12-11-15

De eenzaamheid van kanker...

Uitleggen hoe ik me soms voel lukt me nu niet echt maar daarnet zat ik op internet een tekst te lezen over 'De eenzaamheid van kanker' en die komt wel heel dicht in de buurt.

Daarom plaats ik een link 

De eenzaamheid van kanker

Kanker (ook andere ziektes hoor...) hebben heel veel 'aspecten'. Het gaat niet alleen om kanker krijgen, kanker behandelen, kanker gedaan. Zo werkt het niet...

Het is niet alleen het ziek zijn, het ongeneeslijk ziek zijn - in mijn geval dan, de behandelingen eerder en de palliatieve behandelingen nu (als je uitgezaaide kanker hebt word je namelijk palliatief behandeld en dat op zich klinkt al bedreigend is het niet?), de bijwerkingen door de behandelingen, de onzekerheden, maar ook de uitzichtloosheid (er komt geen genezing meer), de aftakeling vanbinnen, de schade die de chemo's toebrengen aan lichaam èn ziel, het rouwproces dat steeds doorgaat, de psychologische effecten, het gevoel van in drijfzand terecht te komen, het verlies van heel veel... 

Kortom: het is een dikke boterham! Eentje waar ik met steeds meer tegenzin in bijt. De kunst is om niet teveel na te denken; maar een brein leg je niet zomaar stil.

IMG_3683.JPG

 

 

 

 

11:21 Gepost door Lucretia in Borstkanker, Borstkanker III, Kanker | Permalink | Commentaren (17) |  Facebook

Commentaren

Poeh nee.. zo'n brein ís bijna niet stil te leggen.. ik ben al zo'n tobber als het over futiliteiten gaat.. kan me echt bijna niet voorstellen hoe dat voor jou moet zijn, zo'n dreigende hakbijl boven je hoofd de hele tijd. Ik probéér het, maar als je zelf, persoonlijk, nooit met die ziekte te maken hebt gehad, kán je dat volgens mij gewoon niet. 't Is een heel zware last om te dragen.. dát begrijp ik wel. Ben al blij dat ik af en toe voor de broodnodige afleiding kan zorgen.. 't is niet veel maar het enige dat ik daadwérkelijk voor je kan doen hè.. iedereen eigenlijk, zo'n ziekte, daar sta je in wezen altijd alleen voor, niemand kan het ooit eens een weekje van je overnemen of zo.
Het is inderdaad een duidelijk verhaal achter die link.. maar denk dat jij dat al die tijd ook best wel behoorlijk duidelijk gemaakt had hier op je blog. Zover als mogelijk is dus..
xxx

Gepost door: mizzD | 12-11-15

@mizzD: ...en je kunt niet geloven hoe dankbaar ik jou daarvoor ben, voor die afleiding xxx

Gepost door: lucretia | 12-11-15

Heb het ook al vaker gezegd dat ik vaak denk dat ik sterk zou zijn, maar niemand weet hoe hij of zij zou reageren op het moment dat je het verdict krijgt. Kan alleen maar mijn diepste bewondering uitdrukken voor degenen die ermee geconfronteerd worden en er toch nog het beste proberen van te maken, zoals jij doet Lucretia. Maar het zal best wel vaak heel eenzaam zijn omdat jij allen weet hoe het voelt. Knuffel.

Gepost door: Mieke | 12-11-15

@Mieke: bedankt voor de knuffel! X

Gepost door: lucretia | 12-11-15

Intussen ken je mijn 'woordenloosheid' een beetje Lu'ke...
Lieve zoen,
Lies.

Gepost door: Lies | 12-11-15

@Lies: woordeloosheid kan ook veelzeggend zijn... Xx

Gepost door: lucretia | 12-11-15

Dank je wel voor je lieve mail... Ik zag net dat ook jij blogt, op dat vlak moet ik nog veel leren, ik ken enkel "het afschrijven", zoals het bij jou ook helpt, steunt, blog ik ook... Wat je hier neerpent is correct, de chemo maakt ook je lijf kapot, je hersenen kunnen minder en minder aan, gewrichten kraken luider per dag... Maar we zijn er nog, we plukken onze dagen, dat houdt zovelen recht!!! Dikke knuffel!!! x

Gepost door: Véke | 13-11-15

heel zwaar Lucretia
in je hoofd ben je alleen terwijl sommige mensen nog zo hun best doen je bij te staan
een ander kan nooit echt begrijpen wat je doormaakt
xxx

Gepost door: fotorantje | 13-11-15

Nadat ik de tekst: De eenzaamheid van kanker gelezen heb zie ik dat er eigenlijk nog heel wat meer bij komt kijken dan dat ik in eerste instantie dacht.
Het lijkt me zo moeilijk om er mee om te gaan, vooral omdat je er alleen voorstaat. Hoe graag iedereen en vooral je naasten je bijstaan.
Lieve groeten.

