21-07-15

Nationale rampdag ... 21 juli 2011

Weer beetje een rare ‘jaardag’ vandaag. 21 juli Nationale Feestdag. Maar daar heeft het eigenlijk niet ècht mee te maken of toch…

In 2011 was ik opnieuw aan het werk na een ‘knockout’ van jewelste in 2010. Ontslagen met een e-mail in koeien van letters toen ik er net weer klaar voor was om te werken na een 2de keer borstkanker. (Heb niets tegen dat ontslag op zich; dat kan ik nog begrijpen maar WEL met de manier waarop. Te laf om in iemands gezicht te kijken…en het dus maar vanachter een computerscherm doen…)

Maar goed... 2011 was mijn 'lucky year' dacht ik toen en ik begon op 23 mei met heel veel enthousiasme aan een nieuwe carrière bij een nieuwe werkgever. 55 jaar was ik toen en ik had na 2 keer kanker opnieuw werk gevonden. Yes…

Ik kreeg een opleiding (Franstalig deze keer… maar het mocht nog in het Chinees zijn geweest die opleiding; ik had het nog gedaan. Ik verlangde er zo naar om er terug te staan); en eindelijk terug  klanten bezoeken die het dan ook nog eens fijn vonden om me terug te zien (want het was in dezelfde branche als voorheen…); opnieuw met de auto de weg op en Vlaanderen doorkruisen. Zalig vond ik dat.

Tot … de 21ste juli 2011. 4 jaar geleden dus. De Nationale Feestdag heeft voor mij sindsdien een totaal andere betekenis. Nationale rampdag... 

Voorstelling van Kommil Foo meegepikt in het NTG en daarna een typisch Belgisch gerecht in de Max (Frieten met stoverij en appelmoes) gegeten met vrienden. Ik was moe; heel moe. Maar dat weet ik aan het nieuwe werk en terug moeten in de routine komen… M’n hals voelde ook niet goed aan. Beetje stijf. ‘k Kon m’n hoofd niet goed bewegen en toen m’n vriendin A.M. opmerkte dat ik steeds in mijn hals zat te wrijven en of er iets scheelde… toen merkte ik pas dat die hals vol ‘bobbels’ stond. Dikke bobbels. Geen paniek. Zou wel komen door vermoeidheid en misschien waren ze ’s anderdaags wel weg. ’s Nachts toch nog maar even gevoeld… hum… nee niet weg; ze zaten dus niet “tussen m’n oren…”

De volgende ochtend naar het ziekenhuis (wou toch even laten kijken want ik wou de maandag weer de weg op…) maar van het één kwam het andere. Echo, punctie, en …pfff… paar dagen later slecht nieuws. Uitzaaiingen van de 2de soort borstkanker. Metastasen in de lymfeklieren in de hals. Niet goed dus… Helemaal niet goed. Als je dan ook nog hoort dat het vanaf nu telkens wat achteruit zal gaan en dat er geen weg terug is,  tja… dan is dat of er een bom valt. Hoe snel het kon gaan? Nee… dokter heeft geen glazen bol natuurlijk… alleen maar palliatieve chemotherapie.

En op dat moment zie je je leven passeren en voel je dat je nog heel veel wil. Dat je gulzig bent om meer en meer van het leven te genieten en dat je merkt dat de termijn ineens veel korter is (of kan zijn) dan de plannen die je nog hebt. Ik zag het toen zo: 1 jaar heb ik nog en dat wil ik vullen… en me omringen met mensen die me iets positiefs te bieden hebben en waarbij ik me gelukkig voel.

Ondertussen heb ik al verschillende soorten chemotherapie gekregen. Non-stop. Als de ene is uitgewerkt (als de tumoren beginnen groeien of vermeerderen bv.) dan volgt wel een andere. Zolang de voorraad strekt. Begin januari 2015 zag het er weer even niet goed uit… doorgroeipijnen in m’n schouder en arm en nieuwe aangetaste klieren op m’n sleutelbeen. Starten met pijnbestrijding; dat zag ik echt niet goed zitten… had geen zin om me een zombie te voelen. En bovendien werd er een metastase op het netvlies (oog) ontdekt.
Er werd een nieuwe therapie gestart met Kadcyla. Die nieuwe chemo slaat wonder boven wonder weer snel aan. Niks pijnbestrijding moeten nemen en de aangetaste lymfeklieren zijn gekrompen. Ik heb dus nog even.

