27-07-15

Made with love ...

Wat ik zoal doe?

Rusteloos zijn… allang.

En wat doe ik er aan om de rusteloosheid te verjagen? Bezig zijn. Té bezig soms.

De laatste tijd: poppen maken en poppenvestjes breien. Heerlijk toewerken naar het resultaat en niet opgeven tot het af is.

De eerste pop maakte ik 2 weken geleden samen met N’tje, één van m’n kleindochtertjes. Het meisje is nog net geen 7 jaar en ze stikte voor het grootste deel de pop helemaal zelf met de naaimachine.  Zij, steekje per steekje uiterst geconcentreerd  op de naaimachinepedaal duwen. Ik, helpen bijsturen in de bochtjes en in de rechte lijn liet zij zich volledig gaan… We werkten er een ganse dag aan maar oooh wat een zalig gevoel… Made with love with oma…

Rune_verjaardag.jpg

Aan de andere kant van de tafel zat R., m’n oudste kleindochter (net 9 geworden) uiterst geconcentreerd en helemaal alleen haar eigen pop te maken.

296_0507.jpg

De poppenfamilie werd dus uitgebreid want mama K. maakte ooit al een R’pop en een N’pop en nu was er een babypop (die grappig genoeg groter uitviel  dan de N’pop J) en een jongenspop bij.

Op bestelling door de 2 schatten maakte ik voor elk een jasje en toen ik in m’n knopendoos dan ook nog 2 koopjes vond met LOVE erop kon de pret niet op.

Zaterdag kwamen de lustige naaistertjes weer bijeen. Ttz. M’n creatieve dochter K. en ik (de kindjes kregen vriendinnetjes op bezoek…).We weten niet hoe het kwam maar we worstelden ons door de dag en ‘door de pop’. Het was onze dag niet en achteraf zeiden we tegen elkaar dat het eigenlijk vlotter ging toen de 2 meisjes de pop maakten. Maar ik heb er geen spijt van. Heb al m’n liefde en m’n gemis gestoken in het maken van een pop voor T., mijn kleindochtertje van 15 maanden in de Verenigde Staten.

Toen ik daar was in mei ll. kochten we haar een houten poppenwagentje – rood met witte bolletjes -  maar een leeg poppenwagentje is ook maar niks. Nu past er ‘pop met rood met witte bolletjes’ in. Enkel het gezichtje nog afwerken… even kijken wat voor een expressie ik in dat snoetje zal steken. (op de foto staat ze nog afgebeeld met de kopspeldjes die ik op de plaats van de ogen-neus-mondje stak).

296_05071.jpg

En dan… per post de grote plas over. Misschien hang ik er nog een zelfgemaakte labeltje aan ‘made with love by Oma’.

 

En nu… nog even verder breien aan haar jasje…

14:37 Gepost door Lucretia in Actualiteit, Liefde | Permalink | Commentaren (20) |  Facebook

21-07-15

Nationale rampdag ... 21 juli 2011

Weer beetje een rare ‘jaardag’ vandaag. 21 juli Nationale Feestdag. Maar daar heeft het eigenlijk niet ècht mee te maken of toch…

In 2011 was ik opnieuw aan het werk na een ‘knockout’ van jewelste in 2010. Ontslagen met een e-mail in koeien van letters toen ik er net weer klaar voor was om te werken na een 2de keer borstkanker. (Heb niets tegen dat ontslag op zich; dat kan ik nog begrijpen maar WEL met de manier waarop. Te laf om in iemands gezicht te kijken…en het dus maar vanachter een computerscherm doen…)

Maar goed... 2011 was mijn 'lucky year' dacht ik toen en ik begon op 23 mei met heel veel enthousiasme aan een nieuwe carrière bij een nieuwe werkgever. 55 jaar was ik toen en ik had na 2 keer kanker opnieuw werk gevonden. Yes…

Ik kreeg een opleiding (Franstalig deze keer… maar het mocht nog in het Chinees zijn geweest die opleiding; ik had het nog gedaan. Ik verlangde er zo naar om er terug te staan); en eindelijk terug  klanten bezoeken die het dan ook nog eens fijn vonden om me terug te zien (want het was in dezelfde branche als voorheen…); opnieuw met de auto de weg op en Vlaanderen doorkruisen. Zalig vond ik dat.