Gepost door: Noortje | 13-11-15

@Véke: ik antwoordde jou op je blogje. Knuffel xx

@fotorantje: het is de kunst om m'n gedachten niet de bovenhand te laten nemen; gelukkig merkte ik tot nu toe wanneer het nodig is om aan de rem te trekken ...

@Noortje: soms kan ik mezelf wel heel goed bezighouden, afleiding zoeken maar soms loopt de emmer wel eens over en kan er niks meer bij. Echt niks. En dan kom je in een vicieuze cirkel terecht. Er kan niks meer bij; dus je sluit je af; doordat je je afsluit verlies je ook contact; als je dan contact zoekt stoot je op onbegrip en dus sluit je je weer af. Om van het genegeerd worden nog maar te zwijgen. Negeren is een vorm van pesten vind ik. Ook het negeren (het aanvaarden) dat iemand ziek is. Pffff... zal maar al stoppen ;-) ... er zijn ergere dingen. Veel ergere. Zoals in Parijs gisterenavond. Heb er geen woorden voor.

Liefs. XXX

Gepost door: lucretia | 14-11-15

Natuurlijk zijn die aanslagen in Parijs heel erg. Maar als je ongeneeslijk ziek bent dan is dat ook heel erg.
Wat je schrijft over negeren en dat je dat een vorm van pesten vind daar ben ik het mee eens. Persoonlijk vind ik het ook niet gemakkelijk om als opeens van een van je vriendinnen hoort dat ze borstkanker heeft wat je moet zeggen en wat je kunt doen. Toch heb ik geprobeerd om er steeds te zijn ook al wist ik niet altijd wat ik moest zeggen.
Ik hoop dat je een beetje begrijp wat ik wil zeggen al heb ik het misschien wat klungelig opgeschreven.
Liefs

Gepost door: Noortje | 14-11-15

@Noortje: hé nee heeft helemaal niks met jou te maken hoor ! Het heeft te maken met wat er rondom me gebeurt. Dank voor de steeds lieve woorden! En niks klungelig hoor :-) xxx

Gepost door: lucretia | 14-11-15

Om'stil.van te worden
Heel lieve knuffel

Gepost door: Merel | 17-11-15

tja, niet te veel nadenken, dat moet inderdaad niet evident zijn.
een gezond mens zonder levensbedreigende kanker denkt al heel veel na, heeft het soms moeilijk om dat achterwege te laten.

Gepost door: pieterbie | 18-11-15

@Merel: X
@pieterbie:niet evident inderdaad en het is ook nog vermoeiend je brein steeds een andere richting te willen uitsturen. Groetjessss!

Gepost door: lucretia | 18-11-15

Lieve Lucretia,

Een tijdje geleden begon ik met het lezen van je blog en toen bleef het een hele tijd stil. Ik vroeg me af hoe het verder met je gaat. Dus het was fijn om terug iets te kunnen lezen.

Ik ben een lotgenote, maar dan een 'lucky one', als ik de dokters mag geloven.

Die eenzaamheid, zelfs als de prognoses goed zijn, heb ik zelf ook gevoeld. Niemand kan je vertellen waar je door moet, hoe het gaat lopen, hoe jij je zal voelen. Het is allemaal mooi vermeld in de link die je plaatste.

Je bent een sterke dame die al veel gedragen heeft. Je mag best trots zijn op hoe je jouw weg bewandeld hebt. Een volle emmer mag (is normaal denk ik), als je maar weer de kans krijgt om die leeg te maken, zodat er weer plaats ik voor het genieten van kleine dingen.

Dikke knuffel,

Ann

Gepost door: Ann | 26-11-15

@Ann: wat fijn dat je reageert op mijn blog. Blij te horen dat je tot de 'lucky ones' behoort ;-) HOuden zou hé! Genieten van alles en van zoveel mogelijk en vooral aan jezelf denken. Dat heb ik te weinig gedaan, ondervind ik nu...
Dikke knuffel terug en ... er is hier ergens links - helemaal onderaan - een mailknop mocht je dat willen.

Gepost door: lucretia | 26-11-15

De commentaren zijn gesloten.