit Xeloda dus…werkte niet meer. Xeloda is lang m’n bondgenoot geweest maar dit was het definitieve afscheid. (In totaal kreeg ik 17 kuren met een jaar pauze waarna opnieuw 10 kuren – een kuur is doorgaans 2 weken pillen nemen en 1 week rust).

Op 5 maart 2014 gingen we voor een nieuwe uitdaging: Navelbine(Vinorelbine). Een chemo (gegeven via baxter, afwisselend in combinatie met Herceptin) die over het algemeen goed wordt verdragen. Ik ging er dan ook van uit dat dat ook bij mij het geval zou zijn…

Niet dus…

Wordt vervolgd… even rusten nu want ik ben in het ziekenhuis beland... met een darmobstructie door de Navelbine...

20140322uzG.jpg

20:12 Gepost door Lucretia in Borstkanker III | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook

Commentaren

De nodige woorden zoeken, kiezen, vinden..., zo ontzettend moeilijk, Lucretia... Jouw wereld staat stil..., toch gaat alles door...
Het pijltje van mijn muis staat op de stuur-knop... 'k Durf bijna niet te drukken om niet te kwetsen...
Lie(f)s xxx.

Gepost door: Lies | 23-03-14

Lucretia

Ik ken je nog niet lang maar wil je veel sterkte wensen.
Dikke knuffel
Chantal

Gepost door: Chantal | 23-03-14

Wens je snel thuis! Wij hier doen wat we kunnen doen, maar dat is niet zoveel !
Kaarsjes branden doe ik heel zeker elke dag met een stille wens bij! *** xxx

Gepost door: Ma Elly | 23-03-14

Een voor mij redelijk bekend verhaal hè.. maar ik ben er elke keer toch wel weer wat stil van hoor. Ik zei laatst nog tegen vriendlief dat ik steeds meer verstand van deze dingen krijg en (dat de réden daarvan me zo verschrikkelijk veel verdriet doet) dat ik dat eigenlijk niet zou willen.
Maar natuurlijk moet jij de dingen voor jezelf op een rijtje houden.. da's goed voor jou, want zo hou je overzicht en kun je het volgens mij beter aan. Maar dat deze nieuwe chemo nu weer zo verrot vervelend doet, terwijl dat voor veel gebruikers toch niet zo is, is wel weer een hele domper en ik baal enorm met je mee.
Ik stuur je een {{{dikke steunknuffel}}} toe, daar zo geïsoleerd in het ziekenhuis.. en als je om een praatje verlegen zit.. je weet m'n nummer hè!
Liefs! xxx

Gepost door: mizzD | 23-03-14

@Lies: je kwetst niet hoor...blij dat je op het knopje gedrukt hebt :-) Zeker weten x
@Chantal: had niet door wie je was... maar natuurlijk weet ik het wel ;-) - Ik denk hier veel aan Rikkert èn aan Elly. Beiden nog altijd mijn steun èn toeverlaten en ik hou moedig de kop omhoog.
@Ma Elly: helaas moeten de mensen aan de zijlijn lijdzaam toezien maar door er gewoon te zijn, een klein signaal, ... maken die met z'n allen zoveel goed. Dikke knuffel XXX
@mizzD: ja, jij krijgt af en toe verslag hè...en ik vraag me af of ik jou daar eigenlijk nog verdriet mee moet doen. Voor mij is het zo evident om erover te praten dat ik niet altijd stil sta bij de impact bij anderen. Het blijft lopen op een slappe koord. Maar niks zeggen laat mij in eenzaamheid belanden.
Een warme knuffel terug. Ps: het isolement is ondertussen opgeheven. Nu de rest nog...

Gepost door: lucretia | 23-03-14

Zeker weten dat je dat niet moet laten!! lekker je hart uit blijven storten bij mij hoor.. ik bedoelde niet dat ik dat niet wil, dát doet me geen verdriet.. alleen dat jij dat allemaal moet ondergaan.. dát wel. Je kunt als buitenstaander maar zó weinig echt dóén helaas hè.. maar als ik dan zó'n kleine bijdrage kan leveren door jouw praatpaaltje te zijn, ben ik daar juist blij om. Is wel het allerlaatste wat ik wil, dat jij je verhaal niet meer kwijt kunt en inderdaad dan vast en zeker in eenzaamheid belandt.. kom zeg.. ik zou ábsoluut geen goede vriendin zijn als we het alleen over het mooie weer zouden kunnen hebben hè! Voor mij is niks geen slap koord nodig.. stamp maar lekker gewoon keihard op de grond! :-)
X

Gepost door: mizzD | 24-03-14

Lieve Lucretia lieve meid wat een schrikverhaal. Wil je al het goede toe wensen. Hou moed en vertrouwen. Liefs

Gepost door: jessy | 24-03-14

Ik voelde dat er iets niet klopte toen ik je reacties bij MizzD las... Waarom kan het nooit gewoon goed verlopen voor jou? Ik duim en wens je ook nu weer de nodige veerkracht en sterkte om je hier weer door te slaan!
Ik wens je een goeie thuiskomst met een hele dikke knuffel van mij! XXX

Gepost door: lena | 25-03-14

heftig
ik duim dat ze vlug een ander middel vinden die wel helpt
en dat je je weer vlug beter voelt, kan je weer op stap met Mizz :-)
ik stuur je heel veel positiviteit en kracht

Gepost door: fotorantje | 25-03-14

Schattige foto met de jongedames.. maar oma Nijn kijkt wel een beetje heel erg ondeugend hoor.. wat zou dáár de reden toch van zijn..?? :-PPP

Gepost door: mizzD | 25-03-14

Blij dat je weer thuis bent, Lucretia (gelezen bij MizzD).
Een virtuele bloemekee en een lieve knuffel,
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 25-03-14

Weer een volgende stap in de behandelingen en een heftige als ik het zo lees. Rot dat je opgenomen moest worden.

Ik hoop dat Vinorelbine net zo goed voor je zal werken als Xeloda. 27 kuren met nog een pauze ertussen is heel erg veel.

Gepost door: Diana | 27-03-14

Gelukkige verjaardag Lu'ke!
Ik hoop dat je er zult van genieten! Het zonnetje is ook van de partij om je helemaal op te fleuren! Dikke knuffel! XXX

Gepost door: lena | 09-04-14

De commentaren zijn gesloten.