‘k Heb er ondertussen toch maar weer 4 jaar aangebreid. 4 jaar leven MET kanker.  Dat wel en… niet niks…maar toch…

(aanpassing: ik werd vannacht wakker en ik realiseerde me dat ik hierboven verschillende keren '5 jaar' had geschreven ipv 4 jaar. Fout dus! Is bij deze dus aangepast!)

Op het eind van dit jaar zal het 10 jaar zijn dat de hele rotzooi begon maar ondanks alles probeer ik er nog wat van te maken. Met vallen en opstaan! 

Lucrece_Tenerife_ (763).jpg

21:34 Gepost door Lucretia in Actualiteit, Borstkanker III, Kanker | Permalink | Commentaren (29) |  Facebook

Commentaren

*Zucht*... Heel moeilijk om hierop te reageren, Lucretia, je kent me ondertussen zo'n beetje...
En toch genoot ik van je zijn, in Latem met MizzD ! Toffe vriendinnen, goedgemutst, samen op stap... 'k Wens je/jullie nog ontzettend veel zo'n gelukkige dagen !
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 21-07-15

Lieve Lies, ik weet dat hierop reageren niet altijd (goed) lukt. Hoeft ook niet... Ik wou dit niet zomaar voorbij laten gaan die dag - voor mezelf. Omdat het vandaag dus eigenlijk een YES-YES-dag is. I did it...
En ik ben heel blij dat je ook genoot van de verslagen van MizzD. Het was echt weer een genietdag en ik zit hier zelf altijd te glimlachen (ja zelfs luidop te lachen) als ik haar schrijfsels lees.
Lieve groet.

Gepost door: lucretia | 21-07-15

Is weer echt iets voor jou, zó'n relaas over allerlei triestigheid.. en dan die dik geschreven zin.. dus tóch ook weer het positieve eruit halen.. voor zover je met zoiets nog van 'positief' kunt spreken natuurlijk.
Het is wel zoals ik je ken.. maar natuurlijk weet ik ook wel van dat elastiekje.. dat waar de rek alláng uit is door alle klappen die je al kreeg en waarvan je steeds maar weer op moest zien te krabbelen. Al die jaren al.. pff, gewoon onmenselijk zwaar. En dan nog het onbegrip van sommige mensen, waarover je me soms vertelt.. tss alsof die ziekte en alles wat daarbij komt al geen kruis genoeg is om te dragen..!
Nee, zulke dagen zijn dan geen leuke 'verjaar'dagen.. en ze zitten in je geheugen gebrand hè, die data.

Dat prentje dat je me stuurde werkt twee kanten op.. 't was een heel fijne dag donderdag! :-)
Liefs! xxx

Gepost door: mizzD | 21-07-15

@jou mizzD: het is inderdaad soms een rollercoaster en de elastiek is de laatste tijd wat slapper... als ik me niet sterk genoeg voel is het moeilijker incasseren maar telkens ik weer rechtveer dan ga ik er weer voor hé :-)
Vandaag genoten van DEZE 21ste juli; met m'n kleindochtertjes 'ballen' gaan eten en de G.Feesten eens onveilig gemaakt.
Liefs. XXX L.

Gepost door: lucretia | 21-07-15

Dag Lucretia,
Deze dag zal jij je altijd blijven herinneren als die fameuze rampdag. Je verhaal komt ons zo bekend voor... Maar je blijft strijdlustig en je zweeft van de ene chemo naar de andere. Je levenslust lijkt onuitputtelijk en als het van jou afhangt doe je er zeker nog 10 jaar bij. En wat zouden wij dat ook graag hebben! Wij wensen je in ieder geval het allerbeste toe en dat je nog vele jaren van het leven kan genieten. En Elly's leuze (en van vele anderen) niet vergeten :"CARPE DIEM"!
Lieve groetjes van Maria en Willy

Gepost door: Maria | 21-07-15

@Maria en Willy: Elly's leuze vergeet ik niet! Door bijna 10 jaar geleden op Elly's blog haar relaas te lezen maakte zij me sterker. Mentaal sterker... Sterker om door te gaan. Zij gaf ook niet zomaar op. Dat vergeet ik nooit. Lieve groeten xxx

