05-11-15

La vita è bella ... toch?

Kan kanker iets positiefs opleveren? Die vraag las ik vandaag ergens in een blad… en ik stelde ze ook even aan mezelf. (Stomme vraag eigenlijk... maar ik probeer het toch...)

NEEN. Is mijn onmiddellijke, impulsieve antwoord.

Kanker confronteert je met sterfelijkheid. Zeker als je spreekt over uitgezaaide kanker. Kanker belemmert, maakt eenzaam, gooit je leven om, …

Maar… Sinds de 10 jaar dat de diagnose werd gesteld heb ik geleerd om bewuster te leven en sinds er in 2011 uitzaaiingen werden gevonden maak ik ook bewustere keuzes.

De status van onomkeerbare kanker maakt ook dat ik niet meer hol door het leven maar dat ik af en toe eens stil sta.

Ik kan niet echt spreken over een donkere periode want de 10 jaar werd doorspekt met zoveel mooie momenten en zoveel nieuwe dingen. Momenten die ik greep en waarvan ik gulzig genoot en niet in het minst met mijn gezin. Ook van vriendschappen: mensen waarvan je het niet had verwacht die spontaan iets voor je doen; de beginperiode van het bloggen waaruit achteraf enkele mooie vriendschappen ontstonden, vriendschappen die ik koester.

Je leert ook wie je echte vrienden zijn. Het is normaal dat sommigen afhaken. Ook familie. Te confronterend vermoed ik (en… het duurt nu al 10 jaar “dan zal het wel zo erg niet zijn…”). Ik stelde mijn verwachtingen bij en leerde ook om hen niks kwalijk te nemen. Maar ik ben des te gelukkiger met diegenen die blijven komen, berichten sturen, gewoon iets liefs of spontaan voor me doen en vooral met diegenen die me aan het lachen brengen. Humor is voeding voor mijn ziel.

Ik voel het ook niet aan alsof er jaren uit mijn leven worden gestolen. Elk moment dat ik leef kan men me niet meer afnemen.

La vita è bella! (als ik die kanker onder de mat veeg…). Toch?

01:03 Gepost door Lucretia in Bloggen, Borstkanker, Vriendschap | Permalink | Commentaren (9) |  Facebook

Commentaren

Dat is helemaal jouw eigen instelling denk ik.. want NEE.. kanker, daar is helemaal niks positiefs aan. Die 10 jaren waren dan ook niet altijd een lolletje, verre van zelfs.. maar jouw positieve inslag maakt dat de nadruk op alle móóie dingen die je in die tijd meemaakte komt te liggen. Dat siert je en ik bewonder je erom.. maar dat weet je al lang. :-)
Sommige mensen hebben oogkleppen op of zijn gewoon dom.. maar oh wee als hén zoiets overkomt..! dan zal de wereld te klein zijn. Ik weet dat je het je aantrekt, is logisch, het zou niet menselijk zijn als dat niet zo was. Maar het zijn druppels die een overvolle emmer doen overlopen en dat is zonde van je tijd.
Focus je maar lekker op al die lieve mensen om je heen en op alle leuke dingen die je nog kunt doen.. en pák gewoon af en toe dat dagje in de zetel als dat nodig is.. waarom niet? Hoop dat jouw vita nog heel lang heel bella mag blijven hoor!
xxx

Gepost door: mizzD | 05-11-15

@scheet :-) ... ik was net een toevoegsel aan het aanbrengen (bovenaan mijn tekst) toen ik je reactie zag binnenkomen. Vannacht dacht ik: "wat een stomme vraag" maar men zegt "er zijn geen domme of stomme vragen er zijn alleen (soms) stomme of domme antwoorden... "
Ik vond de vraag in een oud magazine van Pink Ribbon maar die teksten gaan allemaal over mensen die genezen. Over mensen die leven mèt kanker wordt heel weinig geschreven. Hoop geven weet je wel... Er stond zelfs een interview in met een dame met als titel: Gelukkiger dan ooit NA BORSTKANKER... Ja kan ik inkomen omdat je dan het leven helemaal anders gaat bekijken en veel 'ballast' weggooit. Je hebt weer een doel. Heb ik dus ook 2 keer gehad en ik kreeg telkens die boost; allereerst om er tegenaan te gaan ("wat een ander kon, kon ik ook" zei ik) en anderzijds na de behandelingen was ik telkens zo energiek om weer aan het werk te gaan en mijn gewone ding te doen. Ik wou ook vrijwilligster worden; vrouwen met borstkanker een hart onder de riem gaan steken maar de 2de sessie kanker zette daar een streep onder.
Als ik heel eerlijk ben veeg ik nu figuurlijk heel veel onder de mat. Hoe ik me echt voel en zo wil ik niet altijd laten blijken. En dat is dan ook weer mijn zwakte. Want iedereen denkt dat het allemaal wel goed gaat met me. De aard van het beestje hé... :-)