Tot … de 21ste juli 2011. 4 jaar geleden dus. De Nationale Feestdag heeft voor mij sindsdien een totaal andere betekenis. Nationale rampdag... 

Voorstelling van Kommil Foo meegepikt in het NTG en daarna een typisch Belgisch gerecht in de Max (Frieten met stoverij en appelmoes) gegeten met vrienden. Ik was moe; heel moe. Maar dat weet ik aan het nieuwe werk en terug moeten in de routine komen… M’n hals voelde ook niet goed aan. Beetje stijf. ‘k Kon m’n hoofd niet goed bewegen en toen m’n vriendin A.M. opmerkte dat ik steeds in mijn hals zat te wrijven en of er iets scheelde… toen merkte ik pas dat die hals vol ‘bobbels’ stond. Dikke bobbels. Geen paniek. Zou wel komen door vermoeidheid en misschien waren ze ’s anderdaags wel weg. ’s Nachts toch nog maar even gevoeld… hum… nee niet weg; ze zaten dus niet “tussen m’n oren…”

De volgende ochtend naar het ziekenhuis (wou toch even laten kijken want ik wou de maandag weer de weg op…) maar van het één kwam het andere. Echo, punctie, en …pfff… paar dagen later slecht nieuws. Uitzaaiingen van de 2de soort borstkanker. Metastasen in de lymfeklieren in de hals. Niet goed dus… Helemaal niet goed. Als je dan ook nog hoort dat het vanaf nu telkens wat achteruit zal gaan en dat er geen weg terug is,  tja… dan is dat of er een bom valt. Hoe snel het kon gaan? Nee… dokter heeft geen glazen bol natuurlijk… alleen maar palliatieve chemotherapie.

En op dat moment zie je je leven passeren en voel je dat je nog heel veel wil. Dat je gulzig bent om meer en meer van het leven te genieten en dat je merkt dat de termijn ineens veel korter is (of kan zijn) dan de plannen die je nog hebt. Ik zag het toen zo: 1 jaar heb ik nog en dat wil ik vullen… en me omringen met mensen die me iets positiefs te bieden hebben en waarbij ik me gelukkig voel.

Ondertussen heb ik al verschillende soorten chemotherapie gekregen. Non-stop. Als de ene is uitgewerkt (als de tumoren beginnen groeien of vermeerderen bv.) dan volgt wel een andere. Zolang de voorraad strekt. Begin januari 2015 zag het er weer even niet goed uit… doorgroeipijnen in m’n schouder en arm en nieuwe aangetaste klieren op m’n sleutelbeen. Starten met pijnbestrijding; dat zag ik echt niet goed zitten… had geen zin om me een zombie te voelen. En bovendien werd er een metastase op het netvlies (oog) ontdekt.
Er werd een nieuwe therapie gestart met Kadcyla. Die nieuwe chemo slaat wonder boven wonder weer snel aan. Niks pijnbestrijding moeten nemen en de aangetaste lymfeklieren zijn gekrompen. Ik heb dus nog even.

‘k Heb er ondertussen toch maar weer 4 jaar aangebreid. 4 jaar leven MET kanker.  Dat wel en… niet niks…maar toch…

(aanpassing: ik werd vannacht wakker en ik realiseerde me dat ik hierboven verschillende keren '5 jaar' had geschreven ipv 4 jaar. Fout dus! Is bij deze dus aangepast!)

Op het eind van dit jaar zal het 10 jaar zijn dat de hele rotzooi begon maar ondanks alles probeer ik er nog wat van te maken. Met vallen en opstaan! 

Lucrece_Tenerife_ (763).jpg

21:34 Gepost door Lucretia in Actualiteit, Borstkanker III, Kanker | Permalink | Commentaren (29) |  Facebook