Gepost door: lucretia | 21-07-15

Maar waar jij de kracht vandaan haalt om elke keer weer recht te veren..!?! het zullen zéker die schatten van kleinkinderen zijn hè.. die geven je altijd weer een boost om door te gaan.. en gelukkig maar! :-)
xxx

Gepost door: mizzD | 21-07-15

Ik zei het je al, al lachend en in het Gentsch: "nie pleuje..." maar die kleinkinderen die geven me het meest van al een boost hé! Vandaag ook weer :-)

Gepost door: lucretia | 21-07-15

blij je te zien posten, was benieuwd hoe het was met je na het verslagje van onze Ollandse vriendin.
Snap volkomen dat 21 juli voor jou minder goede gevoelens doet opborrelen.
10 jaar leven met kanker is een hele periode, zeker omdat het in jouw geval precies onafgebroken therapie is.
Ik leer er uit dat je van elke dag moet proberen te genieten, van elk moment.

Gepost door: pieterbie | 22-07-15

@pieterbie: ja, dat posten hé... 't is hier echt met een groot interval :-)
Inderdaad: ik kan niet zeggen "dan is mijn behandeling klaar" maar het gaat steeds door tot zolang het kan. Er van profiteren moeten we dus :-)
Groetjes, L

Gepost door: lucretia | 22-07-15

21 juli,, geen feestdag voor jou..

ik vind het wel bijzonder moedig om je verhaal hier te publiceren...

maak er in elk geval het beste van..

Carpe Diem, daar moesten we meer aan denken

groeten

Gepost door: willy | 22-07-15

@Willy: 'k probeer er wel iets van te maken hoor Willy van die 21ste, maar er hangt altijd iets aan vast hé.
Heb toch een goed glas wijn gedronken, oa lekkere Belgische friet gegeten, bootje gevaren in Gent etc...
Groetjes.

Gepost door: lucretia | 22-07-15

je doet het toch maar, met slechte en minder slechte dagen
en je therapie doet blijkbaar meer dan de ziekte 'tegenhouden', je zou denken dat ze je energie geeft
10 jaar al van angst en afzien maar ook van genieten en dat genieten kan je gelukkig heel goed
ik wens je dan ook nog heel veel genietmomentjes!!

Gepost door: fotorantje | 23-07-15

@Fotorantje: :-) .... sky doet weer raar precies ... er staan 12 dezelfde reacties van jou :-)
Zal er maar 11 wegdoen hè ;-)
Die angst gaat wel... ik heb dat ergens geplaatst en probeer m'n leven niet te laten beheersen door angst. Is een vorm van terreur en dat wil ik niet. Wel is het niet altijd gemakkelijk. Zoals nu weer: de 21ste opgestaan met een behoorlijk dik hand en arm; nog 2 dagen beetje 'bekeken en afgewacht' maar vandaag moet ik actie ondernemen. Zo blijven we bezig hè. Lieve groet, L. x

Gepost door: lucretia | 23-07-15

ja sorry, skynet zei steeds dat m'n reactie geweigerd was en ook toch een beetje een doorzetter zijnde wou ik niet opgeven, skynet zou plooien :-)

pff nu dat, succes!

Gepost door: fotorantje | 23-07-15

Lucretia, weet eigenlijk ook niet goed hoe hierop te reageren. Vind je zo wonderbaarlijk positief maar ik kan me heel goed voorstellen dat er dagen zijn dat je ook in zak en as zit. Heb me al dikwijls afgevraagd hoe ik zou reageren op dit nieuws en denk dan ook altijd van je moet erdoor en je hoofd niet laten hangen maar zolang dit niet echt aan je deur aanklopt weet je het toch niet. Ik stuur je zeker een heel dikke knuffel en wens jou en je ventje nog massa's mooie jaren met elkaar en met de lieve kleinkinderen.

Gepost door: Mieke | 24-07-15

@Mieke: dankjewel Mieke voor je berichtje x
Is inderdaad zo. Ik vroeg me jaren geleden ook af hoe ik zou reageren als dit me zou overkomen. Ik zei ooit: "ik zou het besterven"; wat achteraf wel een rare uitspraak was... Maar nee... ik kreeg telkens een 'positieve' boost om er (weer) voor te gaan. Dat zal wel de levensdrang zijn hé en willen van alles beleven. Je laat zomaar niet los denk ik... Tot zolang het gaat.
Liefs.