Gepost door: lucretia | 05-11-15

Dat is toch geen zwakte? da's zelfbescherming.. dat doen we allemaal wel als we wat mankeren.. kwestie van niet steeds dezelfde vragen te krijgen ook (vooral niet van mensen van wie we weten dat het ze eigenlijk niet eens interesseert). Maar als mensen rondom jou wéten van jouw situatie en dan nóg denken dat het goed met je gaat, omdat jij zo normaal mogelijk probeert door te leven, vallen ze dus onder één van die categorieën die ik al aangaf.. oogkleppen of dom.

Ik heb het (gelukkig! en afkloppen!!) niet zelf aan de lijve ondervonden om die vreselijke ziekte te krijgen, ik weet dus niet hoe ik me zou voelen als ik er eventueel van zou genezen, maar als ik alle verhalen zo hoor en lees, zou ik (denk ik) nooit meer er gerust op zijn. Zo ben ik, dat is het aardje van dít beestje.. ik ben niet zo sterk als jij vrees ik.

Gepost door: mizzD | 05-11-15

La vita è bella, soms wel, soms minder. Maar de meesten hebben de keuze wat ze ervan gaan maken. Voor jou is die keuze eerder beperkt maar toch maak jij er ook het beste van. Dikke knuffel.

Gepost door: Mieke | 05-11-15

Pas één dagje verder en je bent er alweer, Lu'ke ! Dat op zich is fijn !
'k Heb jou een kaartje gestuurd..., makkelijker dan reageren hier...
Lie(f)s xxx.

Gepost door: Lies | 05-11-15

Hoi Lu'ke!
Ik heb altijd al een enorme bewondering gehad voor jouw moed. Ik weet niet waar je die blijft vandaan halen! Ik denk dat de laatste 10 jaar wel héél erg moeilijk moeten geweest zijn voor jou en la vita is zeker niet altijd even bella. Maar toch vind je nog altijd vanalles om het toch nog de moeite waard te maken! Ik heb héél veel respect voor jou!
Groetjes!

Gepost door: lena | 05-11-15

@mizzD: inderdaad zelfbescherming maar toch maakt het me op die manier ook kwetsbaar.

@Mieke: heb van in het begin aan mezelf beloofd er het beste van te maken; zo goed en zo kwaad als het kan. Wat niet wil zeggen dat ik het een lachertje vind. Mentaal is het soms heel moeilijk en voel ik me soms wel heel erg eenzaam. Als ik mensen om me heen heb lukt het meestal wel maar als ik tijd heb om te denken is het soms een andere zaak...Bezig blijven is voor mij de boodschap.

@Lies: BIJZONDER lief van jou die e-card! Mooi! xxx

@Lena: de mensen rondom mij - dichtbij èn veraf - maken dat ik het volhoud. Lieve groet xxx

Gepost door: lucretia | 08-11-15

moeilijk om er iets positief in te zien, behalve dan misschien dat je door de ziekte bewuster gaat leven en leert wie echt je vrienden zijn
ook wel herkenbaar bij andere ziektes, ook dat je veel onder de mat veegt...

één letter veranderen en dan kom je bij een ander woord: kanjer
dat ben jij en vele lotgenoten met jou

Gepost door: fotorantje | 10-11-15

ik kan alleen maar aan negatieve dingen denken wanneer ik het woord "kanker" hoor of zie.
Mijn schoonvader heeft ook een jaar of 12 met kanker geleefd tot hij uiteindelijk de strijd moest opgeven. Ik heb het van dichtbij meegemaakt en ik faal om er iets positiefs in te zien.
Het positieve zit in de drager, niet in de ziekte.
Iedereen gaat er op zijn of haar manier mee om.
En ik kan alleen maar bewondering en respect tonen voor de manier waarop mijn schoonvader en jij er mee omgingen/omgaan.
Ik wens je nog veel positieve jaren, heel veel.

Gepost door: pieterbie | 13-11-15

De commentaren zijn gesloten.