11-05-15

Blote knietjes ...

We sliepen 2 nachten samen … maar samen met nog 2 anderen en met ‘bewaking’ op hartbewaking.

Heel braaf vastgekoppeld aan snoertjes en meetapparatuur. Niet direct mogelijk om even bij de andere ‘gedag’ te gaan zeggen. Ieder met zijn probleempje gekluisterd aan een fris ziekenhuisbed; gekoesterd door lieve verpleegsters, verplegers èn dokters.

07mei2015_hartbewaking.jpg

De 3de dag werd ik ‘afgekoppeld’; weer vrij om m’n bed uit te wippen  (van veel beweging was echter nog geen sprake wegens geen fut…). Daar zaten we dan, die zaterdagochtend. Fris gewassen in een proper hospitaalschortje met onze knietjes bloot. Het ontbijt op een dienblad voor onze neus. We hadden oogcontact en er werd zelfs een glimlach over en weer gestuurd. “Ken ik jou ergens van?”; ja toch? … mmm… de minzame oude man aan de overkant van ‘Eenheid 3’ maakte zelfs grapjes met de verpleegsters of waren zij het die de oude man verwenden met een lief woord en een lach? Hij genoot er blijkbaar van, van de aandacht  en van de blik op mijn blote knietjes…
En ik bleef maar denken: “Ken ik jou ergens van?”… ja toch…???

Tot ik vandaag vernam dat Jef Geeraerts overleed ten gevolge van een hartaanval in het UZ Gent.

Zie je wel… Ik kende jou toch ergens van minzame oude man… Maar eenmaal een mens ontdaan is van alle tierlantijntjes, getooid is in een uniform tenuetje en dan nog met die blote knietjes en een dienblad voor de neus… nee… dan vervaagt het beeld van een bekend persoon.

Jij bent niet meer… goh wat raar; onze blikken kruisten elkaar, meer niet en toch lijkt het of ik je even heb gekend. Als ik ooit nog een boek van  jou ter hand neem zal ik dat doen met een glimlach… denkend aan die blote knietjes.

 

Rust in vrede Jef Geeraerts.

22:19 Gepost door Lucretia in Actualiteit | Permalink | Commentaren (23) |  Facebook