Gepost door: lucretia | 24-07-15

Dag Lucretia!
Lang geleden hé!
Jouw kracht en doorzettingsvermogen is echt fenomenaal! Ik hoop dat je nog vele mooie momenten mag meemaken samen met je gezin en de kleinkindjes en met iedereen die je lief is!!
Hopelijk valt het mee met die arm??
Veel liefs!

Gepost door: lena | 24-07-15

@Lena, inderdaad lang geleden.
Die arm... ja... zo is het telkens wat anders hé...nieuwe armkous en handschoen laten maken want oude spande zo enorm; ik kreeg er blauwe vingers van en dat is ook niet de bedoeling hé. Nog een paar dagen wachten tot die nieuwe klaar zijn en dan zoveel mogelijk dragen... Ik mag geen lymfedrainage krijgen omdat men zo de kankercellen sneller verplaatst bij mij - zitten namelijk in de lymfe...pfff

Gepost door: lucretia | 24-07-15

Ik sta vol bewondering voor jou, hoe positief je nog in dat leven staat... was je te verduren hebt gehad en nog hebt. Ik doe mijn hoed af voor jou echt waar. Als wij eens klagen zouden we aan jou moeten denken...Nog vele 'mooie' jaren, oprecht. Joke

Gepost door: Joke | 25-07-15

Zo maar, Lucretia, 'een fijne zondag' !
Knuffel,
Lie(f)s.

Gepost door: Lies | 26-07-15

@Joke: dank je wel Joke. Het is echter niet elke dag zo positief hoor :-) maar de positieve dagen overheersen wel. Groetjes xxx
@Lies: knuffel terug hoor xxx

Gepost door: lucretia | 26-07-15

@Joke: dank je wel Joke. Het is echter niet elke dag zo positief hoor :-) maar de positieve dagen overheersen wel. Groetjes xxx
@Lies: knuffel terug hoor xxx

Gepost door: lucretia | 26-07-15

Lieve Lucretia,
Ik wens je nog véééééél jaren erbij!!! Uit de grond van mijn hart!

En met mij gaat het goed, nu... op 1 september begin ik terug te werken.

Dikke knuffel X

Gepost door: Chantal | 27-07-15

@Chantal: goed te horen dat je het goed maakt. Super dat je weer aan het werk kunt... maar rustig aan hé.
Groetjes,
L x

Gepost door: lucretia | 27-07-15

Ook ik weet niet goed hoe ik moet reageren. Ik vind het zo knap wat je in de laatste zin schrijft "ondanks alles probeer ik er nog wat van te maken met vallen en opstaan" Ik hoop dat je dit nog lang kan doen.
Lieve groeten Noortje

Gepost door: Noortje | 01-08-15

Ik had het niet in de gaten dat je iets gepost had. De zomermaanden zijn ook zo druk voor mij. Ik ga hier geen lange zinnen schrijven want alles is door anderen al geschreven. Ik schrijf alleen dat ik dikwijls aan je denk en de levensvreugde die je bij onze eerste ontmoeting al uitstraalde. De Nederlandse vriendin die toen bij me was vraagt nog geregeld hoe het met je gaat en ik heb beloofd dat ik haar groeten aan jou zou overmaken. Bij deze doe ik dit nu. Ik wens je nog veel vrolijke dagen toe te midden van je familie en ik hoop echt dat we samen eens een hoeve ijsje kunnen eten!! ;-)

Gepost door: magda | 15-08-15

@Magda: ik antwoord al meteen op je laatste zin :-) --> moeten we inderdaad eens doen!! Doe ook de groeten aan je NL vriendin. Hoop dat alles goed gaat met haar. Is alweer zo lang geleden hé... 'k Denk van 2009?
Veel groetjes en het komt er zeker wel eens van!

Gepost door: lucretia | 15-08-15

Ik maak haar zeker je groeten over. Zij stelt het momenteel goed, had een borstoperatie maar was er ontzettend vlug bij! Nu maar hopen dat het goed evolueert.

Gepost door: magda | 16-08-15

De commentaren zijn gesloten.